Mijn creatorium

Ik ben nogal graag 'op mijn eigen'. Heb een plekje nodig dat alleen van mij is, waar mensen nog op de deur moeten kloppen (al is dat nog een groot werkpunt voor mijn huisgenoten) en dan nog geen garantie hebben dat ze ook effectief binnen mogen. Niet zo lang geleden werkten mijn man en ik (beiden freelancevertalers) nog in hetzelfde kantoortje, hier thuis. Maar hij ramt zo hard op zijn computer - hij ontkent dat, maar dat zijn klavier na 1 jaar al niet meer werkte zie ik als een bewijs dat ik gelijk heb - en belt zo vaak dat ik besloot mijn eigen plekje in te richten en naaikamer en kantoortje samen te voegen. Slaapkamer (groot) en naaikamer (klein) werden verwisseld en ik kreeg een 'creatorium' dat stukje bij beetje mijn eigen, heel persoonlijke plekje werd.

Het meubel met de vele schuifjes is het meubelstuk dat ik zou proberen redden als mijn huis in brand zou staan (en gezin en huisdieren al op de stoep stonden). Het zou helaas ook zelfmoord zijn, want het is echt loodzwaar. We kochten het ooit eens in een winkeltje in Gent dat helaas al jaren gesloten is. De eigenares bracht het mee uit Scandinavië.

Het bureautje vond ik in een verkoopzaal in de Kloosterstraat in Antwerpen. De zaal verkocht er een groot deel van de meubels die uit het oude gerechtshof in Antwerpen werden gehaald, compleet met statige rechterstoelen! Ze konden me helaas niet vertellen waarvoor het had gediend, maar ik vind het wel inspirerend om te werken aan een meubel vol krassen en verfspatten en dus een rijk verleden. Moesten meubels toch eens kunnen praten, he ... (het zou hier nogal een kakofonie zijn!)

De mand waar mijn paradijsvogelplant (Strelitzia) in zit, is van HK Living. De kast met de rolluiken links komt uit een verkoopzaak in Ieper.
 

Marmeren plank, wandsteunen en memobord zijn van House Doctor. Het paardentafereeltje is een print op hout en komt uit de Kringwinkel, net als de kadertjes op het plankje. Het poesje naaide ik zelf. Het is compleet mislukt, ziet er 100 jaar oud uit en net daarom krijgt het een ereplekje in mijn kamertje.

Het moderne lampje moet een tegengewicht voor de kitschprenten bieden. Maar ik weet al niet meer waar ik het kocht!

De kleur op de deur hieronder is Vert de Terre van Farrow & Ball. De paspop komt uit een vintage winkel, de linnenkast uit de Brusselse Marollen.
 

Het wandrekje met de mandjes in messing is van Madam Stoltz, de naaitafel is een oud aanrecht op stalen poten en een ladenblok van Ikea. De krukjes zijn nog steeds in veel verschillende kleuren verkrijgbaar in het Woontheater. In de oude letterbak (vintage winkel) bewaar ik mijn stikzijde.
 

Het doek met de spar is ook van HK Living. Ik hing er een lichtsnoer achter zodat het lijkt alsof de boom met lichtjes is versierd. Dat idee komt trouwens niet van mij, maar van het merk zelf.
 

Mijn knipmeubel is gewoon een keukeneiland uit Ikea. Het heeft de ideale, ergonomische hoogte om aan te knippen of te spelden. Ook de barstoel komt uit Ikea. Het tapijt is alweer van HK Living, duidelijk een van mijn favoriete merkjes (deze post is echter niet gesponsord!), en is eigenlijk gewoon katoen met een print op.

Met dit zeteltje ben ik nog steeds heel blij. Ik vond het in de Kringwinkel voor maar 60 euro. Ik ben normaal snel vies van stoffen tweedehandsmeubels, omdat er ik-weet-niet-wat in die stof kan zitten en wonen, maar deze zag er zo nieuw uit dat ik hem toch kocht. Iemand merkte trouwens op dat Phoebe uit Friends net zo'n zetel in haar appartement had staan, wat hem extra bijzonder maakt voor mij. De Japanse kaligrafiekwasten naast de kast komen uit een winkeltje in de Kloosterstraat in Antwerpen.

Voor de opmerkzame lezer die de print 'Hallo herfst' zag: ja, zolang ben ik al met deze blogpost bezig!

Leuke activiteit met kinderen: lightpainting of schilderen met licht

Ik volg sinds september een cursus digitale fotografie en ontdek eindelijk waar al die knopjes op mijn spiegelreflexcamera voor dienen.

Gisterenavond spraken we met de hele klas af in het bos om aan lightpainting te doen. Ik nam Elliot mee en we amuseerden ons te pletter!

Ik ga hier helemaal niet pretenderen dat ik een volleerd lightpainter ben. Dit was mijn eerste kennismaking met de techniek, maar ik weet nu genoeg om jullie uit te leggen hoe je samen met je kinderen heel leuke foto's kunt "knutselen"!

Wat heb je nodig?

• Een goed digitaal fototoestel

• Lichtjes: een zaklamp, glowsticks, het lichtje van je gsm, gekleurde flesjes om je lichtje in te steken, touwtjes om je lichtjes aan te binden enz.

• Een statief of stevige ondergrond om je toestel op te zetten zodat het niet kan bewegen.

• Een flinke dosis moed om 's avonds in het bos te fotograferen, al kan het natuurlijk ook gewoon in de tuin, zolang het er maar donker genoeg is.

Ik leg even kort uit wat er bij lightpainting gebeurt, zonder al te technisch te worden... Je stelt zo'n lange sluitertijd in dat je fototoestel er veel langer over doet om zijn foto te nemen en jij ondertussen tekeningetjes kunt maken in de lucht. In die tijd registreert je toestel alle bewegingen van het licht, met het gevolg dat alle "sporen" van je lichtje op de foto zullen staan. Ken je die foto's van snelwegen waarin de lichten van de auto's lijnen vormen? Dat principe dus.

Zo ga je te werk:

Op de betere digitale toestellen zie je een wieltje met daarop 'Auto', P, A, S en M. Zet je toestel in die laatste stand: M (manueel). Je kunt nu je sluitertijd instellen. Je herkent die aan tekens die op mijn toestel gaan van 30" tot 1/4000. Gevonden? Stel je toestel in op 30" (30 seconden).

Zoek nu uit hoe je het diafragmagetal aanpast. Je herkent het aan het symbooltje F, gevolgd door een getal (bijvoorbeeld F7.1). Hoe kleiner dit getal, hoe meer je van de achtergrond zult zien. Hoe hoger het getal, hoe donkerder de foto wordt, tot je enkel de lichtjestekening ziet, tegen een zwarte achtergrond. Wat je ook kunt doen om de achtergrond lichter te maken, is je ISO-waarde verhogen, maar let dan wel op met ruis op je foto. Experimenteer daar gewoon wat mee. Je zult ook zien dat ik foto's met een blauwige sfeer en foto's met een eerder oranje sfeer maakte. Die verkrijg je door te spelen met je witbalans (WB), maar dit alleen ter info voor wie nog een stapje verder wil gaan. Zet ook de automatische focus uit: waarschijnlijk zit er op je toestel een schuivertje met AF en MF. Het is MF dat je hier moet hebben (manuele focus). Wat hier nog het belangrijkst van allemaal is, is dat je toestel gedurende die 30 seconden niet kan bewegen! Gebruik dus een statief als je dat hebt, of plaats het toestel op een muurtje en raak het na het indrukken van de ontspanknop niet meer aan!

Alles klaar?

Maak met de zoeker van je toestel een mooi kader, zoom naar wens in of uit en stel scherp met de manuele focus (je doet dat door te draaien aan de cirkel rond je lens, helemaal vooraan). Druk nu de ontspanknop in (of gebruik de zelfontspanner), spring met z'n allen voor de lens en teken er maar op los met je lampjes! Denk er ook aan je lampje aan en uit te zetten als je bijvoorbeeld oogjes of andere losstaande elementen wilt tekenen. Je hebt hiervoor dertig seconden de tijd, en dat is langer dan je zou denken. Als dat te lang is, stel je een iets kortere sluitertijd in, bijv. 15". 

Na 30 seconden hoor je een klik en zodra je foto is verwerkt, kun je het resultaat bewonderen.

Hierboven zie je een foto met een laag diafragmagetal. Hieronder was het iets hoger, waardoor de achtergrond donkerder wordt. Maar voor alle duidelijkheid: het was op dat moment heel donker in dat park/bos, hoewel het op de foto lijkt te schemeren. Je krijgt dan een magisch sfeertje dat ik wel kan pruimen.

Met deze foto's ga ik echt geen prijzen winnen, maar het is gewoon een heel leuke activiteit om samen met de kinderen te doen. En misschien komt er nog wel een leuke kerstkaart uit!

Creatief met verfrestjes

Ik kocht een potje roze verf om de deuren van de berging te verven en hield een mooi bodempje verf over. Eigenlijk hoopte ik daar al op, want ik vind het heel leuk om nog wat leuks te doen met die restjes. Een jaar of zo geleden gebruikte ik een restje blauwe verf om een van de stoelen aan onze tafel te schilderen, en ik besloot hetzelfde te doen met deze roze verf.

Deze eenvoudige stoelen kochten we ooit eens in de Marollen in Brussel. De rest komt uit Kringwinkels. Deze zachtroze stoel vormt voor mij de perfecte aanvulling op deze speelse stoelenmix. Het enige wat ik nu nog wil doen, is de uiteinden van de poten van een van de ongeverfde stoelen "nonchalant" in gouden verf dopen. En dan is mijn bonte stoelencollectie helemaal compleet!

Ik gebruikte dit restje nu op een stoel, maar verfde in het verleden ook vogelkastjes, plankjes, een bureautje en een sleutelkastje met kliekjes verf.

De hanglampjes die niet hangen

Vorige donderdag lag de nieuwe Playtime collectie van See You at Six bij Madeline in Bazaar. Omdat de stofjes belachelijk snel de deur uitgingen omdat ze ook zo belachelijk mooi zijn, ben ik nog diezelfde dag een voorraadje gaan inslaan. En toen kreeg ik plots geen vertaalwerk meer binnen. Het is alsof het zo moest zijn, iets van sterren en planeten op één lijn die precies naar mij wees of zoiets ... Tijd voor een naaidagje dus! En zo kwam het dat ik vrijdagochtend mijn naaikamer in dook en er weer uitkwam met 4 stuks: 2 sweaters en 2 sweaterjurkjes. Ik gebruikte hiervoor het Mitch patroon uit La Maison Victor (editie 5/2016). Voor de jurkjes verlengde ik het patroon. Omdat LMV voor maat 146/152 een lap stof van 120 cm aanbeveelt (en voor maat 128 slechts 50 cm) heb ik nog getwijfeld of 120 cm niet te veel zou zijn. Ik besloot zeker te spelen en zat uiteindelijk met net genoeg overschot voor nog een sweatertje in maat 128, voor June. Nu kunnen ze twinnen, moesten ze op een dag beslissen vriendjes te worden.

Op Instagram kreeg ik de voorzichtige opmerking dat ik de zwarte stof ondersteboven had gebruikt, omdat de lampjes naar boven zijn gericht en niet hangen. Met onderstaande foto bewijs ik dat ik het juist heb gedaan en alle anderen fout zijn.

De sweaterjurkjes zijn zo comfy dat ik misschien ook wel eentje voor mezelf maak. Ik heb mijn kinderen het hele weekend niet uit hun sweatertjes gekregen! Een paar sfeerbeeldjes.

Ik kocht mijn stofjes bij Madeline in Bazaar, op 5 minuten van mijn deur, maar je zult snel moeten zijn als je ze nog wilt bemachtigen, want ze vliegen de deur uit!
 

Knutsel eens met je tuin

Vandaag maakten wij insecten met dingetjes die we in de tuin vonden, zoals takjes, blaadjes, dennenappels, dennennaalden, tijm, stenen, bloemetjes, pluimpjes, bosaardbeitjes ... en zelfs slakken om de boel aan elkaar te kleven!

En ook ik hield me dit weekend creatief bezig, zij het met zebra's in plaats van insecten. Ik maakte namelijk mijn zoveelste Candy-jurk uit La Maison Victor en gebruikte deze keer een dun sweaterstofje van Madeline de Stoffenmadam in Vilvoorde. Je ziet het hierboven op het lijfje van mijn dochter. Het blijft een favoriet patroon hier: het is in een wip klaar en zit zo comfortabel!

Dat we ze nodig gaan hebben, die zomerjukjes!

Het centjes-in-sushi-geschenk

Mijn vriendin was uitgenodigd voor een bruiloft. Omdat het koppel van een reis naar Japan droomt, leken centjes om die reis te helpen betalen een goed idee.

We brainstormden wat over een manier om die centjes op een leuke manier te verpakken, in het thema, en kwamen uiteindelijk uit bij sushi van vilt. We gingen aan de slag en hadden in geen tijd dit leuke cadeautje in elkaar gebokst.

Hoewel niet ieder bruidspaar van plan is naar Japan te reizen, blijft het toch een leuke manier om geld te schenken. Al is het maar omdat je er een gelukskoekje bij kunt steken, met gelukwensen of een andere persoonlijke boodschap in verstopt.

Wat heb je nodig?

• Vilt in sushikleurtjes: wit voor de rijst, zwart/donkergroen voor de nori, verschillende tinten groen voor de garnering, lichtbruin voor het gelukskoekje, roze voor de zalm, oranje voor worteltjes, geel voor ei enzovoort.
• Een gewone schaar en/of kartelschaar
• Textiellijm (je kunt ook naaien, maar dan gaat het langer duren)
• Een stoommandje (je vindt die voor een paar euro in een Chinese supermarkt)
• Briefjesgeld
• Papier en een pen voor de gelukwensen in het koekje

Werkwijze:

Bepaal de hoogte van je rolletjes (max. de hoogte van het mandje) en knip reepjes vilt met die breedte uit. Voor de gekleurde vulling knip je kortere reepjes dan voor de rijst. Gebruik voor de rijst een strook van minstens 20-30 cm lang, voor de vulling zo'n 10-15 cm.

 

Knip de reepjes aan één kant in met een schaar of gebruik je kartelschaar om de volledige rand te kartelen. Trek een streepje textiellijm over de hele lengte, in het midden, en rol je reepje vilt op. Maak zo een paar gekleurde rolletjes.

Doe nu hetzelfde met de witte strook vilt en rol die op rond het bundeltje van gekleurde viltrolletjes. Omdat je over de hele lengte van de witte strook lijm hebt gedaan, zal alles vast komen te zitten.

Knip nu een strook zwarte/donkergroene vilt uit. Knip die 2 cm langer dan de omtrek van je rijstrolletje. Vouw het geld in de lengte in twee of drie, leg het op de zwarte/groene strook vilt (gebruik geen lijm deze keer!) en rol er het rijstrolletje in. Zet het zwarte/groene vilt aan het uiteinde vast met textiellijm. Doe je best om het geld niet mee vast te kleven. Wij kozen ervoor het geld zichtbaar te laten piepen, om misverstanden te voorkomen. Het laatste wat je wilt, is dat het bruidspaar denkt dat je je er met wat goedkoop speelgoed vanaf hebt gemaakt en het hele ding in een kinderkamer of Kringwinkel belandt.

Je kunt ook nog een rijstpakketje naaien: knip twee vierkanten uit, leg ze op elkaar en naai ze aan 3 zijden samen, keer, vul op en naai toe. Plak er een plakje zalmvilt op en vouw er nog een reepje norivilt rond.

Wij knipten ook wat blaadjes en reepjes groen om het mandje mee te bekleden. Je kunt ook nog gemberplakjes, wasabi enzovoort knippen.

De handleiding voor het gelukskoekje vind je hier.

Proficiat, Dieter en Ward! Dit wordt een prachtig huwelijk en een prachtige reis!

Scalpeer eens een pop

Ik weet al niet meer waar ze vandaan komen, maar wij hebben hier een zak vol oude, smoezelige poppenkastpoppen liggen. Er wordt niet mee gespeeld (want ze hebben geen schermpje), maar ik heb ze altijd bewaard omdat ik wist dat ik er ooit iets leuks mee zou doen.

En die mooie dag is dan eindelijk aangebroken!

Ik trok de hoofdjes uit hun kleertjes, scalpeerde ze en propte er een klein cactusje in. Ik plaatste de hoofdjes tot slot op een schoteltje. De cactusjes kocht ik per 3 in Ikea.

Poepsimpel, maar je moet wel aan die vintage poppenkastpoppen zien te geraken natuurlijk! Alweer een mooie reden om rommelmarkten af te schuimen, op zoek naar poppen én leuke schoteltjes ...

Je kunt met poppen trouwens heel wat leuks doen. Heb je nog zo'n heel oude babypop liggen? Haal het kind uit elkaar en ga creatief aan de slag met de ledematen:

• Gebruik het hoofdje net als de poppenkastpoppen om er plantjes in te steken.
• Gebruik de armpjes en beentjes om er een kapstok van te maken. Je bevestigt de armpjes en beentjes daarvoor aan een plankje dat je vervolgens aan de muur hangt.
• Steek eens een armpje in een plantenpot. Een heerlijk lugubere blikvanger!
• Vervang het hoofdje door een lampje. 

 

Maak je eigen wild boeketje

Je ziet de foto's met de boeketjes van Bloomon tegenwoordig overal opduiken. Ze zijn vrolijk, ongedwongen, brengen de lente in huis ... en zijn vooral onbereikbaar als je niet in een stad woont waar ze leveren.

Maar wie heeft Bloomon eigenlijk nodig? Voor nog geen tien euro maak je je eigen "wild" boeketje, dat zo uit het veld lijkt te komen. Ik vertel je graag hoe!

1. Trek met je vaas naar de bloemenwinkel. Zo kun je ter plaatse het een en ander uitproberen én neem je geen verpakkingsafval mee naar huis. Mijn bloemenwinkel ligt nu wel op 50 meter van mijn voordeur, dus dat maakt het allemaal net iets gemakkelijker.
2. Kies drie kleurgroepen, zoals schakeringen van roze, paars en oranje. Groen telt niet mee. Of beperk je voor een rustiger boeket tot schakeringen van één kleur, zoals je zelf wilt. Overdrijf zeker niet met dominante kleuren zoals rood.
3. De traditionele regel van meerdere bloemen in oneven aantallen gooien we overboord. Je kiest van elke steel één of hoogstens drie stuks.
4. Varieer met vormen en soorten. Ga binnen je kleurengroepje op zoek naar pluimpjes, grote bollen, kleine bolletjes, "echte" bloemen (zoals gerbera), trosjes, lange stelen, pluizige bloemen, ...
5. Speel met de lengte. Vraag je bloemenverkoper om de steeltjes niet af te knippen, zodat je er thuis zelf wat mee kunt spelen. Er mogen flink wat lengteverschillen in je boeketje zitten.
6. Bloomon gebruikt maar weinig groen en 'vulsel', onder het motto less is more. Blaadjes worden ook van de steeltjes gehaald. Hier en daar een groen takje - zoals eucalyptus - is dan wel weer leuk. Op deze 'regel' wijkt mijn boeket hierboven dus wat af ...

   
   

Het leuke is dat je bloemenwinkel elke keer weer andere bloemen in huis zal hebben. Op de foto hierboven zie je bijvoorbeeld ook leeuwenbekjes (in het midden vooraan, die lange stelen met klokvormige bloempjes) en achteraan rechts zie je allium, die leuke paarse bolletjes. Zulke bloemen staan heel leuk in zo'n wild boeketje.

Speel je mee? Deel je boeketje op de sociale media met de hashtag #mijnwildboeket

Tekenen op porselein

Ik kreeg de voorbije week verschillende keren de vraag hoe je op porselein tekent (zie een vorige blogpost). Dus dat ga ik hier kort uitleggen.

Het moeilijkste is misschien de juiste stift vinden. De knutselwinkel die ik bezocht zei me dat zoveel mensen ernaar vroeger, maar dat ze dat niet verkochten. En toen dook ik zijn rekken in en toverde een porseleinstift tevoorschijn. Je eigen koopwaar kennen, het kan handig zijn ...

Mijn stift is van het merk Posca, maar er zullen er vast nog veel meer zijn. Je vindt ze ook in heel veel kleurtjes, waaronder ook goud en zilver.

Ik gebruikte porselein dat eigenlijk niet in de oven mag. Kopjes en bordjes die wel ovenbestendig zijn, zijn immers niet gemakkelijk te vinden. Maar met enige voorzichtigheid komen je kunstwerkjes er toch zonder barsten uit.

En dan tekenen maar! De lijnen drogen heel snel, dus als je foutjes maakt, moet je die meteen grondig wegvegen, anders is het te laat. Zoals je hierboven ziet, kan je dit gewoon snel tussen soep en patatten door doen.

Plaats het porselein dan 30 minuten in een voorverwarmde oven van 150-160 °C.

Als je het risico op barsten door een temperatuurschok wilt voorkomen, laat je het porselein daarna het best nog een hele tijd in de warme (maar uitgeschakelde) oven staan. Ik wacht een paar uur of zelfs een hele nacht voor ik ze eruit haal.

Veel plezier ermee!

Het geschenk waar ik 8 jaar aan werkte

Al van toen Elliot heel klein was hield ik een dagboek bij. Geen dagboek waar ik mijn diepste zielenroerselen in neerpende, maar eerder een soort van 'logboek'. Ik noteerde er alle nieuwe mijlpalen van mijn kinderen in: de eerste woordjes, de eerste tandjes, de eerste stapjes, kleine anekdotes ... En stilaan kwamen er ook kleine gesprekjes in te staan. Grappige uitspraken of grote kleine levensvragen.

Iedere moeder kan je vertellen wanneer haar kind zijn eerste stapjes zette. Maar alle andere kleine dingen, die vergeet je. Daarom noteerde ik ze, voor later. En ik ben zo blij dat ik dat heb gedaan! Onlangs las ik het nog eens helemaal door, en de tranen rolden over mijn wangen van het lachen. Verschillende keren riep ik mijn man: "Hoor eens, hoe grappig!" En iedere keer moesten we zo hard lachen, alsof het de eerste keer was dat we het hoorden.

Vierenvijftig bladzijden telt het dagboek nu al. Er staan een paar fotootjes in, maar niet veel. De laatste jaren wordt het ook aangevuld met verslagjes van oudercontacten.

Het Grote Plan is om het later, wanneer mijn kinderen volwassen zijn of het eerste kleinkind wordt geboren, te laten afdrukken en aan mijn kinderen cadeau te doen.

En toen bracht mijn schoonzus me op een schitterend idee, zonder dat ze het zelf besefte. Toen het digitale dagboek nog niet zo lijvig en zwaar was, stuurde ik het haar regelmatig door. Ze vond het zo leuk om erin te lezen. Maar de laatste jaren kwam dat er niet meer van. Ze vroeg er een paar maanden geleden dus nog eens naar. En toen kwam ik op het idee om het te laten afdrukken en met kerst cadeau te doen.

Ik stuurde het pdf-bestand naar een professionele drukker. Dat was een behoorlijk duur grapje, maar het resultaat was het leukste geschenk dat ik ooit gaf.

Ik had wat meer aan de lay-out en vooral de cover willen werken, maar dat is door tijdsgebrek niet meer gelukt.

De kinderen tekenden ook nog op porselein met een speciale stift. De bordjes en het kopje gingen een halfuurtje de oven in op 160 °C en konden toen worden ingepakt.

Fijne feestdagen iedereen!

Vive la rentrée!

... gelijk de Fransen dat zo mooi zeggen.

En een feest dat dat was! Na 2 maanden lang evenveel kinderen in mijn kielzog te hebben gesleept, was ik maar wat blij ze vanmorgen aan de juf te kunnen overhandigen. Om dan zodra ik thuiskwam te beginnen aftellen naar die laatste schoolbel. Moeders, ze zitten toch raar in mekaar!

Voor hun schooluitzet had ik deze vakantie weer grootse plannen. Maar uiteindelijk is de slotsom één turnzak en twee snel in elkaar gestoken pennenzakjes. Volgend jaar beter.

De pennenzakjes maakte ik volgens de handleiding van Oon, met toile cirée van Petit Pan.

De turnzak maakte ik uit de katoenen versie met hetzelfde motief, gecombineerd met een sterrenstofje van het Stoffenspektakel, en ik flockte er 's zoons naam op. Ik schat de kans dat hij voor één keer eens met zijn eigen turnzak naar huis komt hiermee iets groter in. Maar garanties kan hij niet geven.

De dochter krijgt er ook nog zo eentje, zij het na de deadline van 1 september.

Ik ging uit dezelfde toile cirée ook nog zwemzakjes maken, maar dat was buiten de Shoe Discount gerekend. Ik trok er met mijn kinders naartoe om turnpantoffeltjes te kopen, en toen viel het oog van de zoon op deze zwemzak.

Ja lap, 't is begonnen. Ik heb niets meer in de pap te brokken. Want kinderen willen op een bepaald moment gewoon cool zijn. En met zo'n zwemzak uit toile cirée van Petit Pan scoor je hoogstens bij de juffen. Dus ging moeder door de knieën.

En daar stond ze dan, mijn 6-jarige ... Kleutertje af. Zo klein op zo'n grote speelplaats.

Gelukkig was er haar grote broer om zo af en toe haar handje vast te houden en haar te beschermen tegen al dat grote-kindergeweld.

Na school zakte ze uitgeput neer voor de televisie. Dat mocht nu wel, want ze had 'ik' en 'rik' geleerd en dat is toch niet niks.

Ze worden zo snel groot, meneer ...