Kippotherapie

Mijn dochter is zot van kippen. Ze hebben blijkbaar een kalmerende uitwerking op haar. Als ze boos is stormt ze de tuin in, ze verdwijnt tussen de struiken en de kippen en drie minuten later hoor ik ze al schaterlachen en huppelt ze zingend weer naar binnen.

Move over, hippotherapie... Wij doen hier aan kippotherapie!

Daar komt nog bij dat ook mijn man zich is gaan interesseren voor al die kippenrassen. Ikzelf ben vooral blij met die eitjes iedere dag, en dat gekakel vind ik ook nog wel gezellig.

Omdat June bij mijn volgers op Instagram ondertussen wel gekend is om haar liefde voor kippen, kreeg ik uit verschillende hoeken de tip zijdehoentjes te kopen, omdat die zo tam en kindvriendelijk zijn. Dus maakten we onze kippenren een stukje groter en trokken we er deze namiddag op uit om die maffe, pluizige beestjes te gaan halen. We deden uiteraard weer een impulsaankoop, want mijn man wou per se een Padua-kip (zo'n kip met een chic kapsel) om daar thuis nog langer mee te kunnen lachen, en toen stond ik erop ook een Araucana mee te nemen, want die leggen blauwgroene eitjes. Het interieur van mijn keuken gaat voor alles, dat spreekt voor zich.

Dus trokken wij naar huis met 4 nieuwe beestjes. We staken de 3 schattige en kwetsbare kleintjes wel apart van de andere, grote legkippen en die pittige Araucana. Ze kregen ook hun eigen, schattige hok, compleet in Zweedse stijl. Zo hygge, dat kippenhok!

Een verslagje in beelden.

Babette – onze bange, zenuwachtige Spaanse hond met een Spaans trauma die de hele dag door piept – wordt zelfs zenuwachtig van pitabrood, dus uiteraard wordt ze ook zenuwachtig van schattige zijdehoentjes. Dus dat wordt weer een poosje stressen voor haar. En de katten in dit hele kippenverhaal? Oordeel zelf maar...

De 3-in-1 blogpost

Dat ik al eventjes niet uitsluitend meer een naaiblogster ben, had je misschien al in het snotje. Ik weet dat een blog beter een focus heeft, maar ik kan gewoon niet kiezen. Ik heb te veel passies en interesses, en wil die allemaal met jullie delen!

Dus nu heb ik een idee (ping!) ... Ik probeer zoveel mogelijk te combineren. Geen foto's van verse naaisels tegen een witte muur meer zoals vroeger, die de helft van mijn lezers wegjagen, maar bijvoorbeeld interieurkiekjes met een vers naaiseltje in. En ook de dierenvrienden komen daarbij aan hun trekken, want het is hier onmogelijk om een foto te nemen zonder dat er eentje op staat. Met deze foto's verwen ik je zelfs met een lachende hond. Blijven kijken dus!

Eerst over dat naaiseltje: ik maakte een heel leuk en gemakkelijk patroontje van Ikatee, namelijk de Corfou jurk. Een Frans merkje dat je zeker moet ontdekken, want de patroontjes zijn echt om ter mooist. Dit patroon ging maar tot 8 jaar, maar "gelukkig" heb ik hier een kleine, magere spriet van een dochter rondlopen, die nog vlotjes in het grootste maatje past. De handleiding is duidelijk en in het Frans en Engels. Het stofje is van Froy & Dind en komt van bij Madeline de Stoffenmadam in Vilvoorde.

En dan het interieur: ik krijg op Instagram regelmatig vragen over zowel veranda als vloer. Dus eventjes alle (ongesponserde!) info op een rijtje: de veranda werd geplaatst door Veranda's Janssens in Lier, en we zijn zowel over veranda als plaatsing heel tevreden. Het glas kreeg een speciale UV-folie waardoor deze ruimte zelfs bij grote hitte nooit een oven wordt. Verre van zelfs. Ik wens alle goede mensen op de wereld een veranda toe. Mijn huis is groot, maar eigenlijk heb ik enkel de veranda nodig. Je haalt het maximum uit het daglicht en het voelt aan alsof je in de tuin zit.

De vloer komt van Impermo. Hoewel je deze cementtegels kunt behandelen, blijven ze wel heel vlekgevoelig. Het "voordeel" is dan wel dat je vloer er na verloop van tijd wat gebruikt en authentiek uitziet, wat wij wel kunnen pruimen in ons 115 jaar oude huis, waar alles oud is, behalve ik uiteraard.

En een foto van 'team streepjes' om deze 3-in-1 blogpost mee af te sluiten!

Geluk is een kip. Dacht ik.

Huisje, tuintje, boompje, beestje. Check, check, check en nog eens check. En met dat beestje hebben we echt wel op zeker gespeeld!

Maar het hoogste doel in mijn plaatje van een gezellige thuis, dat was misschien toch wel de kip. Want kippen, dat is voor mij niet alleen een flink stuk jeugdsentiment, ze leggen ook nog eens eitjes en hoe gezellig is het om de kinderen vóór het ontbijt om verse eitjes te sturen in de tuin? Plus, kippen in een stadstuin: hoe cool is dat??

Geluk is een kip dus.

En dus kochten wij een kippenhok dat zo uit The Hamptons lijkt te zijn geplukt. Wij staken het netjes in elkaar en mijn papa en broer kwamen af om de "hoenderhof" te helpen omheinen.

Ik was zo ongelooflijk blij met mijn rustiek hekje en omheining dat die kippen bijna niet meer hoefden!

De kippenren was dus af en wij trokken naar een markt in Eisden om kipjes uit te kiezen. En neen, wij zijn daarvoor niet speciaal naar Limburg gereden, want onze kindertjes zaten daar bij de grootouders.

We kozen Leghorns, want dat zijn heuse eiermachines. We gingen eigenlijk voor drie kippen, maar de verkoper raadde ons aan twee kippen van elke kleur te nemen, want kippen zijn blijkbaar racisten. Dus werden het twee bruine en twee witte kippen.

Over de namen hadden we trouwens al weken gediscussieerd met de kinderen. Mijn man en ik gingen voor ouderwetse namen zoals Pauline en Jacqueline. Maar daar waren de kinderen niet mee akkoord. June wou Jack, Jill en Jones, Elliot zocht het meer in de stijl van Blackie, Brownie en Whitie. Mijn man amuseerde zich ook met varianten zoals Chick Sparrow of Benoît Poelvoorde.

Uiteindelijk gingen we voor Josiane, Yvette en Michael Chickson. En toen moesten we plots nóg een naam kiezen! 

Elliot had medelijden met al die kippen in een kleine kooi, die ook nog eens uitkeken op een kraam met gebraden kippen! June vond het allemaal ongelooflijk spannend!

De dames vertrokken naar Vilvoorde, namen hun intrek in hun villa met wilde tuin en mochten op heel wat belangstelling rekenen ...

Kipje kijken/bewaken is een voltijdse bezigheid geworden voor de andere dieren!

Maar dat was toen.

Ondertussen zijn we vijf dagen verder en vind ik kippen zo tof niet meer. 

Wat wij al leerden:

• Je moet die kippen de eerste dagen/week in hun kot zetten tegen dat de zon ondergaat, en dat is een heel karwei! Na een tijdje zouden ze zelf naar hun kot moeten gaan, maar zover zijn we duidelijk nog niet. Dus rennen wij elke avond achter die kippen aan.

• Wacht je daar te lang mee en wordt het donker, dan zitten ze hoog in de struiken en kun je ze gaan plukken!

• De bruine kippen zijn mak en heerlijk zacht, de witte zijn snel en echte krengen! Ze spelen ook de baas over de bruine kippen.

• De witte, lichtere kippen vliegen met gemak over hun omheining. We hebben ze vanmorgen gekortwiekt en zullen vandaag zien wat dat geeft.

• Omdat die kippen zo af en toe eens uit hun kippenresort komen, hebben onze hondjes er een leuke hobby bij. Vandaag had Lola er bijna eentje bij haar nekje vast en ik weet niet wat er zou zijn gebeurd als ik er toen niet bij had gestaan om die kip haar hachje te redden. Babette blijkt een getalenteerde drijfhond te zijn, maar verschoot daar precies zelf wel een beetje van.

• Samen met kinderen kippennamen kiezen is vermoeiend. Op een bepaald moment zeiden we "foert" en gaven we de kinderen carte blanche. De kippen heten nu "lachebekje", "kakkertje", "tokkertje" en nog iets in die stijl dat ik al ben vergeten ...

Maar 's avonds tussen de struiken kruipen om kipjes te vangen, ik vind dat zo tof toch niet ... Dat ze maar snel eitjes beginnen leggen om het goed te maken!

 

Een living in de tuin

De laatste tijd was het hier op de blog maar stilletjes in de afdeling 'renovatie & interieur'. Maar in real life was dat wel even anders! We zijn de voorbije maanden zelfs heel actief geweest. De veranda staat er ondertussen, we deden nog wat werken in de keuken en we bouwen nu ook een terras in twee delen. Ik blijf bloggen hierover maar uitstellen tot het 'af' is, maar ik blijf waarschijnlijk nog jaren afwerken. 

Daarom nu alvast een preview, van het terras.

Op het verhoogde deel aan de veranda komen loungezetels in een hoekopstelling (hout, geen plastic rotan), met lekker veel kussens in. Ik wil er ook een tapijtje, een salontafeltje, lichtjes en potplanten. Enfin, een buitenliving, ik hoor het u al zeggen.

Op dat 'platform' komen tegelplanken, oftewel keramische tegels met de vorm en textuur van houten planken. Je vindt die nu overal. Als je ze buiten wil leggen, moeten ze wel een zekere dikte hebben.

Ga je het trapje af, dan kom je op een terras in blauwe steen. Daar komt onze grote tafel te staan en zullen we bij warm weer eten. Dan roep ik van daar "Komen eten!" naar de mensen die met een aperitiefje onderuitgezakt in de loungezetels zitten. Ik zie het al helemaal voor me. Of mijn man roept en ik zit in de zetel met een glas rosé, dat kan ook.

De takken van de sering zullen over de loungezetels hangen. De trosjes zouden open moeten gaan tegen de tijd dat het terras klaar is.

Voor een woning midden in Vilvoorde City hebben we een redelijk grote tuin. We hadden dus ook wat plaats over voor een speeltuig en een hangmat. Onder de grote den komen zuurminnende planten, want in de zure bodem onder die den groeit niet zomaar alles. Vandaag kochten we dan ook rododendrons, hortensia 's en andere planten die graag in het bos wonen.

Ook voor het perkje dat het terras omzoomt kochten we vandaag een hoop plantjes. Ik kan niet wachten tot ik ze in de grond mag zetten!

Huisdieren: wat ik leerde

Wie me op Instagram volgt, weet dat we hier nogal wat beestjes hebben rondlopen. We hebben drie poezen en twee hondjes. Ik werd groot op een halve boerderij, met schapen, ganzen, eenden, konijnen, honden, poezen, schildpadjes, vogels, ... Noem ze, wij hadden ze! Ik heb me nooit afgevraagd of ik later zelf dieren zou nemen. Het was een evidentie. Alleen zo was het plaatje compleet. Huisje, boompje, beestje, weet je wel?

Toch was vijf misschien wat veel. Want ik ben ook nog heel proper, loop de hele dag achter mijn stofzuiger aan en laat geen dieren op de meubels of in de slaapkamers toe. Een neat freak met vijf dieren ... Het is niet altijd gemakkelijk! Maar mijn man en ik zijn nu eenmaal hypergevoelig voor dierenleed en we wilden ons steentje bijdragen.

Want onze diertjes zijn niet in de beste omstandigheden geboren. De hondjes komen uit een asiel in Spanje (via Galgo Aid Europe), en ik moet je waarschijnlijk niet uitleggen wat er in Spanje nog veel te vaak met honden (en andere dieren) gebeurt. 

Eén poes leefde op straat en kwam gewoon via het kattenluik naar binnen gewandeld en twee andere poezenbroertjes komen uit een asiel in Anderlecht (Help Animals).

Ik kom hier dus eigenlijk een beetje reclame maken voor asiels. Want ik zie dat er nog heel veel dieren van fokkers komen. Omdat veel mensen een rasdier willen (iets wat mij persoonlijk niet interesseert) maar ook omdat er nog veel misverstanden over asiels bestaan. En dat vind ik jammer. Want er zijn al zoveel diertjes die een warme thuis zoeken. Waarom er dan nog kweken voor de verkoop? Trouwens, veel van die gekweekte dieren komen uiteindelijk toch nog in het asiel terecht ...

Wij zijn heel blij dat we onze laatste twee poezen in het asiel haalden. Er zaten op dat moment zoveel kittens dat het gemakkelijk was om hun reactie op onze kinderen te testen. Terwijl de meeste poezen zich verstopten, waren er twee guitige poesjes die nieuwsgierig naar ons toekwamen en zich gewillig lieten knuffelen. We hebben dan ook niet getwijfeld. En die twee poezen, dat zijn de liefste, meest sociale en kindvriendelijk poezen die je je kunt inbeelden. Want hoe mooi of schattig een dier er ook kan uitzien, ze hebben net als mensen allemaal een eigen karakter. Neem het maar aan van iemand die al veel huisdieren versleet. Het moet klikken of je krijgt er nadien spijt van. Je trouwt toch ook niet met iemand puur op basis van zijn/haar looks? De vergelijking lijkt misschien wat vergezocht, maar met een huisdier moet je ook lang samenleven! Kijk dus of het klikt, in plaats van meteen de mooiste uit het nest te kiezen.

Onze hondjes komen uit een asiel in Spanje omdat we puppy's zochten. June was op dat moment immers nog wat te impulsief en in asiels in eigen land zijn puppy's schaars. Veel volwassen honden werden ons afgeraden omdat het asiel niet kon garanderen dat de hond 100% kindvriendelijk was, wegens een gebrek aan voldoende achtergrondinformatie.

En in Spaanse asiels zitten wel veel puppy's. Galgo Aid laat de honden overvliegen via vrijwilligers, plaatst ze bij onthaalgezinnen voor hun socialisatieperiode en biedt ze ter adoptie aan. En zo zijn Babette en Lola bij ons terechtgekomen. Babette kampt met verlatingsangst en is heel dominant wat eten betreft (het beestje heeft op straat ongetwijfeld moeten vechten om haar eten), maar Lola (die in een kartonnen doos bij het vuilnis werd gezet) liep geen trauma's op en is een heerlijk traag, snoezig hondje dat zich nergens druk om maakt.

Hoewel ik me onze beslissingen soms wel durf te beklagen - lopend achter mijn stofzuiger - geeft het wel een grote voldoening te weten dat we deze "afgedankte" beestjes een mooi nieuw leven konden geven.

Geef asiels dus een kans. Niet alleen krijg je voor een redelijke prijs volledig ingeënte en gechipte dieren mee, je hebt ook voldoende tijd om rustig kennis te maken voor je beslist samen naar huis te gaan.

En neem die tijd. Denk er goed over na. Een dier is voor het leven, en dat kan behoorlijk lang zijn. En haal alsjeblieft geen hond in huis als het beestje de hele dag alleen moet zitten. Daar doe je niemand een plezier mee, en al helemaal het dier niet. En dan nog iets: baseer je keuze van een ras niet louter op het uiterlijk. Beagles waren ooit enorm in de mode, maar de asiels zitten er vol van, omdat de beestjes veel energie hebben. Hetzelfde met de bordercollie, de nieuwste modehond. Heb je geen grote tuin of de tijd om er dagelijks mee te gaan wandelen, kies dan een ander, rustiger ras. Wij hebben een hondje met terriërbloed en eentje dat duidelijk voor bommaatjes werd ontworpen. En ik kan je verzekeren: het verschil in karakter is enorm!

En tot slot: haal NOOIT een dier in huis omdat je kinderen ze willen. Dat komt nooit goed. Je moet het echt zelf willen. Want de interesse van kinderen in dieren smelt als sneeuw voor de zon, maar raad eens wie ervoor kan zorgen? Dus begin er niet aan als je niet met een groot hart voor dieren bent geboren.