Ons leven met autisme

Het is hier wat stilletjes op mijn blog, dat zul je misschien wel gemerkt hebben. Dat is niet omdat ik niets te vertellen heb... Integendeel. Maar ik ben mijn blogstem een beetje kwijt. Ik heb altijd geschreven over de renovaties, de inrichting van ons huis, zo nu en dan een receptje of uitstapje met de kinderen, een naaiseltje... Maar dat lijkt nu allemaal zo futiel. Een luxe bijna. In november schreef ik een blogpost waarin ik je vertelde dat ons dochtertje de diagnose autisme kreeg. Dat was toen een opluchting, want we konden het labeltje 'raar' of 'speciaal' na bijna tien jaar eindelijk vervangen door iets met een officiële naam.

Maar die opluchting sloeg genadeloos om. We zijn nu een paar maanden verder en het begint steeds meer door te dringen welke impact haar autisme op ons gezinsleven heeft, en welke impact het op haar toekomst zal hebben. We hebben al heel wat dromen laten varen en namen de moeilijke beslissing haar in te schrijven in het bijzonder onderwijs, het zogenaamde type 9, waar ze naar een 'autiklasje' kan gaan. Want de toenemende druk (en drukte) op school begint steeds meer zijn tol te eisen. Ook dierenzorg lijkt voor het secundair momenteel de beste oplossing, omdat dieren haar zo gelukkig maken. Dieren zijn niet zo complex als mensen. Je moet ook zo je best niet doen om aanvaard en leuk te worden gevonden. What you see is what you get. En van mensen zal ze steeds minder begrijpen, zeker wanneer ze gaan puberen en sociale interacties heel complex worden... We moesten dus kiezen: een puberteit met zo weinig mogelijk stress of een mooi diploma. Gelukkig geloof ik er ook heel hard in dat kinderen later hun weg wel zullen vinden, zolang ze thuis maar voldoende worden ondersteund. Een kind dat vlotjes achterstevoren praat, op haar zesde al AVI 8 behaalde en echt prachtige tekeningen maakt, zit volgens mij vol verrassingen.

We leren ook elke dag iets bij. Dat als je haar een vraag stelt je ze even met rust moet laten om na te denken, want als je te ongeduldig bent is er een grote kans dat het tot een woede-uitbarsting komt. Dat er echt niets nodig is om zo'n explosie uit te lokken. Dat je ze aan tafel het best met rust laat, omdat ze het al moeilijk genoeg heeft om alle geluidjes te processen, al doen we nog zo ons best om ons eten geruisloos naar binnen te werken. Dat de minste vraag of opmerking er dan een te veel is. Dat haar geluidsdempende oorkappen altijd in de buurt moeten liggen. Ik leer de signalen van opstapelende irritatie herkennen en geef dan een subtiel signaal zodat de rest van het gezin zich op tijd kan terugtrekken en de lont uit het kruitvat wordt gehaald. Het is op eieren lopen soms, zeker na een drukke schooldag, maar we worden daar iedere dag wat beter in. Ik vertel haar ook dat woede-uitbarstingen oké zijn, dat ze eens goed mag schreeuwen en op een kussen mag slaan. Want het moet eruit. Die aanvallen zijn geen reactie van een verwend kind dat haar zinnetje niet krijgt, maar een soort van overlevingsmechanisme.

Ik ontdekte ook dat ze helemaal oplaadt van een bad en dat ik haar daar de eerste twee uur niet uit moet halen. We houden haar vakanties en weekends zo rustig mogelijk en buitenschoolse activiteiten blijven beperkt tot yoga en paardrijden. Omdat ze alle rust nodig heeft en we eerlijk gezegd al blij zijn als we haar de deur uit krijgen zonder een drama over kousennaden in haar schoenen. Ik leer ook op een andere manier tegen haar praten, zeg nu "Ik ga nu vertrekken" en niet "Ik ben weg", want zoiets is enorm verwarrend voor haar. Ik weet nu ook dat als ik op een eenvoudige manier met haar communiceer, zonder franjes, dubbelzinnige gezichtsuitdrukkingen of vreemde intonaties, mijn boodschap het best bij haar binnen geraakt.

We bereiden ons ook voor op veel onbegrip van buitenaf. Want wat we ook ontdekten, is dat autisme bij meisjes vaak enorm verschilt van autisme bij jongens. Lees je over autisme, dan lees je vaak over obsessies met treinen of cijfers. Terwijl dat bij meisjes vaak paarden (of dieren in het algemeen) en tekenen is. Dat meisjes buitenshuis enorm hun best doen om door iedereen leuk te worden gevonden, om 'normaal' over te komen en sociaal wenselijk gedrag te vertonen, en dus de hele dag een toneeltje opvoeren, om dan uitgeput en compleet overprikkeld thuis te komen. Thuis, daar waar het veilig is en woedeaanvallen weer mogen.

Dus bedenken we nu al antwoorden op opmerkingen zoals: "Vreemd, je ziet aan haar niet dat ze autistisch is". Of "Ik ken iemand die autisme had en nu niet meer". Ik kreeg ze al, maar ik wil er voortaan op voorbereid zijn. Je kunt niet verwachten dat iedereen weet hoe autisme in elkaar zit, dat besef ik heel goed, maar ik heb nu al door dat we ze heel vaak te horen gaan krijgen, dat dat best vermoeiend (en frustrerend) zal zijn en dat je dan best een passend antwoord klaar hebt...

Dus ja, bloggen over het interieur of lekkere recepten... Ik wil het heel graag weer doen, maar mijn hoofd staat er nu vaak niet naar. Ons nieuwe gezinsleven vraagt momenteel zoveel energie. En ik lees ook wat er maar te lezen valt over autisme omdat ik een veilig toevluchtsoord wil zijn en blijven voor haar. Het begint steeds meer een hoofdactiviteit te lijken, vertalen een bijberoep. Maar ik vind dat niet erg. Het klinkt heel vreemd, maar het lijkt wel alsof ik me nu voor het eerst in mijn leven écht nuttig kan maken. Ik wil er echt alles aan doen om dat kleine, vaak verdrietige meisje gelukkig te maken. En daar heb ik alles voor over.

Ik blog nog steeds enorm graag, maar ik denk dat autisme hier af en toe ook een plaatsje zal krijgen, zo tussen de receptjes en interieurfoto's door. Of misschien zelfs in de receptjes, wie weet. Omdat het zo'n grote rol speelt in ons/mijn leven, maar ook omdat ik het liefst zou hebben dat heel de wereld weet hoe mijn dochter in elkaar zit. Zodat ze begrepen wordt en het leven iets draaglijker wordt voor haar. Zodat mensen in haar omgeving weten hoe hard ze haar best doet, en hoe zwaar dat haar valt, al zullen ze dat niet aan haar zien. Maar ook omdat autisme bij meisjes/vrouwen zwaar ondergediagnosticeerd blijft. Mijn man sprak vandaag nog met een vrouw die pas op haar 40ste de diagnose autisme kreeg omdat ze niet aan de 'verwachtingen' voldeed en dus bleef zoeken en worstelen. En dat is bij vrouwen heel vaak het geval. Maar ook omdat ik na mijn blogpost in november zoveel dankbare reacties kreeg van mensen die ook zoekende zijn in het duistere woud dat autisme heet. Zodat ik misschien ook wat licht op het onderwerp kan doen schijnen, net zoals andere blogs dat voor mij doen. 

Blijf alsjeblieft niet weg, klik gewoon door als het je niet interesseert. De volgende blogpost wordt vast weer leuk. Want ik blijf naarstig zoeken naar de humor in alles en wil graag een glimlach op je gezicht blijven toveren, net zoals ik dat op Instagram zo graag doe. Het leven is al somber genoeg.

Wie graag meer wil weten over welke vorm autisme bij veel meisjes aanneemt en waarom het vaak niet wordt gediagnosticeerd, raad ik dit interview aan. Ik heb er zelf enorm veel aan gehad en het stralende gezicht van die Ludwine toen ze het over haar schoolrichting dierenzorg had, heeft mij en mijn man helemaal overtuigd dat er voor onze kleine meid momenteel geen betere richting bestaat.

ASS: een nieuwe start

Ik was niet meteen van plan hier iets over te schrijven, maar ik begin zo stilaan de voordelen van een open communicatie hierover in te zien.

Herinner je je nog die post die ik twee jaar geleden over mijn dochtertje schreef en waar heel veel reactie op kwam? Bleek dat we toch vanaf het begin op het juiste spoor zaten. In september, na vele onderzoeken en gesprekken in Paika in Jette, kreeg June de diagnose Autismespectrumstoornis (ASS). En uiteraard vielen wij niet uit de lucht. En uiteraard viel niemand op school uit de lucht. June was altijd al dat "speciale" kind. Die hooggevoeligheid is er nog steeds en zal er altijd zijn. Die hoort er gewoon bij. Maar het plaatje is nu eindelijk compleet. 

Foto: HappyShoots

Geen verrassing dus, maar we moesten June nu wel opnieuw leren kennen, in zekere zin. Plots werd er veel duidelijk. De psychiater had het over de typische repetitieve handelingen van veel kinderen met ASS. "Oh, maar dat heeft June niet!" antwoordden wij bijna opgelucht. "Toch wel", antwoordde de psychiater. "Ze tekent veel en tekent altijd hetzelfde type van mannetjes en diertjes." Dat ze graag mutsen en fietshelmen draagt, zelfs in de zomer, vonden wij grappig en weer typisch voor die June die lekker alle regeltjes aan haar laars lapt. Blijkt dat ze zo het lawaai buitensluit. Het drama om nieuwe gerechten, al zijn die nog zo kindvriendelijk, of gerechten met niet meteen herkenbare ingrediënten... De sarcastische mopjes die ze nooit begrijpt of letterlijk neemt. Haar beruchte zombie-ogen, waarbij ze haar oogbollen zo wegdraait dat je bijna alleen het wit ziet... "Haha, die gekke June toch!" reageren de mensen dan. Nu blijkt dat een tactiek te zijn om niet in de ogen te moeten kijken. "Maar je kijkt toch wel in mijn ogen, June?" Haar antwoord op die vraag moest ik toch even wegslikken: "Nee mama, ik kijk naar je neus of tussen je ogen, want in ogen kijken vind ik eng." En aanrakingen door mensen die ze niet kent. Ook eng. Ze is beginnen paardrijden en telkens komen ze mij halen om ze op haar paard te tillen, want andere mensen mogen haar niet aanraken. Of hoe ze soms compleet de kluts kwijt is als er onverwacht bezoek aanklopt. Hoe wij altijd zeiden: "Vooruit, ga eens dag zeggen!" en zij gewoon als aan de grond genageld bleef staan of stilletjes wegsloop. Onze eurocent viel en bleef maar vallen de voorbije weken.

Ik twijfelde of ik hierover wel ging schrijven. Want dit gaat niet over mij. Het lijkt alsof ik haar leven en "haar geheimen" zomaar even te grabbel gooi. Maar sinds de diagnose kregen we zo vaak dezelfde reactie uit onze omgeving: "Oh, maar dan toch maar een lichte vorm!" Want ja, ze is vaak heel vrolijk en tatert erop los. En nee, ze kent het telefoonboek niet vanbuiten en roept niet spontaan "246!" als er een doosje met lucifers op de grond valt. Zelfs in onze familie kregen we te horen: "June is niet autistisch. Ik ken een autist en June is helemaal niet zo, ik zie niets abnormaals". Tenenkrulmomentje, dat. Al begrijp ik de meeste reacties wel.

Want het is ook zo complex. En ik beken, ook wij vroegen de psychiater in Jette of ze "het erg heeft zitten of toch niet zo". Een vraag die met heel veel nuances en een ingewikkelde uitleg werd beantwoord. Want we hebben het hier niet voor niets over een "spectrum".

We vroegen de psycholoog die haar sinds kort opvolgt wat we moeten antwoorden als we weer zo'n minimaliserende opmerking krijgen. Ze bevestigde wat de psychiater al zei, dat er inderdaad niet zoiets is als een lichte of zware vorm, maar dat June intelligent is (ook dat werd in Jette getest) en daardoor strategieën vindt om haar ASS te verbergen. Je gaat aan June dus niets merken als je ze bijvoorbeeld uitnodigt voor een verjaardagsfeestje. Hoewel ik er geld op durf inzetten dat ze al snel naar een hoekje verdwijnt met wat interessant speelgoed of gaat zitten tekenen. Maar misschien heeft ze net een goede dag en doet ze mee met de activiteiten, dat kan ook.

Mijn buikgevoel zei me ook meteen dat paardrijden en kinderyoga wel eens een succes zouden kunnen zijn. We schreven ze in en ik bleek twee keer de nagel op de kop te hebben geslagen. Ze is ook al naar de scouts geweest, waar ze drie keer mag testen, omdat haar vriendinnetje dat doet. Maar we merken nu al dat ze zich afzondert, met dat vriendinnetje, en niet meedoet met de activiteiten. Afgelopen zondag schreef ze bijvoorbeeld de nummers van haar nieuwe rockband Boomerang terwijl de rest van de scouts zich uitsloofde met levensechte stratego. Die totem zal ze dus waarschijnlijk op haar buik mogen schrijven.

En ja, een rockband. Met nummers die dan ook maar ineens in het "Engels" worden geschreven. Want aan fantasie ontbreekt het haar niet. Ik overdrijf niet als ik zeg dat ik een hele dag op een stoeltje zou kunnen zitten om naar June te kijken en te luisteren. Ze blijft me verbazen met haar fantasie en fantastische, unieke kijk op de wereld! Maar ze durft zich ook wel eens te verliezen in haar rijke fantasie, wat dan ook weer van het goede te veel is. Maar ook wij vinden stukje bij beetje strategieën om daar een gezond evenwicht in te brengen.

Het is een ontdekkingstocht maar we laten ons goed begeleiden. De grootste uitdaging is misschien weggelegd voor haar broer, die geen grotere tegenpool kon zijn en het momenteel wat moeilijk vindt om haar de ruimte en rust te geven die ze zo hard nodig heeft, wat dan bij ons alle vier voor stress zorgt. En nu weet je ook meteen wie er buiten vloog die woensdag op Instagram!

Nu deze blogpost er staat, ben ik blij dat ik 'm toch heb geschreven. Het kan het begrip voor die "speciale" en soms ook "asociale" of met momenten ook "onbeleefde" June alleen maar vergroten, waardoor ze nog meer kan openbloeien en misschien als een gelukkig kind kan opgroeien. Want het is zo fijn om begrepen te worden...

En ik weet niet of ze mijn blog zo af en toe lezen, maar ik zou graag haar twee beste vriendinnetjes Ella en Ida willen bedanken voor hun ongelooflijk trouwe vriendschap. June heeft het houvast van die vriendschappen heel hard nodig en zou zonder hen nooit het blije meisje zijn dat ze meestal is. Ik kan alleen maar hopen dat ze nog heel lang beste maatjes zullen blijven.

En misschien nog een nuttige tip: ik heb alle ontwikkelingen en grappige uitspraken van de kinderen altijd bijgehouden in een soort van dagboek. Ik blogde er hier al eens over. Ik had echt geen flauw benul toen ik ermee begon, maar het bleek van grote waarde tijdens de onderzoeken in Jette. Ik kan iedereen met jonge kinderen dus aanraden een soort van logboek bij te houden. Je weet nooit waarvoor het nog kan dienen!

Dietemiet vlogde voor Libelle

Libelle vroeg me deze zomer of ik zin had om in september 4 weken lang een vlogje in te sturen. Het was de bedoeling dat je zag hoe wij weer in het school- en werkritme probeerden te komen en die eerste maand van het nieuwe schooljaar beleefden. Voor June eindelijk een kans om een echte YouTube-ster te worden, want dat stond ook nog op haar bucket list. 

Ik stemde in, had er ook echt wel zin in, maar besefte niet dat Libelle (en het vlogprincipe) ook wel verwachtten dat ik zelf in beeld kwam en mijn verhaal deed in de camera. Het koud zweet brak me uit, want ik werd serieus uit mijn comfortzone geslingerd. Maar kijk, na verloop van tijd bouwde ik toch wat zelfvertrouwen op en slaagde ik erin een hele uitleg te doen. Al kijk ik nog steeds liever weg wanneer ik in beeld verschijn :-)

Het filmpje hierboven is het laatste en ging vandaag online. De andere filmpjes vind je op de website van Libelle, maar ook hier.

Mijn muur van dode mensen

Met zo'n titel moest je wel verder lezen, he!

Maar 't is niet gelogen: ik heb hier thuis echt een muur vol dode mensen. Al zullen er misschien nog wel een paar in leven zijn ...

Die muur, dat zit zo. Op rommelmarkten, en dan vooral die op het Vossenplein in Brussel, kom je nogal eens oude kaders met heel oude foto's tegen. Ik heb me altijd afgevraagd hoe wanhopig je wel niet moet zijn om die foto's te verkopen. Voor de kaders moet je het meestal niet doen, want die kwaliteit laat vaak te wensen over, en zeker als je het ding probeert open te maken om de foto te vervangen.

Maar die foto's begonnen me ook steeds meer te fascineren. Het zijn vaak heel statige plaatjes, van opgedirkte en trotse mensen, die nooit zouden hebben vermoed dat hun foto vele jaren later ergens op een rommelmarkt zou belanden, in alle anonimiteit.

Ik kocht er een paar en het werd al snel een verzameling. De kaders zijn soms beschadigd, maar als wabi sabi je interieurfilosofie is, is dat alleen maar mooi meegenomen.

Op de foto met de vier kindjes op het bankje staat mijn eigen vader. Al de rest zijn onbekenden. Maar ik ben ze wel gaan koesteren. Ik verzon verhalen achter de mensen en achter de foto's, en ik stop nog regelmatig eens op mijn weg naar boven om die mensen eens in hun ogen te kijken, om te horen of ze nog iets nieuws te vertellen hebben.

We hebben het weer overleefd #2

Begin september verwacht ik altijd een brief met hoofding van de regering in mijn brievenbus te zullen vinden, gericht aan mij en mijn man, waarin wordt meegedeeld dat we de afgelopen 9 weken zonder het te weten hebben meegewerkt aan een wetenschappelijk experiment waarbij onze kinderen wél waren betrokken en de opdracht kregen het ons zo moeilijk mogelijk te maken om te onderzoeken waar het breekpunt van de mens ligt. Want echt, wat kinderen allemaal verzinnen om ons de kast op te jagen, dat wordt toch echt op een hoger niveau verzonnen, dat kan toch niet anders?

Maar soit, het is weer gelukt om ze niet met hun hoofdjes tegen elkaar te knotsen ... Ze mogen weer veilig op school! 

Die eerste schooldag, ik leef daar altijd met een dubbel gevoel naartoe. Enerzijds ben ik blij dat het leven weer in zijn normale plooien kan vallen, dat alles weer volgens een vaster ritme zal verlopen, maar anderzijds is september ook de maand waarin de zomer eindigt en de dagen steeds korter en kouder worden.

En toch had iedereen er vanmorgen zin in. Zin om de vriendjes terug te zien (zij!), zin om weer in alle rust te werken (wij!).

Een ochtend in beelden.

Nieuwsgierig hoe de rest van die eerste schoolmaand hier ten huize Dietemiet verloopt? Volg dan 4 weken lang mijn vlog op de website van Libelle!

HappyShoots in mijn tuin

Tupperware-party's en andere verkoopfeestjes waar het oestrogeen zegeviert, zijn niet echt aan mij besteed. Een hele avond naar gewichtige uitleg over plastic doosjes luisteren ... Naah, verspil je uitnodiging niet aan mij. Maar het concept dat begin deze maand het levenslicht zag en op het principe van de homeparty steunt, vond ik dan wel heel erg leuk!

Maak kennis met HappyShoots@home: je nodigt minstens 3 andere gezinnen met (één of meerdere) kinderen bij je thuis uit, jij zorgt voor lekkers en drankjes, en terwijl jij en je gezelschap de hele namiddag gezellig keuvelen (niet per se over plastic doosjes) haalt fotograaf Niels de kinderen en gezinnen een voor een voor zijn lens. Zijn professionele fotostudio stelde hij ondertussen al op in je huis of tuin.

Zondag mochten wij het gloednieuwe concept in primeur uittesten, zij het in een light-versie met slechts 2 gezinnen: het onze en dat van Liesbeth.

Kijk even mee.

 

 

Na afloop van de shoot kun je de foto's bekijken op een laptop en kun je je favorieten bestellen, van digitale beelden tot prints, canvassen, stoefboekjes en meer. En de gastvrouw? Die krijgt 10% van wat er die dag wordt besteld. De fotoshoot is volledig gratis. De foto's kun je vrijblijvend aankopen. Hieronder zie je onze favorieten van die namiddag.

Wij hadden een supergezellig namiddagje met Liesbeth en haar kroostrijk gezin. En we hebben nu eindelijk die gezinsfoto's waar zo vaak naar wordt gevraagd, maar die ik nooit heb!

Meer info over HappyShoots vind je hier. 

 

Een lekkere quiche ... en een grote beslissing

Mijn vriendin stuurde me vorige vrijdag een berichtje: "Tip voor een Netflix-film om samen met de kinderen naar te kijken: Okja!" Ik zocht de trailer op en dat leek me inderdaad een gezellige film voor het hele gezin. Een schattig supervarken dat samen met haar baasje ontsnapt aan de gemene boeven. We zagen het compleet zitten en nestelden ons diezelfde avond met z'n allen voor de buis.

Maar Okja is geen schattige familiefilm. Het is één grote aanklacht tegen de vleesindustrie, een verhaal dat nog heel lang blijft nazinderen en ons volwassenen tot dikke tranen roerde. We bleven tevergeefs wachten op een happy end maar besloten de film op 19 minuten voor het einde stop te zetten omdat we het niet meer konden aanzien. Mijn man keek de volgende dag naar het laatste stukje en was daar compleet van ondersteboven.

De film maalde nog een hele week door mijn hoofd. Okja is een fictief dier, een digitaal fantasiebeest, maar de achterliggende boodschap en realiteit zijn levensecht en hakten er bij ons stevig in.

Wij aten hier thuis al heel weinig vlees, en veel hadden we niet nodig om te beslissen volledig vleesvrij te gaan leven. Okja heeft ons dat laatste duwtje gegeven. Elliot is opgelucht, want die voelde zich al langer niet goed bij het eten van vlees. June vindt het moeilijker. Die stelde nog voor om enkel verongelukte dieren te eten. Maar op een spekblokje en wat boterhamworst van twijfelachtige kwaliteit na verandert er eigenlijk niet veel voor ons.

Ik zou deze beslissing kunnen samenvatten tot een simplistische "het is zielig voor de diertjes", maar het is zoveel meer dan dat. In het huidige klimaat kunnen we het ons simpelweg niet meer veroorloven om massaal vlees te blijven eten. En het is tegenwoordig zo gemakkelijk om een vegetarische maaltijd op tafel te zetten. De mogelijkheden zijn dankzij de vele kookboeken en recepten die je online vindt eindeloos en je hoeft vlees eigenlijk geen moment te missen.

Enfin, iedereen doet waar hij zich het best bij voelt, en ik wil ook geen preek afsteken. Maar wij voelen ons goed bij deze beslissing.

Maar moest je ook twijfelen, en je durft Okja niet aan, dan kan deze groentetaart je misschien wel over de streep halen. Ik maakte ze vier weken geleden voor het eerst en heb ze sindsdien al drie keer gemaakt, zo lekker is ze!

Het recept komt uit Hét Groenteboek van Delicious, een kookboek dat ik warm kan aanbevelen!

Taart met courgette, basilicum en geitenkaas

Ingrediënten voor 4-5 personen

1 rol bladerdeeg uit de koelafdeling van de supermarkt
2 middelgrote courgettes (± 650 g)
Een beetje bloem om uit te rollen
150 g ui, in dunne ringen gesneden
2 tenen knoflook, fijngesneden
1 groene peper, zonder zaadjes, fijngesneden
375 g zachte geitenkaas, in een rolletje
35 g basilicum
4 eieren + 1 extra
160 ml slagroom
160 ml volle melk
Ook nodig: een taartvorm van 24 cm ø (evt. siliconen), ingevet met olie
 
Verwarm de oven voor op 190 º C.

Bekleed de vorm met het bladerdeeg, laat overtollig deeg over de rand hangen en snijd de te grote hoeken deeg iets bij. Als je van plakjes bladerdeeg uitgaat, rol ze dan net iets groter uit en zorg dat de naden elkaar in de vorm iets overlappen en druk ze vast.

Snijd of schaaf de courgettes in de lengte in dunne plakken van 1 – 1½ mm.

Bestrooi de deegbodem met wat bloem en leg er een deel van de courgetteplakken op. Verdeel daarover wat uiringen, knoflook, groene peper, geitenkaas en basilicumblaadjes. Herhaal deze lagen tot alle ingrediënten op zijn, en probeer te eindigen met wat plakken courgette.

Meng de 4 eieren met de slagroom, melk en 2 tl zout en schenk dit gelijkmatig over de vulling.

Sla het overhangende deeg terug over de taart. Klop het laatste ei los en bestrijk het overliggende deeg ermee.

Bak de taart iets onderin de oven op een rooster in 55-65 min. diep goudbruin en gaar. Haal de taart uit de oven, laat hem eerst 10 min. rusten en snijd in punten.

Geniet ervan!

Poppemie voor een dag

June heeft altijd afgeweken van het verwachtingspatroon. Op alle vlakken. Daar waar ik tien jaar geleden een dochter verwachtte die van roze glitterspullen hield en met poppen zou rondlopen, kreeg ik een tomboy die huiverde van prinsessen, liever als Batman rondliep en dol was op dino's en vrachtwagens. Eén keer had ze een Barbie vast, samen met een (speelgoed)mes. De gelukkige was zeemeermin Ariel, waar ze sushi van ging maken. Voor de rest bleef ze op een veilige afstand van poppen.

Tot we gisteren in de Kringwinkel waren en ze Jake zag liggen. Jake had een scheur in zijn hoofd en been en ze wou hem redden uit dat "weeshuis". Ze adopteerde hem en vroeg ons de oude wandelwagen die we ooit eens op een rommelmarkt kochten uit de kelder te halen. Ik wist niet wat ik hoorde en zag!

Daar komt nog bij dat ze gisteren zelf een jurkje uitkoos bij Fred & Ginger. Een jurkje dat zo girly is dat ik er toch een paar uur aan moest wennen. Koppel dit aan die wandelwagen en pop en ze zag eruit als een Stepford Wife in miniatuurversie! Ze had het precies ook zelf door, want ze merkte op "Ik lijk wel de verleden tijd!"

Ze zal morgen vast haar salopette wel weer willen aantrekken en Jake zal snel genoeg op een hoop ander speelgoed belanden, maar ik was er toch als de kippen bij om deze tafereeltjes voor de eeuwigheid vast te leggen! 

 

Die jeugd van tegenwoordig

Ik had het allemaal zo mooi geregeld, die grote vakantie. Speelpleinwerking, een kampje, een reis ... Want mijn man en ik werken wel thuis en de kinderen kunnen in principe thuisblijven, maar ons vertaalwerk staat dan onvermijdelijk vol fouten omdat we voortdurend uit onze concentratie worden gehaald. Dus ja, ik was heel blij dat die vakantie zo goed was gevuld, met regelmatig wat vrije tijd om samen door te brengen.

Maar toen brak Elliot zijn arm en veranderde alles. Speelpleinwerking mag hij van de orthopedist op zijn buik schrijven. Dus nu zit hij thuis, vaak met zijn zus, want "als mijn broer thuis mag blijven, dan ik toch ook?"

Ze kijken vaak tv en spelen regelmatig op hun Nintendo of iPad, al dan niet stiekem. Toegegeven, dat is gemakkelijk, want het is stil in huis en wij kunnen werken. Maar toch heb ik het daar heel moeilijk mee. Kinderen moeten ook spelen. Maar zet je een figuurlijk slot op al die schermpjes, dan gaan ze binnen de kortste keren rond je hangen en ruzie maken. Lezen doen ze niet, want "dat is saai". We hebben bakken speelgoed, maar die staan ondertussen op zolder, want er wordt nooit mee gespeeld. Gezelschapsspelletjes worden enkel bovengehaald wanneer wij meespelen, want June doet dat niet graag en het leidt onvermijdelijk tot ruzie. June is graag op haar eentje, Elliot heeft altijd gezelschap nodig. Het gevolg is dat Elliot zijn zus gaat lastigvallen en June hem gaat negeren. Het is een vicieuze cirkel waar we niet uit lijken te geraken.

Mijn man heeft er minder problemen mee om de kinderen lang tv te laten kijken, want hij deed dat als kind ook. Anderen opperen dat moderne kinderen nu eenmaal schermpjeskinderen zijn, dat je je daar maar het best bij kunt neerleggen. Maar dat kan ik niet ... Ik weet dat de tijden veranderen, maar ik kan nooit geloven dat kinderen hier beter van worden. Er moet een gezond evenwicht zijn. Ik keek als kind zelden tv en kon samen met mijn broer of neefjes en nichtjes echt mooi spelen, vaak buiten maar bij slecht weer ook binnen. Onze fantasie was grenzeloos. Mijn kinderen lijken dat niet te kunnen, zijn enkel nog geïnteresseerd in die stomme schermpjes en dat vind ik zo jammer.

En soms heb ik een ingeving en roep ik een nieuwe regel in het leven. We hebben nu bijvoorbeeld afgesproken dat als ze een groot deel van de dag mooi samen (of alleen) hebben gespeeld, ze in de namiddag wat op de iPad mogen spelen of tv mogen kijken. Dat lijkt voorlopig te werken, want ze spelen nu ziekenhuis met alle knuffels die ze hebben. Ze giechelen en werkten zelfs al samen om achter mijn rug koeken te stelen. Ik geniet ervan om ze zo samen te zien! De rommel is niet te overzien, maar ook dat lost de belofte op schermpjestijd wel op straks. Het is beangstigend te zien wat kinderen zoal niet doen om op dat ding te mogen ...

Maar ik weet nu al dat het niet lang zal duren, dat er snel weer ruzie van komt en dat de wanhoop en stress op werkdagen dan weer toeslaan. Maar ik kan het maar proberen, zoals ik al zoveel heb geprobeerd ...

Ik ben vast niet de enige met die frustratie, al zal gelukkig niet iedereen werk en kinderen moeten combineren. Hoe vinden jullie het evenwicht? Elke tip is welkom!

Al twee jaar ...

Precies twee jaar geleden, op 4 mei 2015, trokken wij met ons hele hebben en houden naar ons huidige huis. Ik kan niet geloven dat we hier al 2 jaar wonen! En wat ik me ook afvraag: ga ik me hier ooit meer thuis voelen dan nu al het geval is? Want dit huis voelt nu al zo keihard aan als thuis dat dat gevoel volgens mij niet sterker kan worden. Gek toch, hoe zo'n vreemd huis, met een vreemde geur en vreemd behang aan de muren, waarop je door de nicotinevlekken nog precies kunt zien waar de kaders hingen, volledig van jou kan worden. Dat dit huis twee wereldoorlogen heeft meegemaakt, dat hier waarschijnlijk mensen zijn gestorven en geboren ... Na twee jaar staan we daar amper nog bij stil en is dat huis volledig van ons geworden (toegegeven, ook wat van de bank), steken we het stukje bij beetje vol met eigen herinneringen.

Die 4e mei was het huis op het nippertje instapklaar geraakt. Enkel de spoelbak en de kraan werden nog op de verhuisdag in ons keukenmeubel geplaatst. Ik kreeg die dag ook een telefoontje van mijn beste vriendin, met het prille nieuws dat ze zwanger was van haar derde kindje. En nu kruipt datzelfde kind door mijn kattenluik zodra hij maar even de kans krijgt ... Twee jaar geleden al!

In die twee jaar openden we ook nog eventjes een concept store, kwamen we met ditzelfde huis op tv en stonden onze gang en kat op de cover van een magazine. Een gang die er iets meer dan twee jaar geleden nog compleet anders uitzag! Wat kan er op twee jaar veel veranderen! Moest je 't allemaal op voorhand weten ...

Liever niet eigenlijk!

Het eerste lenteweertje

Ik titelde bijna 'Het eerste lentedagje', maar het is nog steeds winter. Je zou het vandaag bijna zijn vergeten.

Die eerste dag dat je met z'n allen naar buiten gaat, de terrasjes vol zitten, mensen met een sjaal en dikke winterjas en de "durvers" met een T-shirtje samen over straat lopen en er eigenlijk nog geen blaadjes aan de bomen zitten ... Het is elk jaar weer een dag waar ik enorm van geniet en een moment dat ik me heel gelukkig voel. De lente komt eraan en ik heb er zo'n zin in!

Deze week las ik een artikel over de zon en welke invloed dat op ons heeft. Er zijn mensen die er onverschillig onder blijven, zo blijkt. En dan zijn er die hun energiepeil tot een dieptepunt zien zakken op een grijze winterdag en volledig opleven van een straaltje zon. Het is duidelijk dat ik tot die laatste categorie behoor. Mijn man kan op een zonnige dag zonder probleem een hele dag in een donkere kamer zitten werken, terwijl ik desnoods om het uur een metertje opschuif om toch maar in de zon te kunnen blijven zitten. Vandaar dat hij meestal in ons kantoor werkt en ik in de veranda ... Grappig is dat we ook een hondje hebben dat net als ik de zon volgt en een ander hondje dat daar compleet onverschillig onder blijft.

 

Vandaag was dus zo'n dag dat ik het leven keihard zag zitten en ik weer overliep van energie en ideeën. Wat kijk ik uit naar die maanden dat we weer buiten zullen leven!