zaterdag 14 juli 2018

Mijn boekentips voor op vakantie

Ik ben er later mee dan gepland, maar de zomer is ook nog niet zo lang bezig, dus hopla: mijn tips voor boeken om mee te nemen in die reiskoffer of mee in de hangmat te kruipen thuis! Of handiger nog: om op je e-reader te zetten (nog steeds grote fan, ik)!


Misschien vind je niet op iedere pagina prachtige, dure volzinnen die je meteen op gastendoekjes wil borduren… Maar wees gerust, mijn tijd is te kostbaar om te verdoen aan slechte boeken, dus brol ga ik jullie nu ook weer niet voorschotelen. Integendeel! Dit zijn stuk voor stuk prachtige, maar wel vlot leesbare boeken waar je je hersenen niet op moet breken. Precies wat je nodig hebt op vakantie dus!

Ik lees altijd in het Engels, dus ik vermeld de originele titels, maar zet er wel de vertaalde titel bij, for good measure. Ik sta echter niet in voor de kwaliteit van die vertaling, dus kom daarover niet klagen!

Ook ga ik een beetje speciaal doen door auteurs aan te raden, en geen individuele boeken. Want als een auteur me bevalt, dan heb ik de neiging meteen alles van die persoon te lezen.

David Nicholls

One day (De eerste dag)
Us (Wij)
Starter for ten (Heftig)
The understudy (Kicken)

Lachen en wenen, dat is hier de magische cocktail. En ik als er één moet uitkiezen, dan is het 'One day' wel (werd ook verfilmd, trouwens). Zet dan wel een doos zakdoeken klaar.

Liane Moriarty

Moet ik ze nog inleiden? Je kent ze ondertussen misschien van de bekroonde tv-reeks Big Little Lies, met onder meer Nicole Kidman en Reese Witherspoon in de hoofdrollen. Maar lees eerst het boek! Vakantieliteratuur om in één ruk uit te lezen? This is it! In volgorde van fantastischlijkheid:

Big Little Lies (Grote kleine leugens)
The Husband's Secret (Het geheim van mijn man)
Three Wishes (Drie wensen)
Truly Madly Guilty (Bijna echt gebeurd)

Een beproefd recept van Liane: ze begint vaak (zo niet altijd) met het einde, dat zo dramatisch is dat je niet anders kunt dan verder lezen omdat je zo nieuwsgierig bent naar het verhaal dat tot dat ondenkbare einde heeft geleid. Werkt altijd! Ikzelf neem binnenkort What Alice forgot (Wat Alice vergat) mee op reis.

Anne Tyler

Haar iets tragere stijl moet je liggen, maar bij mij werkt het alleszins. De meeste romans spelen zich af in Baltimore. Haar personages zijn excentrieke, boeiende mensen en het verhaal beslaat meestal meerdere generaties van één familie. Het leven van de gewone mens, maar dan goed doorspekt met drama en regelmatig een vleugje humor. Precies zoals ik mijn boeken graag heb dus! In volgorde van graaggelezenheid:

A spool of blue thread (De blauwe draad)
Dinner at the homesick restaurant (Het heimweerestaurant)
Breathing Lessons (Ademlessen)
The accidental tourist (De toevallige toerist)

Jonathan Tropper

Wie mij hier regelmatig volgt, ziet deze naam niet voor de eerste keer, maar ik ben dan ook een heel groot fan van deze man. Kon je de boeken van David Nicholls wel smaken? Lees dan zeker ook deze, en omgekeerd. De rode draad: mannen die een knoeiboel hebben gemaakt van hun leven en dat weer op de rails proberen te krijgen, maar vooral enorm veel humor. Nu ik er zo bij stilsta, sommige fragmenten zou ik eigenlijk wel op mijn gastendoekjes willen borduren...

Op de eerste plaats:
This is where I leave you (Ik rouw van jou)

In willekeurige volgorde, want allemaal even goed:
Plan B, The book of Joe (Het boek van Joe), Everything changes, How to talk to a widower (Leven na Hailey), One last thing before I go.

Ze zijn niet allemaal vertaald naar het Nederlands, als ik het goed begrijp, vandaar dat ik niet overal de vertaalde titel tussen haakjes vermeld.

Dit zijn dus mijn tips voor luchtig leesvoer. Hongerig naar meer tips? Lees dan ook deze blogpost nog eens.

Kun je je wel vinden in mijn smaak en heb je zelf nog tips voor mij? Laat ze zeker achter in de comments hieronder. Dank je!







zondag 1 juli 2018

Feest of stress?

Het schooljaar zit er alweer op! En wat een bumpy ride en rollercoaster is dat voor ons geweest! Aan het begin van het schooljaar kreeg June de diagnose ASS (autismespectrumstoornis). We kregen een antwoord op vragen waar we al jaren mee zaten en ook op school vielen veel puzzelstukjes plots in elkaar. Niet alleen voor ons, maar ook voor de juf, de zorgjuffen en het CLB begon een zoektocht in een poging zoveel mogelijk stress bij June weg te nemen en te verzekeren dat de leerstof zo goed mogelijk binnenkomt. Er werden een paar aanpassingen gedaan, zoals in haar eentje lunchen in een rustige ruimte zodat ze die batterijtjes weer kon opladen, en die wierpen zichtbaar hun vruchten af. Na de paasvakantie kreeg ze een eigen begeleidster toegewezen die elke vrijdag individuele ondersteuning bood op school. We besloten ook Junes plaatsje in het type 9-onderwijs vanaf volgend schooljaar af te staan, om zoveel redenen maar ook omdat ze al in een fantastische school zit, maar ik wil maar zeggen: er werd enorm veel gewikt, gewogen, wakker gelegen, overlegd, geschipperd en bijgestuurd.


En dan was er de afgelopen week. Een feestweek eigenlijk. De vakantie hing al in de lucht, niemand had veel zin om te werken en de kinderen trokken iedere dag met een vederlicht rugzakje naar school in plaats van een zware boekentas. De hele week knalde er regelmatig luide muziek uit de boxen van het schooltje om de hoek. De kinderen waren uitgelaten en iedereen vierde feest.

Junes klas ging dinsdag op schoolreis. Woensdag werd de klas opgeruimd en gepoetst. Donderdag nam de school deel aan Run for Fun, een event waaraan zo'n 2500 kinderen uit verschillende scholen deelnamen. Elliot ging met het zesde leerjaar van 7 uur s' morgens tot 18.30 's avonds naar een al even druk Pennenzakkenrock. Zoals ik al zei dus: een feestweek in een vakantiesfeertje en voor de meeste kinderen iets om heel hard van te genieten.

Maar June bleef thuis. Zo'n week zonder enige vaste structuur, vol verrassingen, drukte en lawaai is voor haar een hel. Maar voor ons was dat gelukkig geen probleem, want voor haar kinderpsychiater volstaat één woord om een afwezigheidsbriefje voor die hele week te schrijven. Probleem opgelost. Maar al die vorige schooljaren kwam June na zo'n week wel thuis met boosheid en buikpijn en wisten wij niet wat er scheelde. En afgelopen week, terwijl ze rustig zat te tekenen of strips las op ons terras, stond ik toch vaak stil bij al die kindjes die geen 'stickertje' of handleiding kregen, of bij die kinderen die het gewoon moeilijk hebben met al die drukte en zich door deze feestweek hebben geworsteld terwijl ze zo snakten naar een beetje stilte, rust en regelmaat.

Voor June werden er het afgelopen schooljaar veel uitzonderingen gemaakt en daar zijn wij de school enorm dankbaar voor. Maar zoals de kinderpsychiater heel terecht opmerkte: waarom bieden scholen die mogelijkheden niet aan alle kinderen aan? Steeds meer scholen bieden gelukkig rustige plekjes om te eten of eventjes te bekomen van alle drukte, om een boekje te lezen of wat te tekenen. Maar laat de kinderen ook de keuze of ze willen deelnemen aan massa-events. Ze hoeven daarom niet thuis te blijven, maar een rustig alternatief, gewoon op school, zou fijn zijn. Ik denk dat er nog al te vaak onderschat wordt hoeveel kinderen het moeilijk hebben met de drukte op school of tijdens uitstappen en in stilte aftellen tot het einde van die schooldag.

De vakantie is ondertussen officieel begonnen, maar ik wou dit toch nog even kwijt. En gelukkig kunnen de kinderen nu genieten van 9 relaxte weken!

Dus genoeg serieuze praat, tijd voor iets leuks! In de blogpijplijn: mijn favoriete kookboeken, mijn tips voor leesvoer deze zomer en een maga-nuttige tip om de tablet/gameverslaving van je kinderen onder controle te houden! Jij mag beslissen wat het dringendst is :-)


maandag 11 juni 2018

Bokrijk: mijn happy place

Misschien is het omdat ik zo snak naar stilte, groen en ongecompliceerde eenvoud, maar ik voel me zo ongelooflijk in mijn element in Bokrijk! Ik ging er eigenlijk niet over bloggen, omdat ik hier al zo vaak ben geweest en ermee opgroeide dat ik er automatisch van uitging dat iedereen het wel al lang kende. Een beetje zoals de dierentuin van Antwerpen eigenlijk. Maar niet iedereen is even thuis in Limburg als ik, besefte ik later…

In openluchtmuseum Bokrijk ga je zo'n 100 jaar terug in de tijd. Het domein in opgedeeld in verschillende provincies met daarin authentieke, volledig ingerichte gebouwen, woningen en boerderijen. Er lopen figuranten en acteurs rond, je kunt er in het schooltje in het klasje van juf Helena gaan zitten of de mis van meneer pastoor bijwonen. De woningen stap je gewoon binnen, die van meneer pastoor inbegrepen, om er schaamteloos rond te neuzen. Ik word zelf helemaal nostalgisch van die typische 'stoofgeur' die er vaak hangt. In de stallen staan vaak dieren. Als je rond het middaguur in zo'n huisje komt, staat er soms pap op het vuur en kun je proeven. De figuranten leven echt een hele dag in 'hun' huisje. Ze doen er de was, koken er, verzorgen de dieren... Sommigen geven je uitleg, terwijl de acteurs helemaal opgaan in hun rol. Je ziet dat ook in mijn vastgezette Story op Instagram.

Misschien kies ik mijn momenten goed uit of is het domein gewoon groot genoeg, maar ik heb nooit drukte ervaren in Bokrijk. Je bent altijd wel op je gemakje om te genieten van de rust. En je kunt er nu ook workshops volgen, zoals brood bakken of pottenbakken! Een aangename verrassing was dat de Superette er nu ook zuurdesembrood bakt en verkoopt. Zo konden we toch een stukje Bokrijk mee naar huis nemen.

Echt, ik zou hier elk weekend kunnen komen!


















Wie tips heeft voor nog meer uitstapjes in dit genre (rust! groen!) mag hieronder zijn mond opentrekken! :-)


vrijdag 25 mei 2018

Het leven zoals het is: ten huize Dietemiet!

Sinds ik fotografielessen volg, sleep ik mijn fototoestel overal mee naartoe. Het ligt altijd wel binnen handbereik, klaar om een leuke foto te maken. Ik zou het de hele dag kunnen doen! Het is precies wat fotograaf Tobias moet hebben gedacht toen hij met het idee kwam om mensen een dagje te volgen, verscholen achter zijn lens, op stap met een gezin, al dan niet in het gezelschap van familie of vrienden, of gewoon gezellig thuis. Hij kwam hier een dagje proefdraaien, op een relaxte zondag in mei. En dit is het resultaat!
















Of het vreemd en ongemakkelijk was dat zo'n fotograaf je overal volgt met zijn camera in de aanslag? Dat had gekund, moest Tobias niet zo'n superlieve man zijn die wij zelfs graag een plaatsje aanboden aan tafel! Het heeft ook wel eens wat, aan de andere kant van de lens staan!


zondag 20 mei 2018

Wabi Sabi: de schoonheid van imperfectie

Ik krijg zo nu en dan mailtjes van mensen die voor een verbouwing van een oud huis staan en me vragen hoeveel zo'n renovatie ruw geschat zou kosten en wat wij erin hebben gestoken.

Dat is geen gemakkelijke vraag, want zo'n budget is sterk afhankelijk van je smaak en eisen. Wij vroegen eerst offertes op voor de grootste werken, zoals het dak, de ramen, loodgieterij, verwarming, isolatie- en pleisterwerken en de veranda. Die dingen moeten gewoon gebeuren. Maar dan heb je de afwerking nog. En daarin kun je zo ver gaan als je wil. Wij staken geen fortuin in onze badkamer en keuken. We behielden de bestaande houten vloer, maar gaven die wel een lik verf. Enkel in de gang legden we nieuwe tegels. Ons huis werd gebouwd in 1902 en is allesbehalve recht. Plinten zijn hier en daar afgebladderd en de buizen van de verwarming liggen bloot en zitten onder de verfspatten. Ook de bestaande gietijzeren radiatoren zijn her en der afgebladderd. In de marmeren vensterbanken die konden blijven liggen, zitten kappen, krassen en kringen. En weet je wat? Wij vinden dat fantastisch! Dit huis heeft al heel wat meegemaakt, en dat mag je zien ook. Die imperfectie blijft me inspireren. En dat maakt dat onze verbouwing geen rib uit ons lijf heeft gekost.

Hou je van strak, moet alles er onberispelijk uitzien en moet ieder detail kloppen? Dan zal je pakken meer geld op tafel moeten leggen om je huis in die perfecte staat te krijgen.

Er is zelfs een naam voor die liefde voor het imperfecte: Wabi Sabi. Toegepast op interieurinrichting betekent het dat je schoonheid ziet in een barst of een niet perfect geverfd meubel, in asymmetrie en gekreukt linnen. Dat je organische materialen verkiest boven nieuwe. Het zijn handgemaakte, natuurlijk gevormde of gebrekkige decoratiespullen. Een toefje roest hier en daar. Een gezellig versleten interieur, zo wordt het soms ook wel omschreven. In de tuin betekent het dat je gras niet gemillimeterd moet zijn tussen perfect aangelegde borders, dat ook onkruid een plaats krijgt en dat zoveel mooier kan zijn. De pijlers van Wabi Sabi zijn immers asymmetrie, bescheidenheid en natuur.

Kortom, het moet niet allemaal clean en afgelikt zijn, waardoor we soms de mooie, rauwe kant van het leven vergeten te waarderen. Slijtage en foutjes benadrukken immers het leven en de vergankelijkheid ervan. 

Ik denk dat je wel kunt stellen dat Wabi Sabi de rode draad is doorheen mijn interieur én tuin. Wat er voor anderen 'verwaarloosd' of slordig kan uitzien, is iets waar wij bewust voor kiezen en dat we dankbaar omarmen.

Denk nu echter niet dat opruimen of schoonmaken hebben afgedaan, want deze trend is wel gestileerd. Je kunt je wel voorstellen dat ze in een willekeurig, rommelig interieur helemaal de mist in gaat!























Kun je geloven dat een van de werkmannen in ons huis opmerkte dat de houten vloer op de foto hierboven eruit moest, want die drie planken lagen haaks op de andere? Terwijl wij daar net zo blij mee waren! Dus ja, op die manier wordt verbouwen uiteraard een heel dure zaak...

Dus lang leven Wabi Sabi! Volgens verschillende bronnen is het zelfs dé interieurtrend van 2018. Misschien kunnen deze interieurs of de vele foto's hier op Pinterest je wel inspireren tijdens het verbouwen!