Kookboek onder de loep: Simpel van Ottolenghi

Wie hier wel eens komt piepen weet dat ik voor uitgeverijen wel eens kookboeken recenseer. Dat voedt mijn kookboekenverslaving, maar ik neem die taak ook wel serieus en kook me dan ook graag een weg door dat boek om een gegrond oordeel te kunnen vormen. Deze keer deed ik dat met dubbel zoveel plezier, want het kookboek onder mijn loep is niet minder dan Simpel, de jongste telg van mijn kookgoeroe: Yotam Ottolenghi.

Wie hem nog niet kent (echt??): Ottolenghi staat bekend om zijn oosters geïnspireerde gerechten, zijn royaal gebruik van specerijen en zijn nogal moeilijk vindbare ingrediënten. Wie uit zijn boeken kookt, stapt dus niet zomaar het GB'ke om de hoek binnen om aan zijn gerief te komen. 

Het is dus ook mede door Ottolenghi dat wij jaren geleden van supermarkt veranderden (ik ben nu een trouwe Delhaize-bezoeker). Tegenwoordig is het echter veel gemakkelijker geworden om aan de typische Ottolenghi-kruiden te geraken, en tot mijn grote vreugde vind je nu bijvoorbeeld ook gekonfijte citroenen in de rekken.

Sinds het kookboek op 6 september verscheen, kookten we al een stuk of tien gerechten uit het boek (and still counting) en ik ben grote fan! Voor alle duidelijkheid: ik word niet betaald om reclame te maken, maar kreeg dus een recensie-exemplaar om... een recensie te schrijven. Ik MOET dus niet enthousiast doen over dit boek. Maar ik ben het ongelooflijk keihard wel!

Ottolenghi werkte voor dit boek met handige iconen die je in een oogopslag de belangrijkste kenmerken van een recept geven:

• S voor Snel, binnen 30 minuten bereid
• I voor niet meer dan 10 ingrediënten
• M voor Maak van tevoren
• P voor Provisiekast (veel gebeurt met producten uit de voorraadkast)
• E voor Echt makkelijk
• L voor: Lekker lui

Een greep uit de recepten die ik maakte, in beelden:

Gesmoorde prei met eieren en za'atar

Geroosterde aubergine met ansjovis en oregano

Frittata met courgette en ciabatta

Pizza bianca met aardappel, ansjovis en salie

Bulgur met tomaat, aubergine en citroenyoghurt

Geurige olijfoliepuree

Vijgenclafoutis met tijm

Om deze recensie zo zinvol mogelijk te maken, vroeg ik in mijn Instagram Stories wat jullie graag over dit langverwachte kookboek wilden weten. Dit zijn de meest gestelde vragen:

• Moet je alle ingrediënten weer in 10 verschillende winkels gaan zoeken? 

Neen, supermarkten stonden gelukkig ook niet stil. Je moet gewoon weten waar je het best boodschappen doet. Ik vond alle ingrediënten voor de gerechten op de foto's gewoon in Delhaize, al zijn er ook gerechten waar je bijvoorbeeld zwarte knoflook of rozenharissa voor nodig hebt, en dan moet je 't wel wat verder gaan zoeken. Maar echt, voor de meeste ingrediënten uit dit boek is dat niet eens nodig. En anders maak je één keer een uitstapje naar een oosterse winkel en sla je een voorraadje in. Het is ook altijd leuk om nieuwe ontdekkingen te doen!

• Zijn het gewone ingrediënten of 'speciallekes'? 

Beide. Ottolenghi doet magische dingen met een ordinaire bloemkool of wortelen, maar gebruikt daar zoals altijd wel bijzondere kruiden voor. Komijn en kardemom zijn bijvoorbeeld graag geziene gasten in veel van zijn recepten. Aan sommige smaken moet je misschien even wennen, maar het loont echt de moeite om het een kans te geven!

• Staan er veel vegetarische gerechten in? 

Genoeg. Wij eten thuis geen vlees (wel vis), maar ik vond meer dan genoeg keuze. Vegan wordt misschien wel een beetje moeilijker, maar niet onmogelijk...

• Zijn de gerechten kindvriendelijk? 

Tenzij je kinderen opgroeiden met oosterse smaken, niet echt nee. Zelfs aardappelpuree maakt Ottolenghi met tijm en geraspte citroen, dus voor kinderen zijn deze gerechten wel een uitdaging. Mijn kinderen aten de voorbije weken dan ook niet toevallig meer wortelstoep, appelmoes en fishsticks dan anders.

• Kun je ze na een werkdag nog maken met kinderen in huis?

Absoluut! De gerechten maken duurt niet langer dan pakweg een gerecht van Jeroen Meus of Jamie Oliver maken, maar natuurlijk wel iets langer dan patatjes koken en een pot bonen in tomatensaus opentrekken.

• Is dit boek even wauw als de andere boeken? 

Absoluut, en voor mijn part zelfs 'wauwer' omdat de gerechten zoveel sneller klaar zijn en toch ongelooflijk lekker zijn, zonder af te doen aan de typische Ottolenghi-smaak en altijd met een verrassingseffect.

• Is dit boek echt simpel? 

Dat moet ik nuanceren... Als je op wolken loopt omdat je eerste omelet is gelukt of steigert bij het idee zelf pizzadeeg te moeten maken, dan kan dit boek behoorlijk afschrikken. Maar als je Ottolenghi al kent, dan zul je Simpel inderdaad simpeler vinden.

Wat toch straf blijft bij Ottolenghi is dat elk recept hier een succes is. Met andere kookboeken kun je al van een succes spreken als er van de vijf eentje bij zit waar je echt van onder de indruk bent en dat je vaker op tafel wilt zetten. Zijn kookboeken zijn ook de enige waaruit ik durf koken voor gasten zonder het gerecht eerst 'in intieme kring' te testen. Blijft toch een straffe prestatie voor een kok!

Simpel wordt uitgegeven bij Fontaine Uitgevers, telt 320 pagina's en kost € 29,99.

Het vakkenbord voor moeilijke eters

Van alle uitdagingen waar wij het voorbije jaar voor hebben gestaan, na Junes diagnose van ASS, was eten misschien wel de grootste. Waar wij voorheen altijd principieel eisten dat de kinderen van alles proefden en het liefst nog hun bordje leegaten, hebben wij onze aanpak nu drastisch moeten bijsturen. June liep vast in maaltijden zonder dat wij wisten waarom. Ondertussen, na veel onderzoek en dagelijks geploeter, is ons duidelijk geworden dat iets heel 'onnozels' - zoals de kleur van eten, de geur, de structuur/textuur of hoeveelheid - voor haar een onoverkomelijk euvel kan zijn. Gele kaas? Laat maar komen. Witte kaas? Je moet het lef maar hebben! Een wortelstaafje waar kruimels van haar boterham aan hangen, omdat die in hetzelfde bordje lagen? Besmet. Geef maar aan de kippen. Geduldig vragen wat er precies 'fout' is aan het bordje, lukt ook niet, want de stress is op zo'n moment te groot. En vaak weet ze het zelf niet eens of vindt ze de woorden niet om het uit te leggen.

Waar de maaltijd bij veel kinderen al een grote uitputtingsslag is, kan dat bij kinderen met ASS nog eens extra pittig zijn. Daar komt nog bij dat mijn dochter flink wat groeiachterstand heeft in te halen, en dus goed moet blijven eten.

En dan zijn er zo van die momenten dat het licht aangaat in je hoofd. Een vakkenbord, dat moest ik hebben! Ik had eerder al de aankoop van zo'n bordje overwogen, maar zo'n kleurrijk bordje in melamine voor kleuters, dat wou ik haar ook niet voorzetten, bang om een verkeerd signaal te geven. Tot ik op het idee kwam een fonduebord te kopen, een rond, porseleinen bord met verschillende vakjes. Eentje dat niet meteen opvalt aan tafel. Eentje voor grote kinderen.

Het bordje blijkt een groot succes. Ik kan eindelijk weer gerechtjes maken die wij ouders met plezier eten, en ik kan lekker weer nieuwe gerechten uitproberen. Want koken, dat doe ik te graag om steeds weer dezelfde vijf 'veilige' kindergerechten te moeten blijven maken.

Vandaag maakte ik bijvoorbeeld een groen slaatje met roquefort, gekaramelliseerde pecannoten, plakjes peer en een vinaigrette. Had ik haar dit voorgeschoteld, was de hel losgebarsten. Maar het vakkenbordje loste dit probleem fantastisch op. Ik verving de roquefort door blokjes kaas (geel!), liet uiteraard de vinaigrette weg, hield een paar pecannoten zonder karamellaagje apart en verving de peer door komkommer (om praktische redenen, te veel komkommer en te weinig peer in huis). Hieronder mijn bord… en haar bord.

En haar bordje werd tot op de laatste kruimel leeggegeten! Broer at hetzelfde als zij, maar dan wel door elkaar gemengd op één bord.

Een overwinning, me dunkt! Want niet alleen eet ze nu heel evenwichtig, ze proeft ook van ingrediënten waar ze anders niet aan had durven komen, gewoon omdat alles herkenbaar en benoembaar blijft (ook belangrijk!), en netjes geordend is.

Zal ze altijd zo moeten eten? Misschien wel. De psychologe verduidelijkte nog eens dat ASS voor het leven is, en dat die eetproblemen er misschien nooit zullen uitgroeien. Maar terwijl ik een week geleden nog vreesde nog tien jaar lang kinderkost te moeten maken, ben ik nu opgelucht dat ik op deze manier toch kan blijven koken zoals ik dat zo graag doe. En wie weet… Misschien leert ze op deze manier genoeg ingrediënten kennen om zich ooit aan een slaatje te durven wagen, op een dappere dag...

Maar wat voor kinderen met ASS werkt, werkt vaak ook bij kinderen zonder beperking. Dus aarzel niet om deze methode ook te introduceren als de maaltijd iedere dag weer een strijd is. Bovendien kun je er ook een heel aantrekkelijk hapjesbord van maken om als vieruurtje of zoals hieronder bij de boterhammen voor te schotelen. Dat is hier in een mum van tijd leeg!

Om vragen voor te zijn: het recept van het slaatje dat ik maakte vind je hier (ik maakte het zonder spekjes).

Porseleinen vakkenbordjes, waaronder dat van June, vind je onder meer hier.

Groenteburgers ... van het seizoen!

Ik heb het mezelf het voorbije jaar niet bepaald gemakkelijk gemaakt in de keuken. Afgelopen zomer stopten we met vlees eten. Enkele maanden eerder had ik al besloten zoveel mogelijk met groenten van het seizoen te koken. Zo probeer ik mijn steentje bij te dragen aan een meer duurzame wereld. Maar het bleek meer voordelen te hebben dan dat. De totaalprijs op ons kassaticket slonk aanzienlijk. En omdat koken zonder vlees en met groenten van het seizoen een grotere uitdaging is, moest ik creatiever te werk gaan in de keuken. Ik deed de ene aangename ontdekking na de andere. Ik probeerde nieuwe dingen uit, leerde nieuwe technieken en ontdekte zoveel interessante ingrediënten!

Wat ik ook zo leuk vind aan koken met seizoensgroenten is dat je, net zoals je uitkijkt naar de zomer of kerstmis, kunt uitkijken naar bijvoorbeeld het seizoen van de aubergines, tomaten of pompoenen. Zo heb ik de hele winter geen aubergine gebruikt, om binnenkort bijna wekelijks iets met die groente te gaan doen. Of ik echt nooit eens een uitzondering maak? Tuurlijk wel. Ik kocht de voorbije winter wel eens lente-uitjes en moffelde onlangs ook een courgette in mijn eten. Maar ik probeer me er wel zoveel mogelijk aan te houden. De smaak en kwaliteit krijg je er trouwens gratis bij!

Het is lente, en je zou denken dat het nu heel gemakkelijk is om met groenten van het seizoen aan de slag te gaan. Maar het is nu eigenlijk heel erg moeilijk. Hoe maf is dat? Maar ik trek m'n plan. Donderdag maakte ik groenteburgers met zelfgemaakte frieten uit de oven, postte een foto op Instagram en verschillende mensen vroegen me om een recept. 

Maar eigenlijk doe ik ook maar wat, afhankelijk van wat er in mijn koelkast ligt op dat moment. Je vindt trouwens heel veel recepten voor groenteburgers in kookboeken en online. De mogelijkheden zijn echt eindeloos. Ikzelf maakte er met bloemkool, verse spinazie en feta. Het probleem dat ik vaak ondervind met groenteburgers uit een recept is dat 'het beslag' veel te lopend is en dat je eerder een omelet dan een hamburger lijkt te bakken. Dat los je op door er bijvoorbeeld bloem, panko en/of paneermeel aan toe te voegen. Dep je groenten ook droog tussen een keukenhanddoek, zodat er zo weinig mogelijk vocht in je hamburgers terechtkomt. Doe voor de rest gewoon lekker je zin. Het is geen exacte wetenschap, groenteburgers maken.

Ik moest voor de fotografieles trouwens een stilleven maken. Met deze blogpost in het achterhoofd dook in dan maar de koelkast in om enkele ingrediënten van de groenteburger op te diepen. Sloeg ik ineens twee vliegen in één klap. Maar dat even volledig terzijde! :-)

En de frieten? Ik koop biologische ovenaardappelen, borstel ze schoon en snij ze in grove frieten. Schillen hoeft dus niet. Verwarm de oven voor op de hoogste temperatuur. Doe je frieten in een kom, giet er wat olijfolie over, hussel ze door elkaar zodat ze allemaal wat onder de olijfolie zitten en spreid ze uit op een bakplaat die je met bakpapier bekleedde. Ik bestrooi ze dan nog even met aardappelkruiden of gerookt paprikapoeder en zout/peper. Je kunt ze extra knapperig maken door er nog wat polenta over te strooien. Schuif de bakplaat in de oven en laat bakken tot ze een mooi kleurtje hebben, gaar en toch knapperig zijn. Schep ze wel af en toe om.

Ik serveer de groenteburgers in een hamburgerbroodje uit de winkel dat ik kort roosterde in de broodrooster (haal de helften daarvoor uit elkaar). Beleg naar smaak, bijvoorbeeld met wat sla, tomaat en om de kinderen te paaien soms een paar druppels ketchup.

Zin om ook meer met groenten van het seizoen te koken? MaisonSlash zette samen met Rikolto (Vredeseilanden) een campagne op touw: 'wij zijn meer dan ons kassaticket'. Je hebt er vast wel al van gehoord! Deze actie moet supermarkten oproepen meer aandacht te schenken aan duurzaamheid. Een van die duurzame keuzes is die voor seizoensgroenten. En daar wordt nu een week extra aandacht aan besteed via de Seizoensgroente-Challenge. Doe jij ook mee?