Wabi Sabi: de schoonheid van imperfectie

Ik krijg zo nu en dan mailtjes van mensen die voor een verbouwing van een oud huis staan en me vragen hoeveel zo'n renovatie ruw geschat zou kosten en wat wij erin hebben gestoken.

Dat is geen gemakkelijke vraag, want zo'n budget is sterk afhankelijk van je smaak en eisen. Wij vroegen eerst offertes op voor de grootste werken, zoals het dak, de ramen, loodgieterij, verwarming, isolatie- en pleisterwerken en de veranda. Die dingen moeten gewoon gebeuren. Maar dan heb je de afwerking nog. En daarin kun je zo ver gaan als je wil. Wij staken geen fortuin in onze badkamer en keuken. We behielden de bestaande houten vloer, maar gaven die wel een lik verf. Enkel in de gang legden we nieuwe tegels. Ons huis werd gebouwd in 1902 en is allesbehalve recht. Plinten zijn hier en daar afgebladderd en de buizen van de verwarming liggen bloot en zitten onder de verfspatten. Ook de bestaande gietijzeren radiatoren zijn her en der afgebladderd. In de marmeren vensterbanken die konden blijven liggen, zitten kappen, krassen en kringen. En weet je wat? Wij vinden dat fantastisch! Dit huis heeft al heel wat meegemaakt, en dat mag je zien ook. Die imperfectie blijft me inspireren. En dat maakt dat onze verbouwing geen rib uit ons lijf heeft gekost.

Hou je van strak, moet alles er onberispelijk uitzien en moet ieder detail kloppen? Dan zal je pakken meer geld op tafel moeten leggen om je huis in die perfecte staat te krijgen.

Er is zelfs een naam voor die liefde voor het imperfecte: Wabi Sabi. Toegepast op interieurinrichting betekent het dat je schoonheid ziet in een barst of een niet perfect geverfd meubel, in asymmetrie en gekreukt linnen. Dat je organische materialen verkiest boven nieuwe. Het zijn handgemaakte, natuurlijk gevormde of gebrekkige decoratiespullen. Een toefje roest hier en daar. Een gezellig versleten interieur, zo wordt het soms ook wel omschreven. In de tuin betekent het dat je gras niet gemillimeterd moet zijn tussen perfect aangelegde borders, dat ook onkruid een plaats krijgt en dat zoveel mooier kan zijn. De pijlers van Wabi Sabi zijn immers asymmetrie, bescheidenheid en natuur.

Kortom, het moet niet allemaal clean en afgelikt zijn, waardoor we soms de mooie, rauwe kant van het leven vergeten te waarderen. Slijtage en foutjes benadrukken immers het leven en de vergankelijkheid ervan. 

Ik denk dat je wel kunt stellen dat Wabi Sabi de rode draad is doorheen mijn interieur én tuin. Wat er voor anderen 'verwaarloosd' of slordig kan uitzien, is iets waar wij bewust voor kiezen en dat we dankbaar omarmen.

Denk nu echter niet dat opruimen of schoonmaken hebben afgedaan, want deze trend is wel gestileerd. Je kunt je wel voorstellen dat ze in een willekeurig, rommelig interieur helemaal de mist in gaat!

Kun je geloven dat een van de werkmannen in ons huis opmerkte dat de houten vloer op de foto hierboven eruit moest, want die drie planken lagen haaks op de andere? Terwijl wij daar net zo blij mee waren! Dus ja, op die manier wordt verbouwen uiteraard een heel dure zaak...

Dus lang leven Wabi Sabi! Volgens verschillende bronnen is het zelfs dé interieurtrend van 2018. Misschien kunnen deze interieurs of de vele foto's hier op Pinterest je wel inspireren tijdens het verbouwen!

Mijn creatorium

Ik ben nogal graag 'op mijn eigen'. Heb een plekje nodig dat alleen van mij is, waar mensen nog op de deur moeten kloppen (al is dat nog een groot werkpunt voor mijn huisgenoten) en dan nog geen garantie hebben dat ze ook effectief binnen mogen. Niet zo lang geleden werkten mijn man en ik (beiden freelancevertalers) nog in hetzelfde kantoortje, hier thuis. Maar hij ramt zo hard op zijn computer - hij ontkent dat, maar dat zijn klavier na 1 jaar al niet meer werkte zie ik als een bewijs dat ik gelijk heb - en belt zo vaak dat ik besloot mijn eigen plekje in te richten en naaikamer en kantoortje samen te voegen. Slaapkamer (groot) en naaikamer (klein) werden verwisseld en ik kreeg een 'creatorium' dat stukje bij beetje mijn eigen, heel persoonlijke plekje werd.

Het meubel met de vele schuifjes is het meubelstuk dat ik zou proberen redden als mijn huis in brand zou staan (en gezin en huisdieren al op de stoep stonden). Het zou helaas ook zelfmoord zijn, want het is echt loodzwaar. We kochten het ooit eens in een winkeltje in Gent dat helaas al jaren gesloten is. De eigenares bracht het mee uit Scandinavië.

Het bureautje vond ik in een verkoopzaal in de Kloosterstraat in Antwerpen. De zaal verkocht er een groot deel van de meubels die uit het oude gerechtshof in Antwerpen werden gehaald, compleet met statige rechterstoelen! Ze konden me helaas niet vertellen waarvoor het had gediend, maar ik vind het wel inspirerend om te werken aan een meubel vol krassen en verfspatten en dus een rijk verleden. Moesten meubels toch eens kunnen praten, he ... (het zou hier nogal een kakofonie zijn!)

De mand waar mijn paradijsvogelplant (Strelitzia) in zit, is van HK Living. De kast met de rolluiken links komt uit een verkoopzaak in Ieper.
 

Marmeren plank, wandsteunen en memobord zijn van House Doctor. Het paardentafereeltje is een print op hout en komt uit de Kringwinkel, net als de kadertjes op het plankje. Het poesje naaide ik zelf. Het is compleet mislukt, ziet er 100 jaar oud uit en net daarom krijgt het een ereplekje in mijn kamertje.

Het moderne lampje moet een tegengewicht voor de kitschprenten bieden. Maar ik weet al niet meer waar ik het kocht!

De kleur op de deur hieronder is Vert de Terre van Farrow & Ball. De paspop komt uit een vintage winkel, de linnenkast uit de Brusselse Marollen.
 

Het wandrekje met de mandjes in messing is van Madam Stoltz, de naaitafel is een oud aanrecht op stalen poten en een ladenblok van Ikea. De krukjes zijn nog steeds in veel verschillende kleuren verkrijgbaar in het Woontheater. In de oude letterbak (vintage winkel) bewaar ik mijn stikzijde.
 

Het doek met de spar is ook van HK Living. Ik hing er een lichtsnoer achter zodat het lijkt alsof de boom met lichtjes is versierd. Dat idee komt trouwens niet van mij, maar van het merk zelf.
 

Mijn knipmeubel is gewoon een keukeneiland uit Ikea. Het heeft de ideale, ergonomische hoogte om aan te knippen of te spelden. Ook de barstoel komt uit Ikea. Het tapijt is alweer van HK Living, duidelijk een van mijn favoriete merkjes (deze post is echter niet gesponsord!), en is eigenlijk gewoon katoen met een print op.

Met dit zeteltje ben ik nog steeds heel blij. Ik vond het in de Kringwinkel voor maar 60 euro. Ik ben normaal snel vies van stoffen tweedehandsmeubels, omdat er ik-weet-niet-wat in die stof kan zitten en wonen, maar deze zag er zo nieuw uit dat ik hem toch kocht. Iemand merkte trouwens op dat Phoebe uit Friends net zo'n zetel in haar appartement had staan, wat hem extra bijzonder maakt voor mij. De Japanse kaligrafiekwasten naast de kast komen uit een winkeltje in de Kloosterstraat in Antwerpen.

Voor de opmerkzame lezer die de print 'Hallo herfst' zag: ja, zolang ben ik al met deze blogpost bezig!

Favoriet adresje: WoonTheater

Zoals ik onlangs al aankondigde, starten we in Bazaar Trend Lab binnenkort met workshops. Er zullen de workshops van Madeline de Stoffenmadam zijn, voor wie wil leren naaien, maar ook wijzelf gaan een tafel plaatsen die voor workshops, degustaties of demonstraties kan worden gehuurd (lees ook mijn oproepje helemaal onderaan).

De uitdaging waar we nu voor stonden, was een tafel vinden die lang en breed genoeg was en die ook de juiste look uitstraalde. We schuimden het internet af en bezochten verkoopzalen waar de tafels tot aan de nok opgeslagen stonden. Ze waren echter nooit lang of breed genoeg. Of ze waren te romantisch, te landelijk, te fout. Terwijl het best wel stoer mocht zijn. Niet te perfect en afgelikt ook. Wabi sabi, weet je wel, de filosofie waarop mijn hele interieur steunt.

Gelukkig is er één adres dat nooit teleurstelt. We vonden er twee jaar geleden onze keukenmeubels en we vonden er nu ook meteen de perfecte (want niet perfecte) workshoptafel mét bankjes en krukjes. Je stapt hier in het WoonTheater gewoon de grot van Ali Baba binnen, want deze winkel is gevuld met schatten. Net zoals we er toen de gedroomde keukenmeubels vonden (en veel meer dan dat), zag ik er ook nu weer verschillende meubels die ik zo weer in een keuken zou plaatsen! En omdat ik zo vaak de vraag krijg waar we onze keukenmeubels toch gevonden hebben, besloot ik foto's te nemen en er meteen een blogpostje aan te wijden.

Het leuke aan dit soort van meubels is dat ze in elk interieur passen. Ze voelen zich perfect thuis in een landelijke keuken, maar geven ook een strak, industrieel interieur een warme, karaktervolle touch. Je kunt er desgewenst ook een ander blad op leggen of een gat voor een spoelbak maken, zoals wij deden.

En is er toch een kleur of element dat niet helemaal naar je zin is, dan passen de stielmannen het gewoon aan in het atelier.

Betaal je er veel voor? Kringwinkelprijzen moet je hier niet verwachten. Maar maak de vergelijking met de prijzen die je in een keukenzaak betaalt en je zult veel geld uitsparen. En zijn die losse meubels toch niet helemaal je ding, of ontbreekt het je aan inspiratie, dan kun je er ook een op maat gemaakte en toch unieke, sfeervolle keuken of andere meubels laten maken. Je ziet er op de eerste foto eentje in de achtergrond. En het bijna zwarte eiland op de voorlaatste foto? Dat werd op maat gemaakt om bij de grote kast erachter te passen. Op die manier wordt echt alles mogelijk, voor een keuken die je nergens anders zult vinden.

Deze foto's werden genomen in onze favoriete vestiging in Blaasveld (ongeveer halfweg tussen Antwerpen en Brussel), maar je vindt het Woontheater ook in de Kloosterstraat in Anwerpen. Beide adressen vind je hier.

En dan nog snel dat oproepje ... Wie graag een workshop, degustatie of demonstratie zou geven (geen naaiworkshops, daarvoor zorgt Madeline al) waarvoor je aan een tafel voor ongeveer 8 personen genoeg hebt, in Bazaar in Vilvoorde, waar The Girl in My Soup eventueel voor lekkers kan zorgen, mag ons altijd mailen met een voorstel. We bezorgen je dan alle info.

Creatief met verfrestjes

Ik kocht een potje roze verf om de deuren van de berging te verven en hield een mooi bodempje verf over. Eigenlijk hoopte ik daar al op, want ik vind het heel leuk om nog wat leuks te doen met die restjes. Een jaar of zo geleden gebruikte ik een restje blauwe verf om een van de stoelen aan onze tafel te schilderen, en ik besloot hetzelfde te doen met deze roze verf.

Deze eenvoudige stoelen kochten we ooit eens in de Marollen in Brussel. De rest komt uit Kringwinkels. Deze zachtroze stoel vormt voor mij de perfecte aanvulling op deze speelse stoelenmix. Het enige wat ik nu nog wil doen, is de uiteinden van de poten van een van de ongeverfde stoelen "nonchalant" in gouden verf dopen. En dan is mijn bonte stoelencollectie helemaal compleet!

Ik gebruikte dit restje nu op een stoel, maar verfde in het verleden ook vogelkastjes, plankjes, een bureautje en een sleutelkastje met kliekjes verf.

Oona en Juliette in de keuken met June

Ik kwam nu even niet op een betere titel, maar het vat alles wel mooi samen. Juliette is een hemdje uit La Maison Victor en Oona is een jurkje uit hetzelfde naaiblad.

Het hemdje was een uitdaging, met al die plooitjes op voor- en achterpand. Het was ook zo ongeveer op het moment dat ik van frustratie al het haar uit mijn hoofd wou trekken dat ik zag dat dit projectje 4 huisjes had gekregen (de moeilijkheidsgraad van LMV gaat van 1 tot 4 huisjes). Een luie naaister als ik zou er nooit aan zijn begonnen als ik er vooraf op had gelet.

Maar kijk, de missie is dan toch geslaagd! En de Oona jurk, die staat tomboy June echt op het lijf geschreven. Omdat we hier niet te veel meer aan poseren doen, fotografeerde ik ze op een moment dat ze net uit het kippenhok kwam (bewijs: de vuile knietjes) en papa in de keuken stond om het avondmaal te bereiden. Zelf vond ik dit als kind een van de gezelligste momenten thuis: de heerlijke geuren in de keuken, de verwachting van een warme maaltijd, gewoon wat rondhangen in een gezellige drukte, een worteltje meenemen van het aanrecht ... 

Ter info: ik liet in de Oona jurk de blinde rits en zelfs de elastiek achterwege en stikte de tailleband volledig toe. De dag nadat ik deze foto's nam, heb ik er nog een elastiek in gestoken, maar achteraf gezien was dat niet nodig geweest. Ik moet er nu wel bij zeggen dat ik een heel smalle dochter heb, dus hier komt misschien niet iedereen mee weg.

De Oona jurk komt uit editie 5 van 2017. Het stofje is een gabardine van bij Madeline de Stoffenmadam. De knoopjes slingerden nog rond in mijn knopenschuifje, maar bleken perfect voor dit jurkje.

Het Juliette hemd komt uit editie 6 van 2016. Het stofje is er nog eentje uit de eerste Playtime collectie van See You at Six, eveneens gekocht bij Madeline in Bazaar.

 

Mijn muur van dode mensen

Met zo'n titel moest je wel verder lezen, he!

Maar 't is niet gelogen: ik heb hier thuis echt een muur vol dode mensen. Al zullen er misschien nog wel een paar in leven zijn ...

Die muur, dat zit zo. Op rommelmarkten, en dan vooral die op het Vossenplein in Brussel, kom je nogal eens oude kaders met heel oude foto's tegen. Ik heb me altijd afgevraagd hoe wanhopig je wel niet moet zijn om die foto's te verkopen. Voor de kaders moet je het meestal niet doen, want die kwaliteit laat vaak te wensen over, en zeker als je het ding probeert open te maken om de foto te vervangen.

Maar die foto's begonnen me ook steeds meer te fascineren. Het zijn vaak heel statige plaatjes, van opgedirkte en trotse mensen, die nooit zouden hebben vermoed dat hun foto vele jaren later ergens op een rommelmarkt zou belanden, in alle anonimiteit.

Ik kocht er een paar en het werd al snel een verzameling. De kaders zijn soms beschadigd, maar als wabi sabi je interieurfilosofie is, is dat alleen maar mooi meegenomen.

Op de foto met de vier kindjes op het bankje staat mijn eigen vader. Al de rest zijn onbekenden. Maar ik ben ze wel gaan koesteren. Ik verzon verhalen achter de mensen en achter de foto's, en ik stop nog regelmatig eens op mijn weg naar boven om die mensen eens in hun ogen te kijken, om te horen of ze nog iets nieuws te vertellen hebben.