Poppemie voor een dag

June heeft altijd afgeweken van het verwachtingspatroon. Op alle vlakken. Daar waar ik tien jaar geleden een dochter verwachtte die van roze glitterspullen hield en met poppen zou rondlopen, kreeg ik een tomboy die huiverde van prinsessen, liever als Batman rondliep en dol was op dino's en vrachtwagens. Eén keer had ze een Barbie vast, samen met een (speelgoed)mes. De gelukkige was zeemeermin Ariel, waar ze sushi van ging maken. Voor de rest bleef ze op een veilige afstand van poppen.

Tot we gisteren in de Kringwinkel waren en ze Jake zag liggen. Jake had een scheur in zijn hoofd en been en ze wou hem redden uit dat "weeshuis". Ze adopteerde hem en vroeg ons de oude wandelwagen die we ooit eens op een rommelmarkt kochten uit de kelder te halen. Ik wist niet wat ik hoorde en zag!

Daar komt nog bij dat ze gisteren zelf een jurkje uitkoos bij Fred & Ginger. Een jurkje dat zo girly is dat ik er toch een paar uur aan moest wennen. Koppel dit aan die wandelwagen en pop en ze zag eruit als een Stepford Wife in miniatuurversie! Ze had het precies ook zelf door, want ze merkte op "Ik lijk wel de verleden tijd!"

Ze zal morgen vast haar salopette wel weer willen aantrekken en Jake zal snel genoeg op een hoop ander speelgoed belanden, maar ik was er toch als de kippen bij om deze tafereeltjes voor de eeuwigheid vast te leggen! 

 

Kleine gelukjes (en ontdekkingen)

Ik heb een heerlijke week achter de rug. Ik nam een paar dagjes verlof om enkel leuke dingen te doen, zonder de stofzuiger achterna te lopen, de boel een klein beetje de boel te laten, en ook de tijd te nemen om lekker lang te lezen en te breien. Daar knapt een mens van op!

Enkele hoogtepunten uit de afgelopen herfstweek ...

Klein gelukje 1: 
We maakten een heuse halloweenmaaltijd om samen met vrienden van te griezelen

Voor de soep vulden we pompoenen met Tomme de Savoie, room, knoflook en tijm en lieten die lekker zacht worden in de oven. Kommetjes heb je zo al niet meer nodig. Het recept vind je hier.

Ik maakte ook lasagne met spinnetjes van zwarte olijven op. In plaats van spinnetjes kun je ook spookjes uit plakjes mozzarella snijden, met kleine stukjes zwarte olijf als oogjes.

Maar er waren ook hapjes, zoals deze mummies, al gaan ze een beetje de mist in. Ze hadden oogjes moeten hebben, maar toen ik naar de fles mosterd greep om die te maken, steeg er onder de kinderen een luid gekrijs op. Halloween geslaagd, leek me. Maar ik heb de mosterd dan toch maar achterwege gelaten.

De heksembezems maakte ik met van die kaas die je in slierten kunt afpellen. De stelen zijn zouten stokjes.

Klein gelukje 2: eten bij Chix

Ik ben niet echt een carnivoor, maar weerstaan aan de geur van gebraden kip, daar heb ik het wreed moeilijk mee! En die geur komt je meteen tegemoet als je Chix nadert, een kiprestaurant in Gent. Hier staat enkel gebraden kip op het menu, maar dan wel biologische kip die wat heeft mogen rondlopen voor ze haar kopje legde.

In tegenstelling tot de drankkaart is het menu heel eenvoudig: kip, drie soorten 'patat', geroosterde groenten en een sausje. Ik bestelde een bil (een halve of hele kip kan ook), in boter gebakken patatjes, geroosterde pompoen (ik wist niet dat 'gewoon' pompoen zo lekker kon zijn!) en aioli (o man, aioli!). Voor vegetariërs is er de 'kip curry zonder kip'.

Al dat lekkers wordt geserveerd in heerlijk ouderwets servies van email van Falcon Enamelware, waar ik zwaar fan van ben, maar dat je gelukkig ook in een meer betaalbare variant bij Dille & Kamille vindt. Aan deze tafel, met gerechten die uitblinken in eenvoud, zou je bijna geloven dat je bij je overgrootmoeder aan tafel zit.

En ja, ik weet dat ik een foto had moeten nemen vóór ik begon te eten, maar mijn instinct en goesting om in mijn bord te vliegen namen even bezit van mij ...

Klein gelukje 3: Us

Een aanrader van deze boekenworm, en wat ben ik blij dat ik haar gevolgd ben! Dit is zo'n boek dat je zo verschrikkelijk graag leest, dat wanneer je het uit hebt je het gevoel hebt dat je voorgoed afscheid moest nemen van hele goede vrienden, vrienden die helemaal onder je huid zijn gekropen. Weet je wat ik bedoel? Meestal begin ik redelijk snel weer in een nieuw boek als het vorige is uitgelezen, maar nu had ik toch even een 'momentje' nodig.

Us werd geschreven door David Nicholls en werd vertaald als 'Wij'. Ik kan niet wachten tot ik zijn One Day in mijn pollen krijg!

Momentjes: vuurkestook

Geluk schuilt soms in hele kleine dingen.

Ik groeide op in een huis met een grote tuin, waar ik samen met mijn vader en broer woonde. We hadden schapen, ganzen, kippen, honden, katten en konijnen en mochten in een groot stuk van de tuin volledig onze zin doen. We bouwden kampen, groeven putten, fietsten uren in het rond en bouwden zelf gocarts. Als we vielen en een bloedende knie hadden, zei mijn vader "Ach, doe daar maar wat zand op, dat deden de indianen ook!" Kortom, we stonden daar echt met onze voeten in moeder aarde. Wat mijn vader ook regelmatig deed, was een vuurtje stoken, meestal om tuinafval te verbranden. En mijn broer en ik hielpen maar wat graag mee! Ik heb daar dus heel mooie herinneringen aan. De geur van de rook, het geknetter van het vuur, de warme gloed in ons gezicht ... Ze maken deel uit van vele mooie herinneringen aan die periode dat we de hele zomer op blote voeten buiten leefden, met zand op onze knietjes.

Afgelopen weekend waren mijn vader en mijn broer met hun gezin op bezoek. Ik had een grote zak marshmellows gekocht en was van plan een vuurtje te stoken om die daarin te roosteren. Mijn kinderen droomden daar al een tijdje van. En we hebben hier in de tuin genoeg dennenappels liggen om dat vuur nog vele weken levend te houden. Ik had geen grote woorden nodig om mijn vader en broer te overtuigen.

Vooral Elliot was niet bij het vuur weg te slaan. Dit kind had zich vast in zijn nopjes gevoeld in de tuin uit mijn jeugd!

Het was maar een eenvoudig vuurtje in een eenvoudige vuurkorf in een eenvoudig stadstuintje, maar het bracht toch mooie herinneringen naar boven. De herinnering ook aan spelen met neefjes en nichtjes, wat mijn kinderen die dag ook deden. Hopelijk kunnen ze deze kleine geluksmomenten later ook koesteren!