Het scrumbord voor kinderen

Dit najaar zit ik voor het Nieuwsblad in een panel van moeders die tips delen waarmee het leven met kinderen net ietsje vlotter zou moeten verlopen. In de eerste aflevering leerde ik zelf meer over het scrumbord, een takenbord dat mensen die in een team werken een overzicht geeft van de taken die nog moeten gebeuren en de taken die al zijn afgehandeld. Maar wat zo goed werkt op de werkvloer, is ook perfect toe te passen in je gezin!

Kinderen staan op en hebben in vaak een korte tijd een hoop taakjes af te handelen. Ze moeten zich aankleden, hun brooddoos maken, hun drinkbus vullen, soms ook een tablet of gsm meenemen... En na school begint het gewoon opnieuw: jassen en schoenen moeten worden opgeruimd, de brooddoos en de koekendoos moeten in de vaatwasser, het huiswerk moet worden gemaakt... Al wat oudere kinderen moeten daarnaast soms ook klusjes doen, zoals de vaatwasser leegmaken of de tafel dekken. En nog later op de avond gaat het weer richting badkamer om zich te wassen en tanden te poetsen. Het zijn routinetaakjes die ondertussen al vanzelf zouden moeten gaan, maar zonder herinneringen (en veel geroep op de drukke momenten) van onze kant blijven kinderen vaak gewoon ter plaatse trappelen. Of hangen, in veel gevallen.

Het principe van zo'n scrumbord is eenvoudig: je noteert of tekent de taakjes op een kaartje of eenvoudige post-it en hangt die op een bord in een vak 'te doen'. Is het taakje uitgevoerd, dan mag het kaartje naar het vak 'gedaan'. Dit schept niet alleen een duidelijk overzicht van wat er nog moet gebeuren, het geeft het kind ook controle, wat ze altijd fijn vinden. En ook belangrijk: het voorkomt dat er belangrijke dingen vergeten worden, zoals medicatie, een zwemzak of een huissleutel. 's Avonds voor het slapengaan of vlak voor de kinderen thuiskomen van school doorloop jij (de scrum master) gewoon alle kaartjes in je voorraad en kies je er de juiste uit. Zo wordt hier nog maar zelden iets vergeten, en het neemt dus ook bij mij een hoop druk weg omdat ik niet meer aan alles moet denken. Zo heeft de oudste hier een kaartje waarop staat dat hij zijn tablet moet opladen, zodat hij er 's morgens met een opgeladen batterij mee naar school kan. Hetzelfde met wassen: als ook het haar moet worden gewassen, dan zal dat duidelijk zijn aangegeven op het scrumbord. Ik moet er dus veel minder woorden aan vuilmaken. Of dat is op termijn toch de bedoeling!

Ik vond pictogrammen op deze website (scholen gebruiken die ook), zette er een korte tekst onder, drukte ze af, lamineerde ze met een laminator (dat kost echt niet veel en je gebruikt het voor van alles en nog wat) en maakte er kaartjes van. Zolang je papier niet te dik is, kun je die gelamineerde vellen perfect knippen. Op de achterkant kleefde ik magneettape van Hema, zodat ze op de koelkast blijven hangen. Op de koelkast maakte ik met washitape 2 vakken per kind: eentje voor de nog niet uitgevoerde taakjes en eentje voor de afgewerkte taakjes.

Ik deel de kaartjes die ik voor mijn kinderen maakte onder deze blogpost. Uiteraard gebruik je enkel wat je nodig hebt en maak je gewoon nieuwe met eventueel de pictogrammen op de website van Sclera, of je tekent ze gewoon zelf. Om die pictogrammen in de vakjes te kleven, gebruikte ik trouwens het Knipprogramma van Microsoft (staat standaard op veel computers).

Je zult ook zien dat ik beloningskaartjes voorzag, wat altijd handig kan zijn als je ze extra wilt motiveren of er een beloning aan wilt koppelen. Een halfuurtje 'schermpje' als je scrumbord om 20 uur leeg is, bijvoorbeeld. Of een halfuur voor een vlotte ochtend en een halfuur voor een vlotte avond, voor de al wat oudere kinderen.

Werkt het systeem hier vlekkeloos? Neen. Ik moet de kinderen regelmatig doorverwijzen naar hun scrumbord, omdat ze niet de reflex hebben om er zelf naar te kijken (lees: ze zijn niet op zoek naar taakjes). Maar sinds het bord gebeurt het nog maar zelden dat de kinderen iets belangrijks vergeten meenemen naar school. En vragen ze of ze op hun schermpje mogen, dan vraag ik "Is je scrumbord leeg?" en dan weten ze meestal genoeg!

Scrum by Judith De Meester on Scribd

Leuke uitstap: griezelen in Bellewaerde

Afgelopen zaterdag trokken wij samen met Maison Slash en een stralende nazomerzon naar Bellewaerde, dat van 13 oktober tot 4 november helemaal in het teken staat van Halloween en een uitbundig en huiveringwekkend Fïesta Mortal viert!

Het hele pretpark tooide zich speciaal voor de gelegenheid in een wel heel eng pak, met echt overal skeletten, afgehakte hoofden en vooral heel veel pompoenen. Luguber? Toch wel. Leuk? Absoluut!

Je vindt er nu ook vier spookhuizen. Toen ik las dat ze afgeraden zijn onder de leeftijd van 14 jaar besloot ik al niet naar binnen te gaan en mezelf de stress te besparen. Want ik schrik echt wel heel snel. Of... oké, ik ben gewoon een bangerik. Ons gezelschap ging in groep naar binnen maar regelmatig kwam er eentje gillend teruggelopen. Slechts een handjevol was koelbloedig genoeg om de man met de kettingzaag en de zombies te omzeilen en de uitgang te bereiken. Echt niet voor gevoelige zielen, dat!

Wij waren er op een warme en heel zonnige dag. Het leek wel zomer en toch was de herfst in al zijn kleurenpracht hier alomtegenwoordig. Een bijzonder sfeertje dus!

Nieuwsgierig wat je er met de kinderen kunt doen en wanneer je ze best thuis laat om nachtmerries in de kiem te smoren? Kijk dan hier verder!

Dietemiet biecht iets op

Ik draag een groot geheim met me mee, en het moet eruit. 

Ik vind het niet leuk dat je je schoenen draagt in mijn huis. 

Daar, het is eruit. 

Man, dat lucht op!

Vroeger stapte ik gewoon met mijn stappers overal binnen. Dat vond ik maar normaal. Had het nooit anders geweten eigenlijk. Maar toen raakte ik bevriend met een Turks meisje dat ondertussen mijn beste vriendin en praktisch een buurvrouw is. Toen ze nog bij haar ouders woonde en ik er werd uitgenodigd, moest ik mijn schoenen bij de voordeur achterlaten. In haar cultuur betuig je immers je respect door je schoenen uit te trekken voor je iemands huis binnenstapt. Ik kreeg gezellige, gehaakte pantoffeltjes aangeboden en ging de leefruimten binnen. Dat was even wennen, maar ik vond het wel gezellig zo. Je voelt je ook meteen thuis zo zonder je schoenen aan.

Ook in Scandinavië is het vanzelfsprekend dat je in huis je schoenen uittrekt. Andermans huis betreden met je schoenen aan vinden ze daar heel onbeleefd. Je schoenen uittrekken getuigt juist van respect voor het huis van je vrienden, en voor hun bezittingen. Hetzelfde in Japan en andere Aziatische landen. In die culturen wordt het ook als een vorm van gastvrijheid gezien om je gasten pantoffels aan te bieden. Het betekent dat ze welkom zijn, dat ze zich thuis mogen voelen in je huis. En ik ben van dat idee gaan houden. Ik vind het ook gezellig als gasten bij mij thuis met pantoffeltjes rondlopen. Bezoekers gaan zo voor een paar uur gewoon deel uitmaken van het gezin.

De schoenen uitdoen bij mijn vriendin bleef uiteraard een gewoonte, ook toen ze haar eigen huis en gezin had. Maar ik ben het ook bij anderen gaan doen. Want als ik mijn schoenen uitdoe uit respect voor haar woning, waarom zou ik dat respect dan niet voor anderen opbrengen? Het leek me evident. Maar er wordt vaak met veel gefrons op gereageerd. En uitleggen waarom ik het doe, daar begin ik dan ook niet aan. Maar toch blijf ik koppig mijn schoenen uittrekken bij ieder bezoek.

Maar het houdt helaas niet op bij gastvrijheid en respect. Ik woon in de stad en leg de meeste afstanden te voet af. Ik heb nog even overwogen een filmpje te maken van de viezigheid die ik dagelijks op de stoep moet omzeilen, maar ik ga het je besparen. In de stad ligt de stoep bezaaid met uitgestreken hondenpoep en fluimen. Dikke, vettige fluimen van ongegeneerde rochelaars*. En die viezigheid nemen mensen gewoon hun en mijn huis mee in.

Vind je dat overdreven? Lees dan dit artikel eens.

Dus ja, ik ben die ene vriendin. Maar ik durf je niet te zeggen dat ik je schoenen liever aan de voordeur zie staan. Ik heb schrik dat je me een freak gaat vinden. Ik heb een mandje met pantoffeltjes, maar durf dat niet in de gang te zetten. Je hebt me misschien al eens gevraagd of ik graag heb dat je je schoenen uittrekt, en misschien heb ik dan wel geantwoord "Nee joh, laat maar aan". Om mezelf dan voor het hoofd te willen slaan, want waarom durf ik niet toe te geven dat ik dat wél wil? Want is het nu echt zo vreemd en onredelijk om van je gasten te verlangen dat ze hun schoenen uittrekken?

Nu het hoge woord eruit is, ga ik misschien van die gezellige Marokkaanse pantoffeltjes kopen, in veel kleurtjes, om die in een mooi mandje aan de voordeur te zetten. En als je dan bij mij op bezoek komt, dan mag je een mooi kleurtje uitkiezen en dan kun je je bij mij echt helemaal thuis voelen! Of neem anders gewoon je eigen pantoffeltjes mee of loop lekker op kousenvoeten verder. Hygge, lagom en fika zijn nu zo'n modewoorden... Voor mijn part mag de Scandinavische gewoonte om in huis je schoenen uit te trekken de volgende trend worden. We moeten er alleen nog een ronkende naam voor vinden, want daar is het zo vanzelfsprekend dat ze er zelfs geen naam voor hebben! Ik vind Sluva* wel iets hebben... Wat denk je?

* Met jullie ben ik ook nog niet klaar!
** In Vlaanderen zeggen we ook wel 'sloefen' tegen pantoffels

Ons leven met autisme

Het is hier wat stilletjes op mijn blog, dat zul je misschien wel gemerkt hebben. Dat is niet omdat ik niets te vertellen heb... Integendeel. Maar ik ben mijn blogstem een beetje kwijt. Ik heb altijd geschreven over de renovaties, de inrichting van ons huis, zo nu en dan een receptje of uitstapje met de kinderen, een naaiseltje... Maar dat lijkt nu allemaal zo futiel. Een luxe bijna. In november schreef ik een blogpost waarin ik je vertelde dat ons dochtertje de diagnose autisme kreeg. Dat was toen een opluchting, want we konden het labeltje 'raar' of 'speciaal' na bijna tien jaar eindelijk vervangen door iets met een officiële naam.

Maar die opluchting sloeg genadeloos om. We zijn nu een paar maanden verder en het begint steeds meer door te dringen welke impact haar autisme op ons gezinsleven heeft, en welke impact het op haar toekomst zal hebben. We hebben al heel wat dromen laten varen en namen de moeilijke beslissing haar in te schrijven in het bijzonder onderwijs, het zogenaamde type 9, waar ze naar een 'autiklasje' kan gaan. Want de toenemende druk (en drukte) op school begint steeds meer zijn tol te eisen. Ook dierenzorg lijkt voor het secundair momenteel de beste oplossing, omdat dieren haar zo gelukkig maken. Dieren zijn niet zo complex als mensen. Je moet ook zo je best niet doen om aanvaard en leuk te worden gevonden. What you see is what you get. En van mensen zal ze steeds minder begrijpen, zeker wanneer ze gaan puberen en sociale interacties heel complex worden... We moesten dus kiezen: een puberteit met zo weinig mogelijk stress of een mooi diploma. Gelukkig geloof ik er ook heel hard in dat kinderen later hun weg wel zullen vinden, zolang ze thuis maar voldoende worden ondersteund. Een kind dat vlotjes achterstevoren praat, op haar zesde al AVI 8 behaalde en echt prachtige tekeningen maakt, zit volgens mij vol verrassingen.

We leren ook elke dag iets bij. Dat als je haar een vraag stelt je ze even met rust moet laten om na te denken, want als je te ongeduldig bent is er een grote kans dat het tot een woede-uitbarsting komt. Dat er echt niets nodig is om zo'n explosie uit te lokken. Dat je ze aan tafel het best met rust laat, omdat ze het al moeilijk genoeg heeft om alle geluidjes te processen, al doen we nog zo ons best om ons eten geruisloos naar binnen te werken. Dat de minste vraag of opmerking er dan een te veel is. Dat haar geluidsdempende oorkappen altijd in de buurt moeten liggen. Ik leer de signalen van opstapelende irritatie herkennen en geef dan een subtiel signaal zodat de rest van het gezin zich op tijd kan terugtrekken en de lont uit het kruitvat wordt gehaald. Het is op eieren lopen soms, zeker na een drukke schooldag, maar we worden daar iedere dag wat beter in. Ik vertel haar ook dat woede-uitbarstingen oké zijn, dat ze eens goed mag schreeuwen en op een kussen mag slaan. Want het moet eruit. Die aanvallen zijn geen reactie van een verwend kind dat haar zinnetje niet krijgt, maar een soort van overlevingsmechanisme.

Ik ontdekte ook dat ze helemaal oplaadt van een bad en dat ik haar daar de eerste twee uur niet uit moet halen. We houden haar vakanties en weekends zo rustig mogelijk en buitenschoolse activiteiten blijven beperkt tot yoga en paardrijden. Omdat ze alle rust nodig heeft en we eerlijk gezegd al blij zijn als we haar de deur uit krijgen zonder een drama over kousennaden in haar schoenen. Ik leer ook op een andere manier tegen haar praten, zeg nu "Ik ga nu vertrekken" en niet "Ik ben weg", want zoiets is enorm verwarrend voor haar. Ik weet nu ook dat als ik op een eenvoudige manier met haar communiceer, zonder franjes, dubbelzinnige gezichtsuitdrukkingen of vreemde intonaties, mijn boodschap het best bij haar binnen geraakt.

We bereiden ons ook voor op veel onbegrip van buitenaf. Want wat we ook ontdekten, is dat autisme bij meisjes vaak enorm verschilt van autisme bij jongens. Lees je over autisme, dan lees je vaak over obsessies met treinen of cijfers. Terwijl dat bij meisjes vaak paarden (of dieren in het algemeen) en tekenen is. Dat meisjes buitenshuis enorm hun best doen om door iedereen leuk te worden gevonden, om 'normaal' over te komen en sociaal wenselijk gedrag te vertonen, en dus de hele dag een toneeltje opvoeren, om dan uitgeput en compleet overprikkeld thuis te komen. Thuis, daar waar het veilig is en woedeaanvallen weer mogen.

Dus bedenken we nu al antwoorden op opmerkingen zoals: "Vreemd, je ziet aan haar niet dat ze autistisch is". Of "Ik ken iemand die autisme had en nu niet meer". Ik kreeg ze al, maar ik wil er voortaan op voorbereid zijn. Je kunt niet verwachten dat iedereen weet hoe autisme in elkaar zit, dat besef ik heel goed, maar ik heb nu al door dat we ze heel vaak te horen gaan krijgen, dat dat best vermoeiend (en frustrerend) zal zijn en dat je dan best een passend antwoord klaar hebt...

Dus ja, bloggen over het interieur of lekkere recepten... Ik wil het heel graag weer doen, maar mijn hoofd staat er nu vaak niet naar. Ons nieuwe gezinsleven vraagt momenteel zoveel energie. En ik lees ook wat er maar te lezen valt over autisme omdat ik een veilig toevluchtsoord wil zijn en blijven voor haar. Het begint steeds meer een hoofdactiviteit te lijken, vertalen een bijberoep. Maar ik vind dat niet erg. Het klinkt heel vreemd, maar het lijkt wel alsof ik me nu voor het eerst in mijn leven écht nuttig kan maken. Ik wil er echt alles aan doen om dat kleine, vaak verdrietige meisje gelukkig te maken. En daar heb ik alles voor over.

Ik blog nog steeds enorm graag, maar ik denk dat autisme hier af en toe ook een plaatsje zal krijgen, zo tussen de receptjes en interieurfoto's door. Of misschien zelfs in de receptjes, wie weet. Omdat het zo'n grote rol speelt in ons/mijn leven, maar ook omdat ik het liefst zou hebben dat heel de wereld weet hoe mijn dochter in elkaar zit. Zodat ze begrepen wordt en het leven iets draaglijker wordt voor haar. Zodat mensen in haar omgeving weten hoe hard ze haar best doet, en hoe zwaar dat haar valt, al zullen ze dat niet aan haar zien. Maar ook omdat autisme bij meisjes/vrouwen zwaar ondergediagnosticeerd blijft. Mijn man sprak vandaag nog met een vrouw die pas op haar 40ste de diagnose autisme kreeg omdat ze niet aan de 'verwachtingen' voldeed en dus bleef zoeken en worstelen. En dat is bij vrouwen heel vaak het geval. Maar ook omdat ik na mijn blogpost in november zoveel dankbare reacties kreeg van mensen die ook zoekende zijn in het duistere woud dat autisme heet. Zodat ik misschien ook wat licht op het onderwerp kan doen schijnen, net zoals andere blogs dat voor mij doen. 

Blijf alsjeblieft niet weg, klik gewoon door als het je niet interesseert. De volgende blogpost wordt vast weer leuk. Want ik blijf naarstig zoeken naar de humor in alles en wil graag een glimlach op je gezicht blijven toveren, net zoals ik dat op Instagram zo graag doe. Het leven is al somber genoeg.

Wie graag meer wil weten over welke vorm autisme bij veel meisjes aanneemt en waarom het vaak niet wordt gediagnosticeerd, raad ik dit interview aan. Ik heb er zelf enorm veel aan gehad en het stralende gezicht van die Ludwine toen ze het over haar schoolrichting dierenzorg had, heeft mij en mijn man helemaal overtuigd dat er voor onze kleine meid momenteel geen betere richting bestaat.

De olijke tweeling in de Winterefteling

Broer en zus, dat is hier kat en hond. Alsof we nog niet genoeg katten en honden hebben. Zij zit graag op haar eilandje, hij heeft voor alles een maatje nodig en heeft een hekel aan alleen zijn. En dan durven de spanningen wel eens hoog oplopen natuurlijk ...

En toen kwam die uitnodiging voor een weekendje Winterefteling. Met een dochter die bezeten is van dat pretpark moesten we daar echt geen seconde over nadenken.

Maar toen dat weekend dan uiteindelijk voor de deur stond, kreeg Elliot een uitnodiging voor een wel heel tof verjaardagsfeestje (lasershooten mét donuts!). Toen ik ze op een dag van school ging halen, zei hij dat hij liever niet meeging naar de Efteling en misschien bij vriendjes zou kunnen logeren. Die vriendjes, die ernaast stonden, boden hem meteen een bedje aan, en June en haar vriendinnetje Ella, die er ook bij stonden, zagen vliegensvlug de mogelijkheden. In drie minuten tijd had die bende kinderen plannen gemaakt: Elliot zou bij vriendjes blijven slapen en Ella ging mee naar de Efteling!

En eigenlijk was ik daar zo rouwig niet om. Iedereen had nood aan een break van alle ruzies tussen broer en zus. Elliot keek uit naar een weekend vol leuke activiteiten met vriendjes en die twee meisjes maakten ondertussen wilde plannen voor de Efteling en trokken iedere dag een kruisje op hun aftelkalendertje.

De zusjes Ananas, want zo noemen ze zich, zijn precies even groot en hebben toevallig dezelfde jas en beiden goudkleurige schoenen. Ze konden een weekend lang dus perfect voor een echte tweeling doorgaan (al is Ella thuis ook een échte tweeling). Hun gegiechel werkte op mij zo aanstekelijk dat ik meermaals de slappe lach kreeg. En ondanks het feit dat de rode draad meestal kaka, pipi of prot was en ik dat stadium ondertussen wel al even ben ontgroeid, genoot ik enorm van die lachbuien. Het is weer eens wat anders, kinderen die elkaar graag zien. En ik zou er best aan kunnen wennen!

Het sneeuwde in de Efteling en de betovering was daarmee compleet. Overal in het park schuilden kleine, magische verrassingen. Zoals de oorverwarmers van Langnek. Of de Cirque du Soleil-achtige acrobaten in de nok van de bekende ingang tot het pretpark. De duizenden lichtjes en lampionnetjes, de vuurkorven, de schaatsbaan en de langlaufpiste op de sporen waar in de zomer treintjes over rijden...

In de late namiddag trokken we naar ons huisje in Bosrijk om ons wat te verwarmen en te rusten voor we naar het park terugkeerden voor Aquanura, een betoverend mooi licht- en muziekspektakel op het water.

Na een versterkende maaltijd in het restaurant van Bosrijk trokken we onze pyjama's en Klaas Vaak pinnemutsen aan en keken de meisjes nog wat naar Efteling TV.

Zo'n weekendje Efteling is best wel ontspannend omdat je je geen zorgen moet maken dat je het hele park niet gedaan krijgt op één dag. Ons huisje lag op 10 minuutjes wandelen van de ingang tot het park, wat echt een groot gemak was. Als de meisjes moe waren, keerden we gewoon even terug om wat te rusten.

Je kinderen zien genieten, dat is toch het mooiste wat er is. En uiteraard had Elliot achteraf spijt, toen we hem terugzagen en hij zijn zus zag, die nog vol roze suikerspin hing en honderduit vertelde over al haar Efteling-avonturen, over de lasershow en de donuts die ze at. Maar keuzes maken, ook dat hoort nu eenmaal bij het leven ...

 

ASS: een nieuwe start

Ik was niet meteen van plan hier iets over te schrijven, maar ik begin zo stilaan de voordelen van een open communicatie hierover in te zien.

Herinner je je nog die post die ik twee jaar geleden over mijn dochtertje schreef en waar heel veel reactie op kwam? Bleek dat we toch vanaf het begin op het juiste spoor zaten. In september, na vele onderzoeken en gesprekken in Paika in Jette, kreeg June de diagnose Autismespectrumstoornis (ASS). En uiteraard vielen wij niet uit de lucht. En uiteraard viel niemand op school uit de lucht. June was altijd al dat "speciale" kind. Die hooggevoeligheid is er nog steeds en zal er altijd zijn. Die hoort er gewoon bij. Maar het plaatje is nu eindelijk compleet. 

Foto: HappyShoots

Geen verrassing dus, maar we moesten June nu wel opnieuw leren kennen, in zekere zin. Plots werd er veel duidelijk. De psychiater had het over de typische repetitieve handelingen van veel kinderen met ASS. "Oh, maar dat heeft June niet!" antwoordden wij bijna opgelucht. "Toch wel", antwoordde de psychiater. "Ze tekent veel en tekent altijd hetzelfde type van mannetjes en diertjes." Dat ze graag mutsen en fietshelmen draagt, zelfs in de zomer, vonden wij grappig en weer typisch voor die June die lekker alle regeltjes aan haar laars lapt. Blijkt dat ze zo het lawaai buitensluit. Het drama om nieuwe gerechten, al zijn die nog zo kindvriendelijk, of gerechten met niet meteen herkenbare ingrediënten... De sarcastische mopjes die ze nooit begrijpt of letterlijk neemt. Haar beruchte zombie-ogen, waarbij ze haar oogbollen zo wegdraait dat je bijna alleen het wit ziet... "Haha, die gekke June toch!" reageren de mensen dan. Nu blijkt dat een tactiek te zijn om niet in de ogen te moeten kijken. "Maar je kijkt toch wel in mijn ogen, June?" Haar antwoord op die vraag moest ik toch even wegslikken: "Nee mama, ik kijk naar je neus of tussen je ogen, want in ogen kijken vind ik eng." En aanrakingen door mensen die ze niet kent. Ook eng. Ze is beginnen paardrijden en telkens komen ze mij halen om ze op haar paard te tillen, want andere mensen mogen haar niet aanraken. Of hoe ze soms compleet de kluts kwijt is als er onverwacht bezoek aanklopt. Hoe wij altijd zeiden: "Vooruit, ga eens dag zeggen!" en zij gewoon als aan de grond genageld bleef staan of stilletjes wegsloop. Onze eurocent viel en bleef maar vallen de voorbije weken.

Ik twijfelde of ik hierover wel ging schrijven. Want dit gaat niet over mij. Het lijkt alsof ik haar leven en "haar geheimen" zomaar even te grabbel gooi. Maar sinds de diagnose kregen we zo vaak dezelfde reactie uit onze omgeving: "Oh, maar dan toch maar een lichte vorm!" Want ja, ze is vaak heel vrolijk en tatert erop los. En nee, ze kent het telefoonboek niet vanbuiten en roept niet spontaan "246!" als er een doosje met lucifers op de grond valt. Zelfs in onze familie kregen we te horen: "June is niet autistisch. Ik ken een autist en June is helemaal niet zo, ik zie niets abnormaals". Tenenkrulmomentje, dat. Al begrijp ik de meeste reacties wel.

Want het is ook zo complex. En ik beken, ook wij vroegen de psychiater in Jette of ze "het erg heeft zitten of toch niet zo". Een vraag die met heel veel nuances en een ingewikkelde uitleg werd beantwoord. Want we hebben het hier niet voor niets over een "spectrum".

We vroegen de psycholoog die haar sinds kort opvolgt wat we moeten antwoorden als we weer zo'n minimaliserende opmerking krijgen. Ze bevestigde wat de psychiater al zei, dat er inderdaad niet zoiets is als een lichte of zware vorm, maar dat June intelligent is (ook dat werd in Jette getest) en daardoor strategieën vindt om haar ASS te verbergen. Je gaat aan June dus niets merken als je ze bijvoorbeeld uitnodigt voor een verjaardagsfeestje. Hoewel ik er geld op durf inzetten dat ze al snel naar een hoekje verdwijnt met wat interessant speelgoed of gaat zitten tekenen. Maar misschien heeft ze net een goede dag en doet ze mee met de activiteiten, dat kan ook.

Mijn buikgevoel zei me ook meteen dat paardrijden en kinderyoga wel eens een succes zouden kunnen zijn. We schreven ze in en ik bleek twee keer de nagel op de kop te hebben geslagen. Ze is ook al naar de scouts geweest, waar ze drie keer mag testen, omdat haar vriendinnetje dat doet. Maar we merken nu al dat ze zich afzondert, met dat vriendinnetje, en niet meedoet met de activiteiten. Afgelopen zondag schreef ze bijvoorbeeld de nummers van haar nieuwe rockband Boomerang terwijl de rest van de scouts zich uitsloofde met levensechte stratego. Die totem zal ze dus waarschijnlijk op haar buik mogen schrijven.

En ja, een rockband. Met nummers die dan ook maar ineens in het "Engels" worden geschreven. Want aan fantasie ontbreekt het haar niet. Ik overdrijf niet als ik zeg dat ik een hele dag op een stoeltje zou kunnen zitten om naar June te kijken en te luisteren. Ze blijft me verbazen met haar fantasie en fantastische, unieke kijk op de wereld! Maar ze durft zich ook wel eens te verliezen in haar rijke fantasie, wat dan ook weer van het goede te veel is. Maar ook wij vinden stukje bij beetje strategieën om daar een gezond evenwicht in te brengen.

Het is een ontdekkingstocht maar we laten ons goed begeleiden. De grootste uitdaging is misschien weggelegd voor haar broer, die geen grotere tegenpool kon zijn en het momenteel wat moeilijk vindt om haar de ruimte en rust te geven die ze zo hard nodig heeft, wat dan bij ons alle vier voor stress zorgt. En nu weet je ook meteen wie er buiten vloog die woensdag op Instagram!

Nu deze blogpost er staat, ben ik blij dat ik 'm toch heb geschreven. Het kan het begrip voor die "speciale" en soms ook "asociale" of met momenten ook "onbeleefde" June alleen maar vergroten, waardoor ze nog meer kan openbloeien en misschien als een gelukkig kind kan opgroeien. Want het is zo fijn om begrepen te worden...

En ik weet niet of ze mijn blog zo af en toe lezen, maar ik zou graag haar twee beste vriendinnetjes Ella en Ida willen bedanken voor hun ongelooflijk trouwe vriendschap. June heeft het houvast van die vriendschappen heel hard nodig en zou zonder hen nooit het blije meisje zijn dat ze meestal is. Ik kan alleen maar hopen dat ze nog heel lang beste maatjes zullen blijven.

En misschien nog een nuttige tip: ik heb alle ontwikkelingen en grappige uitspraken van de kinderen altijd bijgehouden in een soort van dagboek. Ik blogde er hier al eens over. Ik had echt geen flauw benul toen ik ermee begon, maar het bleek van grote waarde tijdens de onderzoeken in Jette. Ik kan iedereen met jonge kinderen dus aanraden een soort van logboek bij te houden. Je weet nooit waarvoor het nog kan dienen!

Dietemiet vlogde voor Libelle

Libelle vroeg me deze zomer of ik zin had om in september 4 weken lang een vlogje in te sturen. Het was de bedoeling dat je zag hoe wij weer in het school- en werkritme probeerden te komen en die eerste maand van het nieuwe schooljaar beleefden. Voor June eindelijk een kans om een echte YouTube-ster te worden, want dat stond ook nog op haar bucket list. 

Ik stemde in, had er ook echt wel zin in, maar besefte niet dat Libelle (en het vlogprincipe) ook wel verwachtten dat ik zelf in beeld kwam en mijn verhaal deed in de camera. Het koud zweet brak me uit, want ik werd serieus uit mijn comfortzone geslingerd. Maar kijk, na verloop van tijd bouwde ik toch wat zelfvertrouwen op en slaagde ik erin een hele uitleg te doen. Al kijk ik nog steeds liever weg wanneer ik in beeld verschijn :-)

Het filmpje hierboven is het laatste en ging vandaag online. De andere filmpjes vind je op de website van Libelle, maar ook hier.

HappyShoots in mijn tuin

Tupperware-party's en andere verkoopfeestjes waar het oestrogeen zegeviert, zijn niet echt aan mij besteed. Een hele avond naar gewichtige uitleg over plastic doosjes luisteren ... Naah, verspil je uitnodiging niet aan mij. Maar het concept dat begin deze maand het levenslicht zag en op het principe van de homeparty steunt, vond ik dan wel heel erg leuk!

Maak kennis met HappyShoots@home: je nodigt minstens 3 andere gezinnen met (één of meerdere) kinderen bij je thuis uit, jij zorgt voor lekkers en drankjes, en terwijl jij en je gezelschap de hele namiddag gezellig keuvelen (niet per se over plastic doosjes) haalt fotograaf Niels de kinderen en gezinnen een voor een voor zijn lens. Zijn professionele fotostudio stelde hij ondertussen al op in je huis of tuin.

Zondag mochten wij het gloednieuwe concept in primeur uittesten, zij het in een light-versie met slechts 2 gezinnen: het onze en dat van Liesbeth.

Kijk even mee.

 

 

Na afloop van de shoot kun je de foto's bekijken op een laptop en kun je je favorieten bestellen, van digitale beelden tot prints, canvassen, stoefboekjes en meer. En de gastvrouw? Die krijgt 10% van wat er die dag wordt besteld. De fotoshoot is volledig gratis. De foto's kun je vrijblijvend aankopen. Hieronder zie je onze favorieten van die namiddag.

Wij hadden een supergezellig namiddagje met Liesbeth en haar kroostrijk gezin. En we hebben nu eindelijk die gezinsfoto's waar zo vaak naar wordt gevraagd, maar die ik nooit heb!

Meer info over HappyShoots vind je hier.