Kippotherapie

Mijn dochter is zot van kippen. Ze hebben blijkbaar een kalmerende uitwerking op haar. Als ze boos is stormt ze de tuin in, ze verdwijnt tussen de struiken en de kippen en drie minuten later hoor ik ze al schaterlachen en huppelt ze zingend weer naar binnen.

Move over, hippotherapie... Wij doen hier aan kippotherapie!

Daar komt nog bij dat ook mijn man zich is gaan interesseren voor al die kippenrassen. Ikzelf ben vooral blij met die eitjes iedere dag, en dat gekakel vind ik ook nog wel gezellig.

Omdat June bij mijn volgers op Instagram ondertussen wel gekend is om haar liefde voor kippen, kreeg ik uit verschillende hoeken de tip zijdehoentjes te kopen, omdat die zo tam en kindvriendelijk zijn. Dus maakten we onze kippenren een stukje groter en trokken we er deze namiddag op uit om die maffe, pluizige beestjes te gaan halen. We deden uiteraard weer een impulsaankoop, want mijn man wou per se een Padua-kip (zo'n kip met een chic kapsel) om daar thuis nog langer mee te kunnen lachen, en toen stond ik erop ook een Araucana mee te nemen, want die leggen blauwgroene eitjes. Het interieur van mijn keuken gaat voor alles, dat spreekt voor zich.

Dus trokken wij naar huis met 4 nieuwe beestjes. We staken de 3 schattige en kwetsbare kleintjes wel apart van de andere, grote legkippen en die pittige Araucana. Ze kregen ook hun eigen, schattige hok, compleet in Zweedse stijl. Zo hygge, dat kippenhok!

Een verslagje in beelden.

Babette – onze bange, zenuwachtige Spaanse hond met een Spaans trauma die de hele dag door piept – wordt zelfs zenuwachtig van pitabrood, dus uiteraard wordt ze ook zenuwachtig van schattige zijdehoentjes. Dus dat wordt weer een poosje stressen voor haar. En de katten in dit hele kippenverhaal? Oordeel zelf maar...

De olijke tweeling fotografeert

Het is lente en woensdag! Het ideale moment om de olijke tweeling June en Ella met een fototoestel de tuin in te sturen om 'de lente' te fotograferen en ze volledig hun zin te laten doen! Ik legde uit hoe de autofocus werkt in de hoop dan zo af en toe toch nog een scherpe foto te hebben en liet ze verder hun plan trekken.

Ik zette de foto's op mijn computer en liet ze zelf een selectie van hun favorieten maken. De snottebellen en de bilspleetjes op de schommel hebben het dus niet gehaald, maar deze foto's zijn ook al de moeite! Zo gemakkelijk was bloggen nog nooit!

Kortom, de lente door de ogen van twee 10-jarige meisjes! 

De vogelspottende vertaler

Wie hoopt hier vandaag iets zinnigs te kunnen lezen, is eraan voor de moeite en keert best later nog eens terug. Maar nu heb ik natuurlijk je volle aandacht, dus zal ik het maar ineens vertellen. 

Het zit zo, ik schoof mijn bureau voor het raam. Want ik ben van plan het ontluiken van de lente dit jaar vanop de eerste rij te beleven! Ik las ook ergens dat als je tijdens je werk uitzicht hebt op het groen, je creatiever bent. En kijk nu wat een creatieve blogpost ik schrijf. Het werkt al!

Ik kijk zo hard uit naar de lente dat ik - in plaats van te vertalen - ook heb berekend dat mijn uitzicht binnenkort van links naar rechts helemaal vol bomen zal staan. Die staan er nu ook al natuurlijk, maar zonder blaadjes is er niet veel boom aan en kijk ik uit op de lelijke gebouwen van de Post. En de forsythia kan trouwens elk moment in bloei schieten, zowel die van mij als die van de Post! De creativiteit gaat echt van mijn scherm spatten!

Minstens één keer per minuut kijk ik nu op om te zien welke vogel er nu weer voorbij kwam gevlogen. Want ik wil natuurlijk niets missen. Meestal zijn dat duiven en eksters, die nu pas doorhebben dat er lekkers te rapen valt bij onze kippen, maar ik zie ook veel koolmeesjes, en zo nu en dan een meeuw en de Brusselse grasparkieten. Ik zit hier dus afwisselend aan zee en op een tropische bestemming, gewoon in Vilvoorde!

Dat is hier precies toch nog een interessante blogpost aan het worden!

En dan nog iets wat me opviel, op Internationale Vrouwendag begot: die vrouwtjesvogels worden constant lastiggevallen door de mannetjesvogels! Dat die macho's maar snel takjes beginnen te verslepen, zodat die vrouwtjes wat rust krijgen. En grasparkieten doen nogal veel kaka, zeg!

Kortom, ik ben echt zoveel wijzer en creatiever geworden sinds ik heb postgevat voor mijn venster om de lente te bestuderen.

Als je wil, post ik vanaf nu regelmatig een update. Ik ben er zeker van dat er nog veel spannende dingen staan te gebeuren in de boom voor mijn raam! Natuurpunt mag ook altijd contact met mij opnemen voor de telling van vogels in de omgeving van de Vilvoordse Post. Ik geloof niet dat daar al onderzoek naar werd gedaan.

PS: deze blogpost kwam tot stand in samenwerking met de lente, een vooruitzicht waar ik blijkbaar nogal blij van word.

Knutsel eens met je tuin

Vandaag maakten wij insecten met dingetjes die we in de tuin vonden, zoals takjes, blaadjes, dennenappels, dennennaalden, tijm, stenen, bloemetjes, pluimpjes, bosaardbeitjes ... en zelfs slakken om de boel aan elkaar te kleven!

En ook ik hield me dit weekend creatief bezig, zij het met zebra's in plaats van insecten. Ik maakte namelijk mijn zoveelste Candy-jurk uit La Maison Victor en gebruikte deze keer een dun sweaterstofje van Madeline de Stoffenmadam in Vilvoorde. Je ziet het hierboven op het lijfje van mijn dochter. Het blijft een favoriet patroon hier: het is in een wip klaar en zit zo comfortabel!

Dat we ze nodig gaan hebben, die zomerjukjes!

Geluk is een kip. Dacht ik.

Huisje, tuintje, boompje, beestje. Check, check, check en nog eens check. En met dat beestje hebben we echt wel op zeker gespeeld!

Maar het hoogste doel in mijn plaatje van een gezellige thuis, dat was misschien toch wel de kip. Want kippen, dat is voor mij niet alleen een flink stuk jeugdsentiment, ze leggen ook nog eens eitjes en hoe gezellig is het om de kinderen vóór het ontbijt om verse eitjes te sturen in de tuin? Plus, kippen in een stadstuin: hoe cool is dat??

Geluk is een kip dus.

En dus kochten wij een kippenhok dat zo uit The Hamptons lijkt te zijn geplukt. Wij staken het netjes in elkaar en mijn papa en broer kwamen af om de "hoenderhof" te helpen omheinen.

Ik was zo ongelooflijk blij met mijn rustiek hekje en omheining dat die kippen bijna niet meer hoefden!

De kippenren was dus af en wij trokken naar een markt in Eisden om kipjes uit te kiezen. En neen, wij zijn daarvoor niet speciaal naar Limburg gereden, want onze kindertjes zaten daar bij de grootouders.

We kozen Leghorns, want dat zijn heuse eiermachines. We gingen eigenlijk voor drie kippen, maar de verkoper raadde ons aan twee kippen van elke kleur te nemen, want kippen zijn blijkbaar racisten. Dus werden het twee bruine en twee witte kippen.

Over de namen hadden we trouwens al weken gediscussieerd met de kinderen. Mijn man en ik gingen voor ouderwetse namen zoals Pauline en Jacqueline. Maar daar waren de kinderen niet mee akkoord. June wou Jack, Jill en Jones, Elliot zocht het meer in de stijl van Blackie, Brownie en Whitie. Mijn man amuseerde zich ook met varianten zoals Chick Sparrow of Benoît Poelvoorde.

Uiteindelijk gingen we voor Josiane, Yvette en Michael Chickson. En toen moesten we plots nóg een naam kiezen! 

Elliot had medelijden met al die kippen in een kleine kooi, die ook nog eens uitkeken op een kraam met gebraden kippen! June vond het allemaal ongelooflijk spannend!

De dames vertrokken naar Vilvoorde, namen hun intrek in hun villa met wilde tuin en mochten op heel wat belangstelling rekenen ...

Kipje kijken/bewaken is een voltijdse bezigheid geworden voor de andere dieren!

Maar dat was toen.

Ondertussen zijn we vijf dagen verder en vind ik kippen zo tof niet meer. 

Wat wij al leerden:

• Je moet die kippen de eerste dagen/week in hun kot zetten tegen dat de zon ondergaat, en dat is een heel karwei! Na een tijdje zouden ze zelf naar hun kot moeten gaan, maar zover zijn we duidelijk nog niet. Dus rennen wij elke avond achter die kippen aan.

• Wacht je daar te lang mee en wordt het donker, dan zitten ze hoog in de struiken en kun je ze gaan plukken!

• De bruine kippen zijn mak en heerlijk zacht, de witte zijn snel en echte krengen! Ze spelen ook de baas over de bruine kippen.

• De witte, lichtere kippen vliegen met gemak over hun omheining. We hebben ze vanmorgen gekortwiekt en zullen vandaag zien wat dat geeft.

• Omdat die kippen zo af en toe eens uit hun kippenresort komen, hebben onze hondjes er een leuke hobby bij. Vandaag had Lola er bijna eentje bij haar nekje vast en ik weet niet wat er zou zijn gebeurd als ik er toen niet bij had gestaan om die kip haar hachje te redden. Babette blijkt een getalenteerde drijfhond te zijn, maar verschoot daar precies zelf wel een beetje van.

• Samen met kinderen kippennamen kiezen is vermoeiend. Op een bepaald moment zeiden we "foert" en gaven we de kinderen carte blanche. De kippen heten nu "lachebekje", "kakkertje", "tokkertje" en nog iets in die stijl dat ik al ben vergeten ...

Maar 's avonds tussen de struiken kruipen om kipjes te vangen, ik vind dat zo tof toch niet ... Dat ze maar snel eitjes beginnen leggen om het goed te maken!

 

Mijn terras in keramisch parket

Vorig jaar in de lente legden wij een terras in twee niveaus. Ik blogde daar toen al een sfeerpostje over, maar omdat ik vaak mailtjes krijg met vragen over dat terras, besloot ik er toch een extra woordje uitleg bij te geven.

Op het hoger gelegen deel legden we keramisch parket. En daar krijg ik nu net de meeste vragen over. De vragen en mijn antwoorden in een notendop:

1. Is dat moeilijk te leggen?

Neen, al is het altijd een goed idee om een vakman in te schakelen.

2. Is dat gemakkelijk in onderhoud?

In vergelijking met hout zeker! Af en toe eens schrobben volstaat. Er snel met een dweil overgaan is iets moeilijker omwille van de vele groefjes.

3. Is dat glad en glij je er gemakkelijk op uit?

Neen. Door de groefjes (de "nerfstructuur" van het "hout") moet je al gek doen om hierop uit te glijden. Maar kom bij mij niet klagen als je het toch voor elkaar krijgt.

4. Voelt dat fris onder mijn voetjes?

Ja, dat kan frisjes aanvoelen. Het is dan ook een tegel en geen hout. Maar ik maak er een gewoonte van enkel op blote voeten op mijn terras te lopen als het mooi en warm weer is.

5. Waar komt het vandaan?

Ons parket komt van Impermo. De prijzen vallen daar goed mee en de keuze is groot.

6. Waar kocht je de loungestoelen en kussens?

Die kochten we bij Ikea. De reeks heet Äpplarö en de kussens (Hällö of Kungsö) koop je er afzonderlijk bij. Denk wel goed na over een opbergplaats voor die kussens, want bij ons is dat een heel gesleur 's morgens en 's avonds!

En dan nog een tip: je kunt keramisch parket zowel binnen als buiten leggen. Leg je het buiten, let er dan wel op dat je tegel dik genoeg is (die van ons is zo'n 2 cm dik) om vorst te doorstaan.

En voor wie het zich afvraagt: de blauwe steen op het lager gelegen terras is ... blauwe steen, meer bepaald tegel Hanoi van Impermo. Helaas is deze natuursteen onder invloed van de zon (hier was hij nog vers) sterk vergrijsd en dof geworden. Niets aan te doen, hoorde ik vandaag nog. Dat is nu eenmaal wat de zon ermee doet. Hou daar dus rekening mee als je deze steen graag zou leggen!

Het eerste lenteweertje

Ik titelde bijna 'Het eerste lentedagje', maar het is nog steeds winter. Je zou het vandaag bijna zijn vergeten.

Die eerste dag dat je met z'n allen naar buiten gaat, de terrasjes vol zitten, mensen met een sjaal en dikke winterjas en de "durvers" met een T-shirtje samen over straat lopen en er eigenlijk nog geen blaadjes aan de bomen zitten ... Het is elk jaar weer een dag waar ik enorm van geniet en een moment dat ik me heel gelukkig voel. De lente komt eraan en ik heb er zo'n zin in!

Deze week las ik een artikel over de zon en welke invloed dat op ons heeft. Er zijn mensen die er onverschillig onder blijven, zo blijkt. En dan zijn er die hun energiepeil tot een dieptepunt zien zakken op een grijze winterdag en volledig opleven van een straaltje zon. Het is duidelijk dat ik tot die laatste categorie behoor. Mijn man kan op een zonnige dag zonder probleem een hele dag in een donkere kamer zitten werken, terwijl ik desnoods om het uur een metertje opschuif om toch maar in de zon te kunnen blijven zitten. Vandaar dat hij meestal in ons kantoor werkt en ik in de veranda ... Grappig is dat we ook een hondje hebben dat net als ik de zon volgt en een ander hondje dat daar compleet onverschillig onder blijft.

 

Vandaag was dus zo'n dag dat ik het leven keihard zag zitten en ik weer overliep van energie en ideeën. Wat kijk ik uit naar die maanden dat we weer buiten zullen leven!