As we speak

't Is een beetje stilletjes op mijn blog, maar daar komt dra verandering in, ik beloof het!

Ik denk altijd dat ik in de zomer meer te bloggen heb, maar dat blijkt dan juist niet het geval te zijn. Dan ben ik druk bezig met vegeteren op mijn terras.

Ik heb veel blogideetjes, maar nu even geen tijd om er ook werk van te maken. Daarom deze snelle 'As we speak', voor een stand van zaken:

1. Over precies een week zit ik in een vliegtuig op weg naar Los Angeles. We zijn daar zo'n beetje een tweejaarlijkse gewoonte van aan 't maken, mijn man en ik, want 't is daar gewoon keileuk: de zon schijnt er altijd, de palmbomen zijn kilometers lang, we mogen weer eens Engels spreken en mijn kinderen zitten aan de andere kant van de wereldbol*. Al is dit waarschijnlijk de laatste keer met z'n tweetjes, want ze verkondigen nu tegen iedereen die het horen wil dat "mama en papa lekker naar Amerika gaan en wij mogen niet mee". Over twee jaar vliegen die twee dus mee, denk ik. En dat is misschien maar goed ook. Dan hoef ik niet meer in tranen uit te barsten bij het zien van de Pacific Ocean, want op de een of andere manier wrijft die zee me telkens weer in mijn gezicht dat mijn kinderen zo ver weg zijn, 9 uur verder begot, waardoor ze wel in een andere dimensie lijken te leven. Ik wens ze thuis vaak naar een andere dimensie, maar op zo'n moment wil ik ze gewoon dicht bij mij. De volle 5 minuten ...

Dus als het wat meevalt met de wifi daar in de Hollywood Hills mag je je binnenkort aan regelmatige vakantieavonturen verwachten, tenzij daar grote bezwaren tegen zijn (disclaimer: de kans is groot dat de zon schijnt OP ELKE FOTO. Enfin, dat zou toch moeten. Want hoewel het daar nooit regent, lapten ze het ons vorige keer toch met een heel weekend gietende regen. Al die Californians met een tuintje in de zevende hemel, maar wij Belgskes hadden het toch maar weer vlaggen).

En boeven wezen gewaarschuwd: mijn schoonouders komen in ons huis wonen, mijn honden zijn dol op boevenvlees en we hebben nog steeds een loeihard alarm!

2. Op 18 november kom ik met mijn kop en mijn huis op tv in 'Baksteen in de maag'. Ik ga daar na vandaag geen reclame meer voor maken, want als ik die uitzending heb gezien, ga ik daar misschien dik spijt van hebben. En zeker nadat "de Roel" me een "vuile mie" heeft genoemd.

3. We zijn ook nog bezig met onze winkel Bazaar. Die begint ondertussen goed gevuld te raken, dus dat is ook allemaal heel spannend. Begin december zou hij moeten openen. Nadelen zijn dan wel dat mijn man wel eens durft verkondigen: "We moeten vanavond eens online naar mooie rekken zoeken", waarop ik met mijn ogen rol en hij zegt "Ge moet niet mee zoeken hoor, gewoon meekijken is ook goed".

4. En dan heb ik nog een vraag. Willen jullie meer (persoonlijke) interieurblogposts of hebben jullie het nu wel gezien ondertussen? Want onlangs liet iemand me weten dat mijn berging wel een blogpostje waard is, dus dat zette me aan het denken. Ik denk nogal rap: "Allez, ze gaan denken dat ik mezelf een interieurspecialist waan, dus blog maar niet", maar misschien zit dat ook maar gewoon in mijn koppeke. Dus ik ben wel eens benieuwd of daar inderdaad interesse voor is.

_______________________________

* Hier stond een disclaimer, omdat ik al kritiek heb moeten slikken over het feit dat we wel eens alleen op reis gaan, zonder kinderen. Maar ik gooi 'm eraf, want ik moet mij helemaal niet verantwoorden. Mijn man en ik verdienen wat us-time, zodat we de rest van het jaar betere ouders kunnen zijn. Nem, lange neus!

As we speak #2

Vanmiddag is de grote vakantie begonnen. Maar niet alleen op school. Ook onze werkmannen kuisen deze week hun schup af en leggen de laatste hand aan de voorlopig laatste klussen. Niet dat alles nu helemaal in orde is, al zijn we er wel bijna, maar we hebben allemaal een pauze nodig.

Want de voorbije zes maanden zijn keihard gegaan. Op een halfjaar tijd hebben wij (of liever zij) een heel huis gerenoveerd, vanbinnen en vanbuiten, van boven tot onder. Enkel de trap en de muren van de gang wachten nog op een opknapbeurt. En in de herfst/winter komt er dan nog een veranda. En dan zijn we gewoon klaar. Ik kan het zelf amper geloven.

Maar die zomerpauze hebben we nu wel heel hard nodig. Een pauze van de drukte, van het stof en de vuile voeten doorheen het hele huis, van het gebrek aan privacy ... Van het materiaal dat hier al die tijd heeft gestaan, binnen en buiten. Tot gisteren stond dit hoekje in onze voortuin nog bomvol met bouwafval. Er stond zelfs een bad. En dat werd gisteren allemaal weggebracht.

De voortuin moet nu herstellen van de brute behandeling die het de voorbije maanden kreeg, van de voeten die genadeloos door de planten trapten. Want het moest vooruitgaan. Echte mannen lopen niet over een paadje.

Dit is een van mijn favoriete plekjes. De voordeur die openstaat terwijl ik wat in de voortuin werk, met plantjes op de trap en altijd een huisdier om me gezelschap te houden.

In diezelfde voortuin staan nu ook de hortensia's in bloei. Van al die jaren dat ik voorbij dit huis wandelde, herinner ik me vooral de prachtige hortensia's. En dat ook de Vilvoordenaars ze mooi vinden hebben we helaas al ondervonden. We hebben al verschillende hortensiadieven betrapt. Een moeder die haar kinderen erop uitstuurde om te zien of we thuis waren om vervolgens met haar snoeischaartje onze planten te komen verminken, om maar één voorbeeld te noemen. En als we ze betrappen niet begrijpen waar we toch zo moeilijk over doen. Of aan het kruispunt op de hoek staan, achter een moeder met een kind dat duidelijk hortensia's uit onze tuin in zijn handjes houdt. Zodra iets mooi is, moet het weg ... of dood.

In de achtertuin zijn we er al in geslaagd de helft van de onderdelen voor het speeltuig tot een speelhuisje te timmeren. En voor alle duidelijkheid: het is de bedoeling dat het schots en scheef lijkt. Nu moeten we dat ding nog op een platform hijsen en er schommels, een klimrek en glijbaan bij knutselen.

Ook binnen begint het er 'af' uit te zien. De meeste kamers zijn zelfs al bijna helemaal in orde. Hierboven zie je de kamer waar we de meeste tijd in doorbrengen: ons kantoortje.

We zullen hier wel dringend moeten investeren in gordijnen, want de temperatuur begint hier stilaan ondraaglijk te worden.

En dat zie je ook aan de kat.

Het plan om in het salonnetje van de keuken een vuur te laten plaatsen ging in rook op, omdat de schoorsteenschacht niet geschikt bleek. Daar kwamen ze helaas pas achter nadat de hele schoorsteen werd opengebroken. Ondertussen is hij weer netjes dichtgemaakt. Geen gezellig vuurtje dus. Maar er zijn ergere dingen, niewaar?

We verhuisden ondertussen ook van de logeerkamer naar de 'master bedroom', die als laatste werd gerenoveerd. We hadden hier graag een oude, originele kleerkast geplaatst maar kozen uiteindelijk toch voor de luxe van een Ikea Pax-kast. En daar hebben we geen spijt van. Nu is het enkel nog wachten op onze boxspring, want onze matras heeft zijn tijd gehad, en de logeerkamer heeft een bed nodig.

As we speak #1

Ik heb de grootste bewondering voor blogsters die in hun ziel laten kijken. Die dat durven. Ik ben zo niet. Ik zou wel willen, maar ik heb dan schrik voor commentaar die me uit het lood slaat. Onterecht waarschijnlijk, maar toch. Daarom dacht ik zachtjes aan te beginnen, met een rubriekje dat ik van andere blogs stal (wie is er eigenlijk mee begonnen?). De rubriek heet 'As we speak' en gaat - zoals de naam al verraadt - over wat er op dit moment in mijn leven gebeurt. De grote en vooral kleine dingen.

Daar gaan we dan.

Organisatie: een tijdje geleden schreef ik - naar aanleiding van Activia's #boostyourpositivity en de vele lifehacks die daaruit voortvloeiden - dat de kinderen voortaan een warme maaltijd op school zouden eten, dat mijn man en ik 's middags "vies eten" zouden maken en daar twee dagen van zouden eten, en dat de kinderen tot 17 uur in de naschoolse opvang naast de deur zouden blijven.

We zijn nu zo'n 3 weken verder en ik kan ondertussen zeggen dat dit de beste beslissing ooit was! We staan veel minder in de keuken, de kinderen zijn elke keer enthousiast over het eten op school ("mama, die spaghetti is veeeeel lekkerder dan de jouwe!") en ik werd al meermaals terug naar huis gestuurd als ik het waagde de kinderen een halfuurtje vroeger uit de naschoolse opvang te halen. Wanneer de kinderen dan toch thuis zijn, is het huiswerk gemaakt, moeten wij niet meer in de keuken staan en is er amper afruim-en-afwas. Win-win-win over de hele lijn!

Lezen: ik lees elke dag, hoewel ik veel te snel in slaap val met mijn boek op schoot. Een grote frustratie! Maar soit, ik ben nu bezig in De Boekendief van Markus Zusak. Leest supervlot en het is moeilijk weg te leggen. Dus ik doe dat gewoon niet (ik val gewoon in slaap). De ideale vakantieliteratuur, als je nog op zoek was!

Blij met: mijn froufrou'tje, dat ik gisteren zelf knipte met behulp van deze poepsimpele techniek, maar ook zo content met mijn nieuwe softboxen die gisteren werden geleverd. Voor dat broodnodige licht wanneer we foto's maken. Licht dat ik duidelijk nog niet had toen ik de foto's van deze blogpost maakte!

Eten: zoals ik al schreef, eten wij sinds een paar weken veel meer "vieze dingen". Ik citeer nu mijn kinderen, want ik heb het vooral over Indische of Midden-Oosterse gerechten. Veel Ottolenghi en Meera Sodha is dat dan. Heerlijk.

We hebben ook een nieuwe traditie in het leven geroepen voor de weekends, wanneer we met z'n allen samen aan tafel zitten en we vooral geen gejammer willen: pizza! En die wordt niet aan huis geleverd, maar zelf klaargemaakt, deeg en al! Dat schrikt misschien af als je het nog nooit hebt gedaan, maar met een beetje oefening (en toegegeven: een fantastische KitchenAid) ben je er zo mee weg. Benieuwd hoe ik mijn pizza maak? Laat het gerust weten, dan wijd ik er eens een blogberichtje aan.

De kinderen krijgen een pizza met ananas en ham, en die van ons wordt goed volgepakt met Parijse en bospaddenstoelen, dikke plakken buffelmozzarella, geroosterde pijnboompitten enz. Zodra de pizza uit de oven komt, druppel ik er flink wat zelfgemaakte pesto over en duiken we erin. Superlekker!

Uitkijken naar: de verhuizing begin mei, naar een huis dat momenteel volledig wit wordt geschilderd, muren én vloeren. Ik heb zooooooooo hard nood aan licht. Aan ruimte en zuurstof. Ik ben dan ook als een halvegare spullen aan het weggooien en -geven. Opruimgoeroes als Marie Kondo en Zamarra Kok helpen daar een handje bij.

Maar ik kijk ook uit naar zaterdag, naar de Blogameetup! Binnenstappen op een plaats waar ik niemand ken is al een uitdaging, maar wat me echt tegenhield, was helemaal alleen naar Antwerpen (en vooral terug) rijden. Maar oproepjes op Facebook wierpen vruchten af, en ondertussen zit mijn auto helemaal vol met bloggende madammen. Dat wordt gezellig!

Iemand van jullie die ik zaterdag zie, trouwens? Ik kijk ernaar uit jullie in 't echt te mogen begroeten!