Junes verjaardagstraktatie

June werd vandaag 10 jaar. Een bijzondere leeftijd voor een bijzonder meisje. En dat verdiende een bijzondere traktatie op school!

Ik trok naar de klas en 'bakte' daar frietjes terwijl de kinderen nietsvermoedend in de computerklas zaten. Toen ze binnenkwamen vonden ze echter geen frietjes met mayonaise maar ...

... cake met slagroom!

Gefopt!

Hoe ik dit deed? Ik kocht een kant-en-klare cake in Delhaize omdat die de perfecte lengte én kleur voor frietjes had. En ook omdat dat - laten we eerlijk zijn - een lekker luie oplossing was. Ik sneed de cake in frietjes en legde die in kartonnen frietbakjes die we in de frituur hadden gekregen. Ik prikte er een vorkje in (alweer dank aan onze frituur) en voorzag ieder bakje van een toefje mayonaise van slagroom. Als je tien minuutjes wacht zakt je mooie slagroomtorentje in elkaar en lijkt het écht op mayonaise.

Sweet: bakken met Ottolenghi

Dat ik een grote Ottolenghi-fan ben, is een understatement. Zijn recepten zijn altijd een schot in de roos. Terwijl gerechten uit andere kookboeken nu eens een succes maar vaak ook 'meh' zijn, heb ik in die van hem altijd het grootste vertrouwen. De man is een goochelaar!

Na Het Kookboek, Plenty, Jerusalem, Plenty More en Nopi, die ik als grote fan uiteraard allemaal in huis heb, kwam onlangs ook Sweet uit, het bakboek waar Yotam Ottolenghi samen met bakgoeroe Helen Goh drie jaar aan werkte, tot alles helemaal goed zat, zoals we dat van hem gewoon zijn.

Toch was ik niet meteen overtuigd van de noodzaak om dit boek aan mijn collectie toe te voegen. Want bakken, ik doe dat wel graag. Maar ik vind het al een hele kunst om iedere dag een degelijke maaltijd op tafel te krijgen. En als je dan een halve dag in de keuken hebt gestaan en een dampende taart uit de oven haalt, dan heb je nog niet gegeten. Kun je daarna gewoon opnieuw de keukenschort voorbinden om de kinderen een degelijke maaltijd voor te schotelen en al dat zoets goed te maken.

Een leuke bezigheid voor een dooie zondag, dat is het natuurlijk wel. Een muziekje op, je gezin dat rondom je gewoon zijn ding doet en niemand die je opjaagt. En dan het zalige gevoel dat over je komt wanneer je zo'n goddelijk gebak uit de oven haalt en het hele gezin ineens rond je staat, want wat ruikt dat heerlijk! Toegegeven, op de gezelligheidsschaal scoort bakken op zondag toch wel heel hoog!

Mijn man en ik kozen elk een receptje uit om het boek te testen. Hij bakte toen zijn ouders op bezoek kwamen en speelde het veilig met abrikozen-amandeltaart met kaneel. Zelf waagde ik me aan speculaas met een vulling van amandelspijs.

Beide gebakjes waren toppers en ik zou ze graag nog eens maken/eten, maar al het andere lekkers in Sweet vraagt erom uitgeprobeerd te worden. Met dit boek ben ik nog wel een flink aantal zondagen zoet!

Wat vind je in dit bakboek? De hoofdstukken zijn achtereenvolgens koekjes en biscuits, minicakes, cakes en taarten, kwarktaarten, platte taarten in een deegbodem, nagerechten en zoete snoeperijen getiteld.

De recepten worden uitvoerig toegelicht, de ingrediënten staan helaas niet altijd in je keukenkast en achter sommige moet je misschien wel even zoeken, maar het repertoire is zo ruim dat iedereen hier wel iets uit kan maken. 

En mijn kippen? Die weten eindelijk waarom ze eitjes uit hun lijf persen!

  

 

Ik ontving dit recensie-exemplaar van Agora nv. Sweet wordt uitgegeven bij Fontaine Uitgevers, telt 384 pagina's en kost € 29,95.

 

Kinderfeestje met schattenjacht

Vorig jaar vierden we Junes zevende verjaardag met een schattenjacht. Omdat dit zo'n succes was bij de kinderen bestelde June voor haar achtste verjaardag nog maar eens een schattenjacht. Ik zag dat wel zitten, want ik had er toen zelf behoorlijk wat plezier in. Maar deze keer zouden we binnen blijven. Je hoeft dan geen rekening te houden met het weer, moet niet bang zijn dat de verrassingen door anderen worden weggekaapt, en moet niet de straat op met een bende kinderen.

Hoe zet je zo'n schattenjacht op touw?

Open een Word-bestand, maak een tabel en schrijf in elk vakje een raadseltje. De oplossing van het eerste raadseltje leidt naar het tweede briefje met een nieuw raadseltje dat weer verklapt waar het derde briefje ligt enzovoort. Je stemt de moeilijkheidsgraad van de raadseltjes uiteraard af op de leeftijd van het kind. Een voorbeeld: "Ik draai en draai en draai. Ik ben heel proper en je kunt door mijn raampje kijken". Die tip leidt naar ... juist: de wasmachine! Zo'n wasmachine is trouwens een ideale plek om al enkele schatten in te verstoppen. Je kunt hiervoor lekkers kopen, of kleine uitdeelcadeautjes ... Een kinderhand is snel gevuld! Je moet uiteraard niet overal een schat verstoppen. Ik verstopte verrassingen op een vijftal plaatsen.

Ik maakte het nog een beetje moeilijker door op bepaalde briefjes een letter te schrijven. Na afloop van de schattenjacht moeten ze die letters dan in de juiste volgorde zetten om een woord te vinden. En dat was het wachtwoord dat grote broer nodig had om zijn kleine zus haar verjaardagsgeschenk te kunnen overhandigen.

Tip: je kunt zo'n schattenjacht ook organiseren voor beginnende lezertjes die een beetje moeten worden gemotiveerd om te lezen.

Schattenjacht

June werd vandaag 7 jaar. Al. Dat is er al geworden van het baby'tje van 44 cm en 2,5 kg. Slik.

We organiseerden voor haar feestje een echte schattenjacht. Op verschillende plaatsen in onze stad verstopten we - in sommige gevallen in samenwerking met sympathieke winkeliers en toevallige figuranten - blikken dozen met schatten in.

In elke schatkist zat een tip waarmee de kinderen de volgende schat konden vinden. Ik moet zeggen dat ik ze flink "onderschat" heb, die kinderen, want ze wisten snel waar ze zijn moesten.

In elke schatkist zaten verrassingen in een veelvoud van zeven. De allerlaatste en grootste schat was voor June alleen. Ze kreeg dieren van Playmobil en een gloednieuwe boekentas.

En zo vertrokken er zeven kindjes met zeven zakjes op zoek naar zeven schatten.

De laatste schat zat verstopt in ons nieuwe huis, in Junes toekomstige slaapkamer. Maar eerst moesten de kinderen een aanwijzing vinden in een schatkist die goed verstopt zat in de tuin.

Thuis stortten de kinderen zich op een luie poffertjestaart met sneeuwvlokjes van suiker. 't Was niet zozeer de taart die lui was, maar eerder de mama ... Maar de poffertjes gingen wel heel goed naar binnen!

Oeps. Verstrooide mama plaatste maar zes kaarsjes in plaats van zeven.

En tot slot maakte het feestvarken de cadeautjes van haar vriendjes open ...

En toen vond de hond dat het welletjes was geweest ...

Tip: voor kinderen die leren lezen, kun je in huis ook zulke schattenjachten op touw zetten. Je verstopt dan verschillende briefjes in huis, die uiteindelijk naar één schat leiden. Het eerste briefje geeft dan een aanwijzing over de verstopplaats van het tweede briefje enzovoort.

Je zult zien, de motivatie om te lezen zal nooit eerder zo groot zijn geweest!

Kinderfeestjes en luie mama's

Ik maak er twee keer per jaar een erezaak van om zelf een verjaardagstaart voor de kinderen te maken. Van peperkoekenhuisjes tot complete treintjes, ik bokste het allemaal liefdevol in elkaar!

Maar dit jaar had ik geen zin in veel gedoe. Ik denk dat het sleep-oververjaardagsfeestje van Elliot deze zomer nog te veel op mijn maag lag.

Dus een tip voor net zo luie mama's als ik: deze autootjes, gemaakt van minirepen Bounty, Mars, Snickers en/of Milky Way, wieltjes van m&m's en beertjes (uit den Aldi) die je heel kundig (of heelkundig) van hun beentjes ontdoet. En dat alles goed vastzetten met suikerglazuur.

Met dank aan Pinterest.

Met mijn laatste krachten maakte ik nog een autobaan van grijs kartonpapier.

En dat levert dan dit op:

 

Een halfuurtje werk en een even stralend verjaardagssnoetje als anders! Met of zonder tanden.

Weet wel dat de kans groot is dat al die repen blijven liggen, en dat enkel de wieltjes en beertjes worden opgesmikkeld. Vijf- en zesjarigen zijn blijkbaar niet zo dol op Snickers en consoorten. Dat was bij mij althans het geval. Gelukkig heeft grote broer die nadien ook weggewerkt.

Waar ik dan wel weer moeite in had gestoken, was het kaartje, waar ik elke keer als het zie weer vrolijk van word: