Maak je eigen granola

Het gebeurt iedere keer opnieuw: ik maak granola, sta ervan te kijken hoe snel dat alweer klaar is én hoe lekker het is en neem me voor om er een wekelijkse gewoonte van te maken. En dan wordt dat geklasseerd bij de andere goede voornemens die er toch nooit van komen... Maar vanaf nu zal alles veranderen, want Elliot kreeg er vandaag maar niet genoeg van en eiste zelfs de pot op. Hij zal me er voortaan wel aan herinneren een nieuwe voorraad te maken!

Ik postte vanmorgen foto's van mijn Grote Ahornsiroopramp op Instagram en kreeg daarna zoveel vragen over die granola dat ik besloot er een blogpostje aan te wijden.

Wat doe ik in mijn granola? 

Wel, ik doe iedere keer weer wat mijn hart en mijn voorraadkast me ingeeft. Ik heb in mijn keuken een heuse granola-lade waar ik naar smaak ingrediënten uit haal. Ik ga hier niet beginnen met hoeveelheden en gewichten. Afwegen is echt niet nodig. Het kan gewoon niet mislukken! Just wing it!

Mijn basis is altijd havermout, maar je kunt ook speltvlokken of andere vlokken gebruiken. Bij mij gaat er al snel een hele zak in. Giet die in een kom en roer er naar smaak extra ingrediënten onder. Een paar voorbeelden:

• In stukjes gehakte noten: pindanoten, pecannoten, hazelnoten, amandelen, ...
• Zaden: chiazaad, lijnzaad, sesamzaad, ...
• Geraspte kokos
• Pitten: pompoenpitten, zonnebloempitten, ...

Om je granola lekker krokant en wat zoet te maken, voeg je vervolgens wat olie (olijfolie, kokosolie, zonnebloemolie) en ahornsiroop, honing of agavesiroop toe. Doe er gewoon een scheutje van bij, roer en blijf toevoegen tot alles mooi is bedekt.

Wat je dan nog kunt toevoegen, zijn specerijen. Kaneel is een klassieker en zelf gebruik ik graag speculaaskruiden, maar probeer gewoon wat jij lekker vindt! Voeg tot slot nog een snufje zout toe en spreid alles uit over een bakplaat. Gaat alles er niet in één mooie, egale laag op, dan bak je de granola in twee keer.

Schuif je bakplaat voor ongeveer een kwartier in een oven van 180-200 °C. Schep de granola regelmatig om en hou hem goed in de gaten zodat hij niet verbrandt.

Zodra hij uit de oven komt, kun je naar smaak ook stukjes chocolade (die mogen half smelten), gedroogd fruit en/of rozijnen toevoegen.

Lekker bij yoghurt, maar je kunt ook in het gebruik ervan alle kanten uit!

Tips voor nog meer verrassende ingrediënten zijn welkom in de comments hieronder! :-)

Oona en Juliette in de keuken met June

Ik kwam nu even niet op een betere titel, maar het vat alles wel mooi samen. Juliette is een hemdje uit La Maison Victor en Oona is een jurkje uit hetzelfde naaiblad.

Het hemdje was een uitdaging, met al die plooitjes op voor- en achterpand. Het was ook zo ongeveer op het moment dat ik van frustratie al het haar uit mijn hoofd wou trekken dat ik zag dat dit projectje 4 huisjes had gekregen (de moeilijkheidsgraad van LMV gaat van 1 tot 4 huisjes). Een luie naaister als ik zou er nooit aan zijn begonnen als ik er vooraf op had gelet.

Maar kijk, de missie is dan toch geslaagd! En de Oona jurk, die staat tomboy June echt op het lijf geschreven. Omdat we hier niet te veel meer aan poseren doen, fotografeerde ik ze op een moment dat ze net uit het kippenhok kwam (bewijs: de vuile knietjes) en papa in de keuken stond om het avondmaal te bereiden. Zelf vond ik dit als kind een van de gezelligste momenten thuis: de heerlijke geuren in de keuken, de verwachting van een warme maaltijd, gewoon wat rondhangen in een gezellige drukte, een worteltje meenemen van het aanrecht ... 

Ter info: ik liet in de Oona jurk de blinde rits en zelfs de elastiek achterwege en stikte de tailleband volledig toe. De dag nadat ik deze foto's nam, heb ik er nog een elastiek in gestoken, maar achteraf gezien was dat niet nodig geweest. Ik moet er nu wel bij zeggen dat ik een heel smalle dochter heb, dus hier komt misschien niet iedereen mee weg.

De Oona jurk komt uit editie 5 van 2017. Het stofje is een gabardine van bij Madeline de Stoffenmadam. De knoopjes slingerden nog rond in mijn knopenschuifje, maar bleken perfect voor dit jurkje.

Het Juliette hemd komt uit editie 6 van 2016. Het stofje is er nog eentje uit de eerste Playtime collectie van See You at Six, eveneens gekocht bij Madeline in Bazaar.

 

We hebben het weer overleefd #2

Begin september verwacht ik altijd een brief met hoofding van de regering in mijn brievenbus te zullen vinden, gericht aan mij en mijn man, waarin wordt meegedeeld dat we de afgelopen 9 weken zonder het te weten hebben meegewerkt aan een wetenschappelijk experiment waarbij onze kinderen wél waren betrokken en de opdracht kregen het ons zo moeilijk mogelijk te maken om te onderzoeken waar het breekpunt van de mens ligt. Want echt, wat kinderen allemaal verzinnen om ons de kast op te jagen, dat wordt toch echt op een hoger niveau verzonnen, dat kan toch niet anders?

Maar soit, het is weer gelukt om ze niet met hun hoofdjes tegen elkaar te knotsen ... Ze mogen weer veilig op school! 

Die eerste schooldag, ik leef daar altijd met een dubbel gevoel naartoe. Enerzijds ben ik blij dat het leven weer in zijn normale plooien kan vallen, dat alles weer volgens een vaster ritme zal verlopen, maar anderzijds is september ook de maand waarin de zomer eindigt en de dagen steeds korter en kouder worden.

En toch had iedereen er vanmorgen zin in. Zin om de vriendjes terug te zien (zij!), zin om weer in alle rust te werken (wij!).

Een ochtend in beelden.

Nieuwsgierig hoe de rest van die eerste schoolmaand hier ten huize Dietemiet verloopt? Volg dan 4 weken lang mijn vlog op de website van Libelle!

Die jeugd van tegenwoordig

Ik had het allemaal zo mooi geregeld, die grote vakantie. Speelpleinwerking, een kampje, een reis ... Want mijn man en ik werken wel thuis en de kinderen kunnen in principe thuisblijven, maar ons vertaalwerk staat dan onvermijdelijk vol fouten omdat we voortdurend uit onze concentratie worden gehaald. Dus ja, ik was heel blij dat die vakantie zo goed was gevuld, met regelmatig wat vrije tijd om samen door te brengen.

Maar toen brak Elliot zijn arm en veranderde alles. Speelpleinwerking mag hij van de orthopedist op zijn buik schrijven. Dus nu zit hij thuis, vaak met zijn zus, want "als mijn broer thuis mag blijven, dan ik toch ook?"

Ze kijken vaak tv en spelen regelmatig op hun Nintendo of iPad, al dan niet stiekem. Toegegeven, dat is gemakkelijk, want het is stil in huis en wij kunnen werken. Maar toch heb ik het daar heel moeilijk mee. Kinderen moeten ook spelen. Maar zet je een figuurlijk slot op al die schermpjes, dan gaan ze binnen de kortste keren rond je hangen en ruzie maken. Lezen doen ze niet, want "dat is saai". We hebben bakken speelgoed, maar die staan ondertussen op zolder, want er wordt nooit mee gespeeld. Gezelschapsspelletjes worden enkel bovengehaald wanneer wij meespelen, want June doet dat niet graag en het leidt onvermijdelijk tot ruzie. June is graag op haar eentje, Elliot heeft altijd gezelschap nodig. Het gevolg is dat Elliot zijn zus gaat lastigvallen en June hem gaat negeren. Het is een vicieuze cirkel waar we niet uit lijken te geraken.

Mijn man heeft er minder problemen mee om de kinderen lang tv te laten kijken, want hij deed dat als kind ook. Anderen opperen dat moderne kinderen nu eenmaal schermpjeskinderen zijn, dat je je daar maar het best bij kunt neerleggen. Maar dat kan ik niet ... Ik weet dat de tijden veranderen, maar ik kan nooit geloven dat kinderen hier beter van worden. Er moet een gezond evenwicht zijn. Ik keek als kind zelden tv en kon samen met mijn broer of neefjes en nichtjes echt mooi spelen, vaak buiten maar bij slecht weer ook binnen. Onze fantasie was grenzeloos. Mijn kinderen lijken dat niet te kunnen, zijn enkel nog geïnteresseerd in die stomme schermpjes en dat vind ik zo jammer.

En soms heb ik een ingeving en roep ik een nieuwe regel in het leven. We hebben nu bijvoorbeeld afgesproken dat als ze een groot deel van de dag mooi samen (of alleen) hebben gespeeld, ze in de namiddag wat op de iPad mogen spelen of tv mogen kijken. Dat lijkt voorlopig te werken, want ze spelen nu ziekenhuis met alle knuffels die ze hebben. Ze giechelen en werkten zelfs al samen om achter mijn rug koeken te stelen. Ik geniet ervan om ze zo samen te zien! De rommel is niet te overzien, maar ook dat lost de belofte op schermpjestijd wel op straks. Het is beangstigend te zien wat kinderen zoal niet doen om op dat ding te mogen ...

Maar ik weet nu al dat het niet lang zal duren, dat er snel weer ruzie van komt en dat de wanhoop en stress op werkdagen dan weer toeslaan. Maar ik kan het maar proberen, zoals ik al zoveel heb geprobeerd ...

Ik ben vast niet de enige met die frustratie, al zal gelukkig niet iedereen werk en kinderen moeten combineren. Hoe vinden jullie het evenwicht? Elke tip is welkom!

Snel en efficiënt opruimen: mijn tips!

Zo nu en dan krijg ik op Instagram de opmerking: "Amai, jouw huis ligt er altijd zo netjes bij!" Ik geef toe dat ik wel eens iets uit beeld schuif voor een mooiere foto, maar het klopt wel: mijn huis ligt er meestal wel heel netjes bij. Je kunt het zielig vinden, maar ik word gelukkig van een opgeruimd huis. Het opruimen zelf geeft me al een goed gevoel. Het maakt mijn hoofd leeg en ik merk dat ik daarna meer geduld heb. Winwin, all the way. Bovendien werk ik thuis, en ik functioneer gewoon beter in een ordelijke omgeving.

Mijn huisgenoten klagen niet over mijn opruimzucht. Integendeel, want ik ga gelukkig niet maniakaal te werk en ze zijn ook maar zelden iets kwijt. En eigenlijk is mijn man (bijna) even ordelijk. Nu de kinderen nog!

Hoe ik mijn huis zo netjes hou? Ik verklap je mijn 7 tips:

1. Ik heb een rommelmand. Ga dat nu niet googelen of zoeken op Bol, want ik heb dat woord zelf bedacht. Wat doe ik nu met die mand? Ik neem die eigenlijk regelmatig mee door het huis en steek er alles in wat niet in die kamer thuishoort. En als ik dan in de juiste kamer kom, lever ik die prul daar weer netjes af. Er ligt ook trouwens altijd een plantenspuit in, zodat ik onderweg mijn planten nog kan verzorgen. 's Avonds, wanneer ik mijn kinderen in bed stop, gaat de mand mee naar boven en laat ik de kinderen alle speelgoedjes die erin zitten weer op hun plaats leggen. Ik neem de mand weer mee naar beneden met de kleertjes voor de volgende dag in, samen met de vuile sokken en wikkels van meegesmokkeld snoepgoed die ik onder hun bed vond. 

Die rommelmand zit soms goed vol, maar dat is niet erg, want alle rommel is geconcentreerd op één plek. Hou er wel rekening mee dat de bodem al snel verdwijnt onder een laag schroefjes, legoblokjes en elastiekjes. Ook handig: je poetsvrouw weet waar ze naartoe moet met alle prulletjes die ze op haar weg tegenkomt. En krijg je bezoek op een moment dat het huis er ontploft bij ligt? Dan gooi je alle rommel snel in de mand!

Je kunt hiervoor eender welke mand gebruiken, maar ik koos voor een decoratieve bolgamand. De mijne (zie foto) vond ik op een marktje in de Dordogne, maar je vindt ze bijvoorbeeld ook bij Dille & Kamille, in verschillende kleurtjes.

2. Ik installeerde pauzesoftware op mijn computer: deze tip is vooral nuttig voor wie net als ik thuis werkt. Nadat ik mijn schouder vorige zomer compleet blokkeerde door steeds weer te lang aan mijn computer te zitten, installeerde ik Workrave. Dat werkt zo: om de 40 minuten laat mijn computer me weten dat het weer tijd is voor een pauze van 10 minuten (hoewel je dit ook anders kunt instellen). In die tijd doe ik weer iets nuttigs in het huishouden: ik stofzuig, ik hang de was op, geef de planten water of dweil de gang. De pauze is niet verplicht, dus je computer blokkeert niet, maar ik neem ze wel consequent, want voor je het weet zit je uren op die stoel. Je verschiet ervan hoe snel die 40 minuten omvliegen!

3. Hou het aanrecht vrij en maak de bedden op. Dat motiveert om ook de rest van de kamer netjes te houden. Zolang je aanrecht een oorlogszone lijkt, zul je ook niet snel geneigd zijn de rest van de kamer op te ruimen. En trouwens, een maaltijd bereiden aan een overvol aanrecht ... Ik zou daar stress van krijgen!

4. Vouw gedroogd wasgoed, met uitzondering van hemden en bepaalde jurkjes, gewoon op zonder ze te strijken. Ze zitten vol kreuken wanneer je ze opvouwt, maar je zult zien dat ze later strak uit de kleerkast komen! Tonnen tijd heb ik me daar al mee bespaard en ik hoef niet tegen bergen wasgoed op te kijken.

5. Kleef een sticker 'Geen reclamedrukwerk' op je brievenbus. Het is beter voor het milieu, en reclameblaadjes blijven toch altijd liggen omdat ze nog "gelezen" moeten worden.

6. Lees 'Opgeruimd!' van Marie Kondo. Het helpt je afstand te doen van overbodige spullen, zet je aan het denken en verandert je hele kijk op bezittingen.

7. Hang een organizer aan de voordeur, waar je sleutels, je zonnebril, je portemonnee enz. in kunt achterlaten. Vooral voor mannen is dit handig, want die hebben meestal geen handtas en laten die dingen overal rondslingeren. In mijn bakje ligt een tube zonnecrème en een lippenstift, voor die snelle retouches voor je de deur uit gaat. De kinderen kregen geen bakje, die laten alles toch gewoon rondslingeren. Tsk. Ik vond dit wandrekje bij Maisons du Monde (aangenaam verrast tijdens mijn laatste bezoek, want ik was geen fan). Het brievenhoudertje komt van & Other Stories (zwaar fan).

Oei, mijn 40 minuten zijn om! Ik moet je laten ...

 

We hebben het weer overleefd

Die grote vakantie, het is iets waar ik elk jaar halsreikend naar uitkijk. Omdat de wekker voor 2 maanden mag zwijgen, omdat we (meestal) buiten leven en werken, gewoon eten wanneer we honger hebben en de kinderen niet op een vast uur in bed moeten. Maar voor thuiswerkende freelancers als mijn man en ik zijn die 2 maanden ook een hele uitdaging. We zijn wel thuis, maar we hebben ook heel wat deadlines te halen. En kinderen die zich snel vervelen en verschrikkelijk veel ruzie maken, is wel het laatste wat je dan nodig hebt. Ik ben er dan ook altijd als de kippen bij om ze in te schrijven voor kampjes en speelpleinwerking, met ook hier en daar een korte vakantie bij de grootouders.

Ik zorgde ervoor dat ze tussen die activiteiten buitenshuis ook regelmatig één of meerdere dagjes gewoon thuis konden zijn, vaak met een vriendje. Ik denk dat we daar deze zomer een mooi evenwicht in hebben gevonden.

1 september staat weer voor de deur. En net als elk jaar ben ik opgelucht dat het leven dan weer volgens een vast ritme zal verlopen. Maar langs de andere kant zie ik ook weer op tegen de race tegen de klok, om de kinderen op tijd op school, ballet, tekenschool enzovoort te krijgen. Ik broed ook op nieuwe beloningsstrategieën, zakgeld koppelen aan taakjes, schermpjestijd koppelen aan nagekomen afspraken ... Kortom, manieren om dat huishouden wat vlotter te doen draaien dan vorig schooljaar. Want ik maak mijn goede voornemens niet op 1 januari maar op 1 september. Ik weet nu al dat ik vanavond laat in bed zal liggen, omdat ik het nieuwe schooljaar met een opgeruimd huis in wil gaan. Vaak overleven die goede voornemens maar een paar dagen, maar ik blijf het jaar na jaar proberen. Enne ... ik durf er geld op in te zetten dat ik niet de enige ben! ;-)

 

Mijn shortcuts #boostyourpositivity

Heerlijk vind ik het om te lezen hoe andere moeders hun ballen in de lucht (proberen te) houden. Hoe ze een evenwicht (proberen te) vinden tussen hun rol van moeder, huishoudmanager, echtgenote, carrièrevrouw en vooral gewoon ... vrouw. En nog fijner is het als zij je inspireren om sommige dingen anders en beter aan te pakken.

Sinds ik kinderen heb is het bij mij een constante zoektocht naar die shortcuts, naar de wonderolie die mijn huishouden op rolletjes laat lopen. En soms krijg ik van die eureka-momenten, kom ik op een schitterend idee of doe ik een fantastische ontdekking die mijn dagelijkse leven weer een stukje leefbaarder maakt.

Ik ga dus de uitdaging van Kelly en Activia's #boostyourproductivity aan en verklap hier mijn trucjes om de boel min of meer overeind te houden. Zo kunnen we elkaar misschien weer een stukje verder helpen.

Dit zijn mijn belangrijkste shortcuts:

Een vast ochtendritueel: mijn man maakt het ontbijt en de lunch van de kinderen en ik zoek de kleertjes bij elkaar en zorg ervoor dat de kinderen in die kleertjes terechtkomen. Om ze vervolgens naar school te brengen, hanteren we een beurtsysteem. Terwijl de ene naar school sjokt, ruimt de andere de rommel van die ochtend op en gooit alle ramen open. Vaak raas ik dan ook nog eens met de stofzuiger door de woonkamer. Tegen de tijd dat de andere weer thuis is, ligt het huis er weer netjes bij en kunnen we beginnen werken (we zijn freelance-vertalers en werken thuis).

Mijn rommelmand: ik heb een grote mand waar ik alle kleine en grote rommel in steek om die vervolgens in de juiste kamers te gaan afleveren. Wanneer ik eraan denk die mand overal waar ik ga met me mee te dragen, dan is het huis in geen tijd perfect opgeruimd.

Patattenrefter: de avondmaaltijden zijn een grote bron van stress hier. We koken altijd vers en steken daar best wel veel tijd en liefde in. En als je dan eindelijk aan tafel zit, dan gaan de kinderen zagen over dingen die volgens hen niet in het eten horen te zitten (kinderkost of niet!) of beginnen ze ruzie te maken ("Elliot kijkt naar mij!!!!"). In plaats van van die lekkere maaltijd en elkaar te genieten, zitten we binnen de kortste tijd op elkaar te roepen en is mijn honger over. Daarom gaan de kinderen vanaf 2 maart naar de "patattenrefter" op school en krijgen ze eindelijk hun zin, want ze vinden het toch zo oneerlijk dat andere kinderen daar wel naartoe mogen. Het plan is dan dat mijn man en ik op maandag en donderdag 's middags een warme maaltijd met lekker veel vieze dingen klaarmaken en daar de volgende dag ook van eten. Dan is iedereen happy: wij moeten geen kinderkost meer maken en de kinderen krijgen alleen nog maar kinderkost. Op woensdag kiezen de kinderen het gerecht en eten we dat gezellig samen op. Ik doop woensdag alvast tot "macaronidag".

Resultaat: we koken minder, we eten allemaal wat we lekker vinden, en omdat wij (ouders) meer "vieze" slaatjes kunnen klaarmaken en 's middags geen belegd broodje meer gaan eten, gaan we automatisch gezonder eten en geven we op de koop toe ook minder geld uit (ondanks de prijs van de warme maaltijden op school). En 's avonds zitten we toch nog gezellig samen aan tafel, maar dan met een boterhammetje waar niemand over zaagt.

Naschoolse opvang: pijnpunt nummer 2 hier is huiswerk maken. Elke keer is dat weer ruzie. Pijnpunt 3 is dat mijn man en ik moeten stoppen met werken om 15 u. om de kinderen van school te halen en ons onder meer met dat huiswerk bezig te houden. Het vertaalwerk moet dan vaak 's avonds worden ingehaald, en leuk is anders. En omdat de kinderen het ook weer oneerlijk vinden dat andere kinderen WEL naar de naschoolse opvang mogen, en zij niet, hebben we besloten ze vanaf dinsdag (nog 3 keer slapen!) twee keer per week naar de studie (waar ze huiswerk maken) en de naschoolse opvang te laten gaan. Bijkomend voordeel: die opvang ligt hier een paar huizen verder. De kinderen komen dan thuis, het huiswerk is gemaakt, papa en mama hebben kunnen doorwerken, we moeten niet meer koken en afwassen en we hebben gewoon meer quality time voor elkaar. Alweer: iedereen happy!

Boodschappen: boodschappen doen we één keer per week. Sinds ik Paprika gebruik, is dat zoveel gemakkelijker geworden. Ik moet geen boodschappenlijst meer maken en stel gewoon in de auto een weekmenu en boodschappenlijst op. Met mijn app. Eenmaal daar lopen we elk apart door de winkel met onze smartphone in de hand. We vinken af en synchroniseren regelmatig, en die winkelkar is in geen tijd gevuld. Een shortcut om u tegen te zeggen!

Nog een shortcut die ik niet meer zou kunnen missen, is mijn poetsvrouw. Ze komt op vrijdag, en hoewel ze niet het hele huis kan poetsen in 4 uur tijd, scheelt het toch een flinke slok op de borrel.

Het enige waar ik nog geen wonderoplossing voor heb gevonden, is de strijk. Ik las bij veel deelneemsters aan #boostyourpositivity dat ze hun was niet strijken. Ik heb het geprobeerd, maar het lukt me niet. Ik ben te perfectionistisch, te verlekkerd op propere stapeltjes in mijn kasten. Erger nog: als een T-shirt niet perfect symmetrisch is opgevouwen, vouw ik het opnieuw. Ik doe het mezelf aan, ik weet het, maar het is wat het is. En de strijk wegbrengen, dat is zo'n gesleep ... En je zult zien dat je altijd net dat jurkje wil dragen dat bij de strijkster ligt!

En jullie? Hebben jullie nog gouden tips om het leven te vereenvoudigen? Ik lees ze graag!

Je weekmenu én boodschappenlijst in 3 minuten!

Als ik aan iets een bloedhekel heb, dan is het wel een weekmenu en de bijhorende boodschappenlijst opstellen. Omdat ik bijna altijd uit kookboeken kook en "koteletten, bloemkool en patatten" hier eerder exotisch dan dagelijkse kost zijn, ben ik daar altijd zeker een uur mee bezig. Ik neem er dan mijn kookboeken bij (en dat is een hele stapel, believe you me), blader die door op zoek naar iets wat ik wil maken en schrijf de ingrediënten over op mijn lijstje. Een heel karwei dus. Het resultaat is dat die boodschappenlijst er door gebrek aan tijd en zin meestal niet van komt en we elke dag opnieuw moeten nadenken over het eten en over wie weer snel naar het GB'ke moet lopen.

Mijn man zag het licht en besloot een app uit te vinden waarmee je je gerechten kunt opslaan en op basis daarvan automatisch een boodschappenlijst kunt genereren. Ik besloot in de App Store op zoek te gaan naar zo'n app. Vijf minuten later viel de droom van mijn man om met zo'n app rijk te worden aan diggelen en was ik Paprika aan het installeren.

Deze app is niet minder dan geniaal, en precies wat ik zocht.

Je maakt voor elk gerecht dat je regelmatig maakt een fiche aan, met een foto en een ingrediëntenlijst. Je kunt er ook het hele recept in zetten, maar ik verwijs gewoon naar het kookboek en de pagina waarop het recept staat. Dat is eventjes behoorlijk wat werk, maar daarna is het luilekker genieten. Je kent ze categorieën toe, zoals lunch, iets voor bij de koffie, voor moeilijke kinderen of om te imponeren.

Wanneer de koelkast leeg is, doorloop je je gerechten, je vinkt er een aantal aan, klikt op het winkelkarretje en ziet je boodschappenlijst. Die kun je dan nog aanvullen met andere artikelen, zoals bakpapier in het voorbeeld hieronder. Je drukt de lijst af of neemt gewoon je smartphone of iPad mee naar de winkel om de lijst af te vinken.

Als je wilt, kun je je gerechten ook automatisch in een kalender laten plaatsen, voor een overzichtelijk week- of maandmenu.

De klus die altijd een uur heeft geduurd, is nu in 3 minuten geklaard. Je kunt je boodschappenlijst zelfs in de winkel maken!

Nog een voordeel is dat je nooit verlegen zit om inspiratie. Neem nu croque-monsieurs. Mijn kinderen zijn daar dol op, maar toch denk ik er nooit aan die eens klaar te maken. Ze staan nu in de app, waardoor ik ze regelmatig zal tegenkomen. Iedereen blij.

De app kost 4,49 euro, maar ik had er zelfs 100 euro voor over gehad. Ik kan gewoon niet wachten tot mijn koelkast weer leeg is!