Maar 't is niet gelogen: ik heb hier thuis echt een muur vol dode mensen. Al zullen er misschien nog wel een paar in leven zijn ...
Die muur, dat zit zo. Op rommelmarkten, en dan vooral die op het Vossenplein in Brussel, kom je nogal eens oude kaders met heel oude foto's tegen. Ik heb me altijd afgevraagd hoe wanhopig je wel niet moet zijn om die foto's te verkopen. Voor de kaders moet je het meestal niet doen, want die kwaliteit laat vaak te wensen over, en zeker als je het ding probeert open te maken om de foto te vervangen.
Maar die foto's begonnen me ook steeds meer te fascineren. Het zijn vaak heel statige plaatjes, van opgedirkte en trotse mensen, die nooit zouden hebben vermoed dat hun foto vele jaren later ergens op een rommelmarkt zou belanden, in alle anonimiteit.
Ik kocht er een paar en het werd al snel een verzameling. De kaders zijn soms beschadigd, maar als wabi sabi je interieurfilosofie is, is dat alleen maar mooi meegenomen.
Op de foto met de vier kindjes op het bankje staat mijn eigen vader. Al de rest zijn onbekenden. Maar ik ben ze wel gaan koesteren. Ik verzon verhalen achter de mensen en achter de foto's, en ik stop nog regelmatig eens op mijn weg naar boven om die mensen eens in hun ogen te kijken, om te horen of ze nog iets nieuws te vertellen hebben.
