Het scrumbord voor kinderen

Dit najaar zit ik voor het Nieuwsblad in een panel van moeders die tips delen waarmee het leven met kinderen net ietsje vlotter zou moeten verlopen. In de eerste aflevering leerde ik zelf meer over het scrumbord, een takenbord dat mensen die in een team werken een overzicht geeft van de taken die nog moeten gebeuren en de taken die al zijn afgehandeld. Maar wat zo goed werkt op de werkvloer, is ook perfect toe te passen in je gezin!

Kinderen staan op en hebben in vaak een korte tijd een hoop taakjes af te handelen. Ze moeten zich aankleden, hun brooddoos maken, hun drinkbus vullen, soms ook een tablet of gsm meenemen... En na school begint het gewoon opnieuw: jassen en schoenen moeten worden opgeruimd, de brooddoos en de koekendoos moeten in de vaatwasser, het huiswerk moet worden gemaakt... Al wat oudere kinderen moeten daarnaast soms ook klusjes doen, zoals de vaatwasser leegmaken of de tafel dekken. En nog later op de avond gaat het weer richting badkamer om zich te wassen en tanden te poetsen. Het zijn routinetaakjes die ondertussen al vanzelf zouden moeten gaan, maar zonder herinneringen (en veel geroep op de drukke momenten) van onze kant blijven kinderen vaak gewoon ter plaatse trappelen. Of hangen, in veel gevallen.

Het principe van zo'n scrumbord is eenvoudig: je noteert of tekent de taakjes op een kaartje of eenvoudige post-it en hangt die op een bord in een vak 'te doen'. Is het taakje uitgevoerd, dan mag het kaartje naar het vak 'gedaan'. Dit schept niet alleen een duidelijk overzicht van wat er nog moet gebeuren, het geeft het kind ook controle, wat ze altijd fijn vinden. En ook belangrijk: het voorkomt dat er belangrijke dingen vergeten worden, zoals medicatie, een zwemzak of een huissleutel. 's Avonds voor het slapengaan of vlak voor de kinderen thuiskomen van school doorloop jij (de scrum master) gewoon alle kaartjes in je voorraad en kies je er de juiste uit. Zo wordt hier nog maar zelden iets vergeten, en het neemt dus ook bij mij een hoop druk weg omdat ik niet meer aan alles moet denken. Zo heeft de oudste hier een kaartje waarop staat dat hij zijn tablet moet opladen, zodat hij er 's morgens met een opgeladen batterij mee naar school kan. Hetzelfde met wassen: als ook het haar moet worden gewassen, dan zal dat duidelijk zijn aangegeven op het scrumbord. Ik moet er dus veel minder woorden aan vuilmaken. Of dat is op termijn toch de bedoeling!

Ik vond pictogrammen op deze website (scholen gebruiken die ook), zette er een korte tekst onder, drukte ze af, lamineerde ze met een laminator (dat kost echt niet veel en je gebruikt het voor van alles en nog wat) en maakte er kaartjes van. Zolang je papier niet te dik is, kun je die gelamineerde vellen perfect knippen. Op de achterkant kleefde ik magneettape van Hema, zodat ze op de koelkast blijven hangen. Op de koelkast maakte ik met washitape 2 vakken per kind: eentje voor de nog niet uitgevoerde taakjes en eentje voor de afgewerkte taakjes.

Ik deel de kaartjes die ik voor mijn kinderen maakte onder deze blogpost. Uiteraard gebruik je enkel wat je nodig hebt en maak je gewoon nieuwe met eventueel de pictogrammen op de website van Sclera, of je tekent ze gewoon zelf. Om die pictogrammen in de vakjes te kleven, gebruikte ik trouwens het Knipprogramma van Microsoft (staat standaard op veel computers).

Je zult ook zien dat ik beloningskaartjes voorzag, wat altijd handig kan zijn als je ze extra wilt motiveren of er een beloning aan wilt koppelen. Een halfuurtje 'schermpje' als je scrumbord om 20 uur leeg is, bijvoorbeeld. Of een halfuur voor een vlotte ochtend en een halfuur voor een vlotte avond, voor de al wat oudere kinderen.

Werkt het systeem hier vlekkeloos? Neen. Ik moet de kinderen regelmatig doorverwijzen naar hun scrumbord, omdat ze niet de reflex hebben om er zelf naar te kijken (lees: ze zijn niet op zoek naar taakjes). Maar sinds het bord gebeurt het nog maar zelden dat de kinderen iets belangrijks vergeten meenemen naar school. En vragen ze of ze op hun schermpje mogen, dan vraag ik "Is je scrumbord leeg?" en dan weten ze meestal genoeg!

Scrum by Judith De Meester on Scribd

Het vakkenbord voor moeilijke eters

Van alle uitdagingen waar wij het voorbije jaar voor hebben gestaan, na Junes diagnose van ASS, was eten misschien wel de grootste. Waar wij voorheen altijd principieel eisten dat de kinderen van alles proefden en het liefst nog hun bordje leegaten, hebben wij onze aanpak nu drastisch moeten bijsturen. June liep vast in maaltijden zonder dat wij wisten waarom. Ondertussen, na veel onderzoek en dagelijks geploeter, is ons duidelijk geworden dat iets heel 'onnozels' - zoals de kleur van eten, de geur, de structuur/textuur of hoeveelheid - voor haar een onoverkomelijk euvel kan zijn. Gele kaas? Laat maar komen. Witte kaas? Je moet het lef maar hebben! Een wortelstaafje waar kruimels van haar boterham aan hangen, omdat die in hetzelfde bordje lagen? Besmet. Geef maar aan de kippen. Geduldig vragen wat er precies 'fout' is aan het bordje, lukt ook niet, want de stress is op zo'n moment te groot. En vaak weet ze het zelf niet eens of vindt ze de woorden niet om het uit te leggen.

Waar de maaltijd bij veel kinderen al een grote uitputtingsslag is, kan dat bij kinderen met ASS nog eens extra pittig zijn. Daar komt nog bij dat mijn dochter flink wat groeiachterstand heeft in te halen, en dus goed moet blijven eten.

En dan zijn er zo van die momenten dat het licht aangaat in je hoofd. Een vakkenbord, dat moest ik hebben! Ik had eerder al de aankoop van zo'n bordje overwogen, maar zo'n kleurrijk bordje in melamine voor kleuters, dat wou ik haar ook niet voorzetten, bang om een verkeerd signaal te geven. Tot ik op het idee kwam een fonduebord te kopen, een rond, porseleinen bord met verschillende vakjes. Eentje dat niet meteen opvalt aan tafel. Eentje voor grote kinderen.

Het bordje blijkt een groot succes. Ik kan eindelijk weer gerechtjes maken die wij ouders met plezier eten, en ik kan lekker weer nieuwe gerechten uitproberen. Want koken, dat doe ik te graag om steeds weer dezelfde vijf 'veilige' kindergerechten te moeten blijven maken.

Vandaag maakte ik bijvoorbeeld een groen slaatje met roquefort, gekaramelliseerde pecannoten, plakjes peer en een vinaigrette. Had ik haar dit voorgeschoteld, was de hel losgebarsten. Maar het vakkenbordje loste dit probleem fantastisch op. Ik verving de roquefort door blokjes kaas (geel!), liet uiteraard de vinaigrette weg, hield een paar pecannoten zonder karamellaagje apart en verving de peer door komkommer (om praktische redenen, te veel komkommer en te weinig peer in huis). Hieronder mijn bord… en haar bord.

En haar bordje werd tot op de laatste kruimel leeggegeten! Broer at hetzelfde als zij, maar dan wel door elkaar gemengd op één bord.

Een overwinning, me dunkt! Want niet alleen eet ze nu heel evenwichtig, ze proeft ook van ingrediënten waar ze anders niet aan had durven komen, gewoon omdat alles herkenbaar en benoembaar blijft (ook belangrijk!), en netjes geordend is.

Zal ze altijd zo moeten eten? Misschien wel. De psychologe verduidelijkte nog eens dat ASS voor het leven is, en dat die eetproblemen er misschien nooit zullen uitgroeien. Maar terwijl ik een week geleden nog vreesde nog tien jaar lang kinderkost te moeten maken, ben ik nu opgelucht dat ik op deze manier toch kan blijven koken zoals ik dat zo graag doe. En wie weet… Misschien leert ze op deze manier genoeg ingrediënten kennen om zich ooit aan een slaatje te durven wagen, op een dappere dag...

Maar wat voor kinderen met ASS werkt, werkt vaak ook bij kinderen zonder beperking. Dus aarzel niet om deze methode ook te introduceren als de maaltijd iedere dag weer een strijd is. Bovendien kun je er ook een heel aantrekkelijk hapjesbord van maken om als vieruurtje of zoals hieronder bij de boterhammen voor te schotelen. Dat is hier in een mum van tijd leeg!

Om vragen voor te zijn: het recept van het slaatje dat ik maakte vind je hier (ik maakte het zonder spekjes).

Porseleinen vakkenbordjes, waaronder dat van June, vind je onder meer hier.

RSI: mijn oplossingen

Zelfstandige zijn en al je opdrachten moeten annuleren omdat je schouder door het vele typen en het non-stop beeldschermwerk te veel pijn doet en de pijn met iedere zin die je op je scherm zet toeneemt… Omdat je anders onherstelbare schade aanricht. Het is me de voorbije twee jaar al twee keer overkomen. Er zit op zo’n moment niets anders op dan het werk neerleggen en mijn klanten laten weten dat ik de opdracht niet kan afwerken. Voor een toegewijde vertaler die nooit een deadline mist, is dat een heel moeilijke stap. Daarbij komt nog de stress dat je niet weet hoelang je buiten strijd zal zijn. En een doktersbriefje aan mijn baas afgeven, dat gaat al helemaal niet. Als ik niet werk, verdien ik geen cent. Zo simpel is dat als je zelfstandige bent.

Maar het was ook wel een beetje mijn eigen schuld. Ik werk al jaren met pauzesoftware. In mijn geval is dat het schaapje van Workrave dat om de zoveel tijd (standaard is dat 40 minuten) laat weten dat het tijd is om een pauze te nemen. En die 40 minuten vliegen om als je voor een computerscherm zit! Maar als je geen vee hebt om je eraan te herinneren dat de tijd omvliegt, zit je voor je het weet uren voor dat scherm, met alle gevolgen voor je gezondheid van dien. Ik gehoorzaam mijn schaapje altijd heel netjes en doe in die 10 minuten pauze bovendien iets nuttigs in het huishouden. Maar die twee keer lapte ik er mijn laars aan en werkte ik toch door aan een opdracht die dringend af moest. Met telkens het gevolg dat ik het moest bekopen met een week verplichte rust. De laatste keer, ondertussen enkele weken geleden, was de pijn na een week rust helaas niet weg. Zodra ik langer dan 10 minuten werkte, voelde ik die dreigende steken weer. De paniek sloeg toe. Ging ik nog wel kunnen werken? Ik was ook zo ontzettend boos op mezelf omdat ik al had ondervonden wat er gebeurde als ik mijn pauzes niet nam.

En toen vond ik een nog genialere oplossing dan mijn schaapje! Via een andere vertaler ontdekte ik de spraaksoftware Dragon. Ik was een beetje sceptisch, want ik had als student teksten ingesproken voor Lernout & Hauspie, kreeg daarna de software cadeau en dat werkte toen van langs geen kanten, al zat mijn stem in het programma! Maar tegen alle verwachtingen in werkt deze nieuwe software ongelooflijk goed. Kabouter Plop, Tomorrowland (yep, mijn vertaaldomein is heel breed), zelfs de namen van die twee West-Vlaamse sjarels hierboven weet hij feilloos te spellen! Ik probeer me in te houden om geen screenshots meer naar mijn man te mailen, met erbij: "Zie nu welk woord al in zijn woordenschat stond!!!" En als hij toch een fout maakt, moet ik die corrigeren zodat de software uit die fout kan leren en het de volgende keer wél juist is. Hij werkt dus steeds accurater en sneller.

Nu werk ik dus sinds een tweetal weken met een headset op mijn hoofd en zeg ik regelmatig tegen mijn gezin: "Ik ga dicteren, niet binnenkomen zonder te kloppen, oké?" We zijn gelukkig door die fase heen dat ze het toch niet kunnen laten om stilletjes binnen te sluipen om 'kaka' en 'pipi' op mijn computerscherm te toveren. Iedereen is het al gewoon dat mama mooi articulerend achter een gesloten deur werkt. Ik leun op dit moment lekker achterover in mijn bureaustoel en ben mijn nagels aan het vijlen. Een zaligheid, dat draakje! Hij was niet echt goedkoop, maar de gemoedsrust die ik ervoor in de plaats krijg, is onbetaalbaar!

En ik heb deze software echt niet gratis gekregen in ruil voor deze blogpost... Ik ben gewoon heel erg enthousiast en opgelucht dat ik me geen zorgen meer moet maken. En ik weet dat er nog heel veel mensen met hetzelfde probleem en met dezelfde stress zitten. Ik was zelf heel sceptisch over dit soort van software. Maar dit, in combinatie met de pauzes, is echt een ongelooflijke remedie tegen RSI die ik heel graag deel met wie de luxe heeft zich net als ik te kunnen afzonderen tijdens het werken!

Veggie spaghetti die net 'echt' lijkt

Nooit eerder deed ik zoveel aangename ontdekkingen in de keuken als sinds wij geen vlees meer eten. Want een vleesvrij leven dwingt je om op zoek te gaan naar alternatieven en nieuwe dingen uit te proberen. Quorn en andere kant-en-klare alternatieven voor vlees kopen wij niet, want ik vind die veel te duur voor de vaak povere of ietwat 'geforceerde' kwaliteit die je ervoor terugkrijgt. En ik vind het ook gewoon niet nodig.

Met een beetje fantasie, geduld en slimme tips uit kookboeken kun je immers lekkere en gezonde alternatieven voor vlees op tafel toveren. En vandaag vertel ik je hoe ik spaghettisaus maak met de consistentie van saus met gehakt, gewoon met groenten! En het grote voordeel is dat je altijd alles in huis kunt hebben, zodat dit gerecht in een wip op tafel staat op dagen dat het snel moet gaan of je wat minder inspiratie hebt.

Het geheim? Linzen! En die gebruikte ik zelden voor we stopten met vlees eten. Nu staan ze minstens één keer per week op het menu. Bijkomend voordeel is dat ze supergezond zijn! Je kunt ze droog kopen en zelf koken maar vindt ze ook gewoon in blik in de supermarkt, klaar voor gebruik.

Ik maak mijn saus eigenlijk klaar zoals ik het altijd al deed, maar nadat ik mijn ui, knoflook en eventuele andere groenten (hier selderij en wortel) heb gestoofd, voeg ik linzen toe in plaats van gehakt. Om ze echt op gehakt te laten lijken, stamp ik ze iets fijner met de pureestamper. Maak er wel geen moes van... Je zult zelf wel zien dat ze na een paar keer stampen echt op gehakt gaan lijken. Wat ik dan doe, is wat gerookt paprikapoeder toevoegen. Ik weet niet wat dat is met gerookt paprikapoeder, maar ineens staat het in bijna ieder recept dat ik maak uit mijn kookboeken! Ik gebruik het dus vaak en ben er echt verslingerd aan geraakt. En het geeft je gerecht een gerookte toets die je ook wel in vlees terugvindt. Zeker eens proberen!

Voor de rest grijp ik naar mijn gebruikelijke ingrediënten, zoals tomatenpuree, balsamicoazijn en passata/tomatenblokjes, verse kruiden enzovoort. Maar wat in spaghettisaus ook heel lekker is, zijn een paar fijngehakte dadels of wat pure chocolade. 

 

Ook Jeroen en Jamie gebruiken linzen voor hun vegetarische variant van spaghettisaus en het is altijd interessant om te zien wat zij er nog in gebruiken. Mijn spaghettisaus ziet er iedere keer weer anders uit, afhankelijk van mijn inspiratie van het moment of de inhoud van mijn voorraad/koelkast.

 

De kinderen waren verbaasd hoe hard deze spaghettisaus met linzen op 'echte' spaghettisaus lijkt en vinden hem minstens even lekker. En ik durf wedden dat je er nietsvermoedende gasten mee kunt foppen!

 

Trouwens, een andere spaghetti die ik heel graag klaarmaak en die schittert in eenvoud is deze one-pot spaghetti van Anna Jones. En ook deze is heel snel klaar!

 

Die jeugd van tegenwoordig

Ik had het allemaal zo mooi geregeld, die grote vakantie. Speelpleinwerking, een kampje, een reis ... Want mijn man en ik werken wel thuis en de kinderen kunnen in principe thuisblijven, maar ons vertaalwerk staat dan onvermijdelijk vol fouten omdat we voortdurend uit onze concentratie worden gehaald. Dus ja, ik was heel blij dat die vakantie zo goed was gevuld, met regelmatig wat vrije tijd om samen door te brengen.

Maar toen brak Elliot zijn arm en veranderde alles. Speelpleinwerking mag hij van de orthopedist op zijn buik schrijven. Dus nu zit hij thuis, vaak met zijn zus, want "als mijn broer thuis mag blijven, dan ik toch ook?"

Ze kijken vaak tv en spelen regelmatig op hun Nintendo of iPad, al dan niet stiekem. Toegegeven, dat is gemakkelijk, want het is stil in huis en wij kunnen werken. Maar toch heb ik het daar heel moeilijk mee. Kinderen moeten ook spelen. Maar zet je een figuurlijk slot op al die schermpjes, dan gaan ze binnen de kortste keren rond je hangen en ruzie maken. Lezen doen ze niet, want "dat is saai". We hebben bakken speelgoed, maar die staan ondertussen op zolder, want er wordt nooit mee gespeeld. Gezelschapsspelletjes worden enkel bovengehaald wanneer wij meespelen, want June doet dat niet graag en het leidt onvermijdelijk tot ruzie. June is graag op haar eentje, Elliot heeft altijd gezelschap nodig. Het gevolg is dat Elliot zijn zus gaat lastigvallen en June hem gaat negeren. Het is een vicieuze cirkel waar we niet uit lijken te geraken.

Mijn man heeft er minder problemen mee om de kinderen lang tv te laten kijken, want hij deed dat als kind ook. Anderen opperen dat moderne kinderen nu eenmaal schermpjeskinderen zijn, dat je je daar maar het best bij kunt neerleggen. Maar dat kan ik niet ... Ik weet dat de tijden veranderen, maar ik kan nooit geloven dat kinderen hier beter van worden. Er moet een gezond evenwicht zijn. Ik keek als kind zelden tv en kon samen met mijn broer of neefjes en nichtjes echt mooi spelen, vaak buiten maar bij slecht weer ook binnen. Onze fantasie was grenzeloos. Mijn kinderen lijken dat niet te kunnen, zijn enkel nog geïnteresseerd in die stomme schermpjes en dat vind ik zo jammer.

En soms heb ik een ingeving en roep ik een nieuwe regel in het leven. We hebben nu bijvoorbeeld afgesproken dat als ze een groot deel van de dag mooi samen (of alleen) hebben gespeeld, ze in de namiddag wat op de iPad mogen spelen of tv mogen kijken. Dat lijkt voorlopig te werken, want ze spelen nu ziekenhuis met alle knuffels die ze hebben. Ze giechelen en werkten zelfs al samen om achter mijn rug koeken te stelen. Ik geniet ervan om ze zo samen te zien! De rommel is niet te overzien, maar ook dat lost de belofte op schermpjestijd wel op straks. Het is beangstigend te zien wat kinderen zoal niet doen om op dat ding te mogen ...

Maar ik weet nu al dat het niet lang zal duren, dat er snel weer ruzie van komt en dat de wanhoop en stress op werkdagen dan weer toeslaan. Maar ik kan het maar proberen, zoals ik al zoveel heb geprobeerd ...

Ik ben vast niet de enige met die frustratie, al zal gelukkig niet iedereen werk en kinderen moeten combineren. Hoe vinden jullie het evenwicht? Elke tip is welkom!

Snel en efficiënt opruimen: mijn tips!

Zo nu en dan krijg ik op Instagram de opmerking: "Amai, jouw huis ligt er altijd zo netjes bij!" Ik geef toe dat ik wel eens iets uit beeld schuif voor een mooiere foto, maar het klopt wel: mijn huis ligt er meestal wel heel netjes bij. Je kunt het zielig vinden, maar ik word gelukkig van een opgeruimd huis. Het opruimen zelf geeft me al een goed gevoel. Het maakt mijn hoofd leeg en ik merk dat ik daarna meer geduld heb. Winwin, all the way. Bovendien werk ik thuis, en ik functioneer gewoon beter in een ordelijke omgeving.

Mijn huisgenoten klagen niet over mijn opruimzucht. Integendeel, want ik ga gelukkig niet maniakaal te werk en ze zijn ook maar zelden iets kwijt. En eigenlijk is mijn man (bijna) even ordelijk. Nu de kinderen nog!

Hoe ik mijn huis zo netjes hou? Ik verklap je mijn 7 tips:

1. Ik heb een rommelmand. Ga dat nu niet googelen of zoeken op Bol, want ik heb dat woord zelf bedacht. Wat doe ik nu met die mand? Ik neem die eigenlijk regelmatig mee door het huis en steek er alles in wat niet in die kamer thuishoort. En als ik dan in de juiste kamer kom, lever ik die prul daar weer netjes af. Er ligt ook trouwens altijd een plantenspuit in, zodat ik onderweg mijn planten nog kan verzorgen. 's Avonds, wanneer ik mijn kinderen in bed stop, gaat de mand mee naar boven en laat ik de kinderen alle speelgoedjes die erin zitten weer op hun plaats leggen. Ik neem de mand weer mee naar beneden met de kleertjes voor de volgende dag in, samen met de vuile sokken en wikkels van meegesmokkeld snoepgoed die ik onder hun bed vond. 

Die rommelmand zit soms goed vol, maar dat is niet erg, want alle rommel is geconcentreerd op één plek. Hou er wel rekening mee dat de bodem al snel verdwijnt onder een laag schroefjes, legoblokjes en elastiekjes. Ook handig: je poetsvrouw weet waar ze naartoe moet met alle prulletjes die ze op haar weg tegenkomt. En krijg je bezoek op een moment dat het huis er ontploft bij ligt? Dan gooi je alle rommel snel in de mand!

Je kunt hiervoor eender welke mand gebruiken, maar ik koos voor een decoratieve bolgamand. De mijne (zie foto) vond ik op een marktje in de Dordogne, maar je vindt ze bijvoorbeeld ook bij Dille & Kamille, in verschillende kleurtjes.

2. Ik installeerde pauzesoftware op mijn computer: deze tip is vooral nuttig voor wie net als ik thuis werkt. Nadat ik mijn schouder vorige zomer compleet blokkeerde door steeds weer te lang aan mijn computer te zitten, installeerde ik Workrave. Dat werkt zo: om de 40 minuten laat mijn computer me weten dat het weer tijd is voor een pauze van 10 minuten (hoewel je dit ook anders kunt instellen). In die tijd doe ik weer iets nuttigs in het huishouden: ik stofzuig, ik hang de was op, geef de planten water of dweil de gang. De pauze is niet verplicht, dus je computer blokkeert niet, maar ik neem ze wel consequent, want voor je het weet zit je uren op die stoel. Je verschiet ervan hoe snel die 40 minuten omvliegen!

3. Hou het aanrecht vrij en maak de bedden op. Dat motiveert om ook de rest van de kamer netjes te houden. Zolang je aanrecht een oorlogszone lijkt, zul je ook niet snel geneigd zijn de rest van de kamer op te ruimen. En trouwens, een maaltijd bereiden aan een overvol aanrecht ... Ik zou daar stress van krijgen!

4. Vouw gedroogd wasgoed, met uitzondering van hemden en bepaalde jurkjes, gewoon op zonder ze te strijken. Ze zitten vol kreuken wanneer je ze opvouwt, maar je zult zien dat ze later strak uit de kleerkast komen! Tonnen tijd heb ik me daar al mee bespaard en ik hoef niet tegen bergen wasgoed op te kijken.

5. Kleef een sticker 'Geen reclamedrukwerk' op je brievenbus. Het is beter voor het milieu, en reclameblaadjes blijven toch altijd liggen omdat ze nog "gelezen" moeten worden.

6. Lees 'Opgeruimd!' van Marie Kondo. Het helpt je afstand te doen van overbodige spullen, zet je aan het denken en verandert je hele kijk op bezittingen.

7. Hang een organizer aan de voordeur, waar je sleutels, je zonnebril, je portemonnee enz. in kunt achterlaten. Vooral voor mannen is dit handig, want die hebben meestal geen handtas en laten die dingen overal rondslingeren. In mijn bakje ligt een tube zonnecrème en een lippenstift, voor die snelle retouches voor je de deur uit gaat. De kinderen kregen geen bakje, die laten alles toch gewoon rondslingeren. Tsk. Ik vond dit wandrekje bij Maisons du Monde (aangenaam verrast tijdens mijn laatste bezoek, want ik was geen fan). Het brievenhoudertje komt van & Other Stories (zwaar fan).

Oei, mijn 40 minuten zijn om! Ik moet je laten ...

 

Populaire kinderkost: nasi goreng

Je hebt zo van die gerechtjes die je liever jaren geleden had willen ontdekken, omdat die je aan tafel een hoop drama en snottebellen zouden hebben bespaard.

Niet dat ik iets nieuws heb uitgevonden, integendeel. Maar zelf nasi goreng maken, daar was ik simpelweg nog niet opgekomen. En toen ik dan uiteindelijk ontdekte hoe snel dat klaar is en hoe evenwichtig dat eigenlijk nog is, was ik helemaal overtuigd om dat hier regelmatig op tafel te zetten. Op die dagen dat het snel moet gaan en ik echt geen zin heb om te koken. Zes dagen van de zeven, quoi.

Dus voor die moeders en vaders die net als ik het licht nog niet zagen branden, deel ik graag dit recept. Ik baseerde me op dat uit Delicious, maar doe er telkens weer mijn eigen ding mee.

Ingrediënten voor 4 personen

• 3 zakjes Thaise of Basmatirijst

• Groenten naar keuze (peultjes, babymais, doperwten, champignons, uiringen, lente-uitjes, sojascheuten, Chinese kool, wortel, ...)

• Eventueel wat kip, garnalen of krab

• Arachideolie

• 100 g cashewnoten (maar geroosterde sesam of pindanootjes zijn ook lekker)

• 2 teentjes knoflook, in dunne plakjes

• 4 cm fijngehakte gemberwortel (opgelet met moeilijke kinderen)

• 2 losgeklopte eieren

• 1 tl sesamolie

• 1 of 2 el sojasaus

• 1 ei per persoon

Bereiding

Kook de rijst de avond voordien.

Blancheer de groenten 2 minuten (dat is gewoon onderdompelen in kokend water). Giet af en spoel onder koud water.

Verhit de arachideolie in een wok. Bak de cashewnoten tot ze bruin zijn. Haal ze eruit en bewaar. Bak de knoflook en gember 1 minuut in de wok. Doe er de koude rijst en de groenten bij en laat ruim 2 minuten bakken, tot het mengsel heet is. Maak een kuiltje in het midden door de ingrediënten naar de rand van de wok te schuiven. Schenk de losgeklopte eieren in het kuiltje, samen met de sesamolie. Roer af en toe zodat het een soort omelet wordt. Verbrokkel de omelet met een spatel, roer door de rijst en voeg de noten toe. Bak per persoon nog een spiegeleitje in een aparte pan en schep er eentje op elk bord. Wij zetten dan ook nog een flesje sojasaus op tafel, zodat iedereen die naar smaak kan gebruiken, want de kinderen zelf zijn er niet dol op.

Trouwens, een weekmenu opstellen wordt in 2017 weer wat aangenamer! Mme Zsazsa verwent haar lezers met een gratis weekmenukalender voor een heel jaar, compleet met de seizoensgroenten op. Je moet 'm wel nog zelf invullen natuurlijk! Maar ook daarin krijg je hulp. Op de Facebook-pagina 'Het weekmenu van' kun je niet alleen je eigen weekmenu kwijt, maar laat je je ook inspireren door die van anderen. Doe jij ook mee?

Mijn favoriete apps

Blogberichten die ik altijd leuk vind, zijn die over apps die het leven weer een tikje eenvoudiger maken. Je doet altijd wel een nieuwe ontdekking. En deze keer deel ik de mijne!

7 Minute Workout

Sinds ik met een overbelaste 'muisarm' rondloop, werk ik in blokken van 40 minuten met telkens 10 minuten pauze. Naast sokken vouwen, stofzuigen of de planten water geven vul ik die pauze nu ook wel eens met deze workout van 7 minuten. Het tempo ligt hoog, maar je hebt in een paar minuten wel al je spieren aan het werk gezet. Je vindt deze populaire app hier.

Bancontact Mobile

Deze app zou iedereen moeten hebben. Hij is gratis, snel te installeren met een kaartlezer die je daarna niet meer nodig hebt, en is beveiligd met een code. Je betaalt er in enkele tellen vrienden mee terug op restaurant of café, zolang ze de app zelf ook hebben, en zou er in principe ook de logopedist of dokter mee kunnen betalen ... In principe, want hoewel de app superhandig is, zijn nog veel te weinig mensen van op de hoogte. Dus komaan, volg deze link en installeer massaal deze app zodat ik jullie kan betalen!

Paprika Recipe Manager

Ik hoor je al zuchten: is ze daar nu weer met haar Paprika? Tja. Als er één app is die ik echt niet meer kan missen, dan is het toch wel deze. Hij mag dus zeker niet in dit overzichtje ontbreken. Lees de rest hier maar. Een lifehack van formaat dit. 170 receptjes zette ik er al in. Go figure! Je vindt de app hier.

Logi Circle

Deze app is gekoppeld aan een schattig cameraatje dat de naam Circle kreeg. We wilden hem vooral gebruiken om de hondjes in de gaten te houden als we weg zijn, maar hebben nu ontdekt dat hij ook erg handig is als je snel de deur uit moet en de kinderen even alleen thuisblijven. Zo zat ik onlangs in de wachtzaal van de dokter terwijl ik mijn kinderen thuis zag spelen. Bovendien kunnen we ook gewoon met elkaar praten zo. Binnenkort ga ik hem ook gebruiken om hortensiadieven in mijn voortuin te betrappen! Meer info over dit handige dingetje en zijn vele snufjes vind je hier.

Buienalarm

Het verbaast me altijd dat zoveel mensen deze app nog niet kennen. Hij vertelt je of, wanneer, hoelang en hoe hard het gaat regenen en is daar heel erg goed in. Bijzonder handig als je ergens in een portiek voor de regen staat te schuilen. Of beter nog: om te voorkomen dat je in een portiek moet gaan schuilen! Download hem hier.

Kennen jullie nog apps die het leven weer wat eenvoudiger maken? Ik lees het graag!