Onze rondreis door Zuid-Afrika (week 2)

Ik zit ondertussen al in Zwitserland maar kwam nog niet toe aan deel twee van ons Zuid-Afrikaans avontuur!

Dag 7 en 8: Plettenberg Bay

Na onze eerste week in de bush bracht het vliegtuig ons naar Port-Elisabeth, waar etappe twee zou beginnen. We haalden een nieuwe huurwagen op en reden in zo'n twee uur naar Plettenberg Bay, waar we twee nachten in Bella Manga Country Escape hadden geboekt. Gastvrouw Jenny verwelkomde ons er met een heerlijk bobotie. Ook deze lodge lag erg afgelegen, maar hier was de angst om in een verkeerde buurt terecht te komen plots veel kleiner. Het voelde allemaal wat vertrouwder. We durfden er nu ook 's avonds te rijden, al bleven we dat vermijden.

In 'Plett', zoals ze dat hier noemen, ligt Monkeyland, waar verwaarloosde apen worden opgevangen en vrij kunnen rondlopen. En wij liepen ertussen, een onvergetelijke ervaring!

Dag 9: Oudtshoorn

Naar deze bestemming was ik erg gaan uitkijken, want ik had net Recipes for Love and Murder gelezen, een heel leuk verhaal dat zich afspeelt in deze Klein Karoo. We sliepen er in De Kombuys, een heel mooie lodge met een eigen restaurant waar we heerlijk aten. 's Avonds word je er getrakteerd op een indrukwekkende sterrenhemel. Deze streek staat wereldwijd bekend om zijn struisvogels. Je ziet ze echt overal. Bezoek er zeker eens een ostrich farm!

Dag 10 en 11: Stellenbosch

Vanuit Oudsthoorn is het vier uur rijden naar Stellenbosch, de langste rit van de hele reis. Maar cruisen over de prachtige Route 62 is gelukkig geen straf. Stellenbosch is een schattig studentenstadje te midden van de wijngaarden en wine estates. Wij sliepen er ook op zo'n wine estate, maar hoewel de kamers erg ruim en luxueus waren, konden ze mij het minst bekoren. Het grote voordeel was wel dat het ontbijt er werd geserveerd in een restaurantje ernaast en daar 's avonds ook de lekkerste pizza's werden gebakken. Hier moet je beslist ook een wijndegustatie (kan in datzelfde restaurant) meemaken. Je drinkt in Zuid-Afrika trouwens de beste wijn voor echt belachelijk weinig geld. Breng in Stellenbosch ook zeker een bezoekje aan Oom Samie se Winkel, een heel oude winkel die in de loop der jaren amper veranderde.

Dag 12 en 13: Kaapstad

Vanuit Stellenbosch is het maar een kort ritje naar Kaapstad, onze eindbestemming. Er was net een belangrijke marathon bezig, dus wij deden er veel langer over maar zagen daardoor wel veel van de streek. We hielden halt op Signal Hill, van waaruit je een prachtig uitzicht hebt over de stad. Wegens tijdgebrek en een snel overprikkeld kind konden we de stad zelf niet verkennen en sliepen we in Houtbaai, een havenstadje net onder Kaapstad. Het uitzicht vanop het terras van onze lodge is echt adembenemend. De volgende dag reden we via een prachtige route naar Kaap de Goede Hoop, het meest zuidwestelijke punt van Afrika, gelegen in een natuurreservaat waar de struisvogels gewoon zomaar langs de weg lopen. Onderweg naar dit reservaat stopten we aan Boulders beach, een strand vol pinguïns.

De volgende dag kwam er een einde aan deze prachtige reis waar ik nog steeds met heimwee aan terugdenk. Maar het is ook een land vol contrasten, tussen blank en zwart, tussen arm en rijk, tussen oost en west. We hebben er ons vooral die eerste week vaak onveilig gevoeld en slaakten telkens een zucht van opluchting wanneer de hoge, zwaar beveiligde poort van de lodge zich weer achter ons sloot. Jammer, maar helaas een realiteit in Zuid-Afrika. Neem dus je voorzorgen. Neem een goede gps mee, bestudeer je route vooraf en download ook nog een app die je offline de weg wijst. Ik hoorde onder de andere toeristen vaak enge verhalen, dus je wil echt niet in de verkeerde buurt verzeild geraken.

Maar laat dit je vooral niet tegenhouden om dit ongelooflijke land te bezoeken. Die legendarische dieren in hun natuurlijke habitat ontmoeten is een onvergetelijke ervaring. Een dierentuin zal voor ons nooit meer hetzelfde zijn!

Onze rondreis door Zuid-Afrika (week 1)

Een safari doen, het staat blijkbaar hoog op de gemiddelde bucket list. En de mijne vormt daarop geen uitzondering. Omdat mijn kinderen nu de ideale leeftijd hebben voor zo'n reis en er geen uurverschil met Zuid-Afrika en dus ook geen jetlag is, besloten we eindelijk die Afrika-droom waar te maken. In de kerstvakantie gaan (wanneer het daar zomer is), bleek een heel duur grapje. Maar de paasvakantie was dan ineens veel betaalbaarder. Dus vertrokken wij op 7 april naar het diepe zuiden, ons eerste Afrikaanse avontuur tegemoet!

Maandenlang had ik aan deze rondreis gesleuteld. We zouden van het noordoosten van Zuid-Afrika helemaal naar het zuidwesten reizen, van Johannesburg tot in Kaapstad. Ik baseerde mijn route op een rondreis van Connections, omdat ik dan zeker was dat de reistijden haalbaar waren. De flauwe grapjes van onze gps daargelaten, zouden we gemiddeld 2 uur per reisdag en maximaal 4 uur moeten rijden. We bleven telkens 1 of 2 nachten op dezelfde bestemming.

Steden zagen we niet of amper. Deze reis moest helemaal in het teken staan van natuur en wildlife, van weidse landschappen, inktzwarte hemels vol sterren en een oorverdovende stilte.

Ik splits mijn reisverslag op in twee delen: de eerste week in het noordoosten, en de tweede week tussen Port Elisabeth en Kaapstad. Een week in de bush, een week 'back to civilization'. Ook deel ik alle adresjes, want daar was veel vraag naar op Instagram. In een derde blogpost deel ik nog wat algemene tips, zo van die tips die ik graag had gelezen voor ik zelf aan het avontuur begon. Een videoverslag van die eerste week op Instagram vind je hier.

En sorry, 't is een lange blogpost, maar we hebben ook zoveel gezien!

Dag 1: aankomst in Johannesburg - overnachting in Waterval Boven

We landden om 13 u in Johannesburg en reden er meteen weg met onze huurwagen. Van hieruit is het zo'n 6 uur rijden naar Hoedspruit, dus die rit spreidden we over twee dagen. Na de eerste cultuurschokken verwerkt te hebben (mensen op de autostrade, townships ...) kwamen we net voor donker aan in ons eerste hotel, met een mooie tuin, een zwembad en een eenvoudige familiekamer. Een ideaal plekje om de lange vlucht uit ons systeem te slapen en ons alvast te vergapen aan het natuurschoon en de eerste vogelconcerten.

Dag 2: naar de game lodge in Hoedspruit

De volgende ochtend vertrokken we richting Hoedspruit, waar een game lodge ons twee nachten in de watten zou leggen. We hadden een druk reisprogramma voor de boeg maar wilden toch even bekomen van die lange vlucht. Een volledige dag in een prachtige game lodge leek daarvoor perfect. Zo'n overnachting in een game lodge is niet goedkoop. Maar we hadden er een eigen huis met zwembad, midden in het bushveld, en alle maaltijden (uitgezonderd dranken), een safari op eigen terrein en bushwalks zijn inbegrepen. Het bijzondere aan zo'n game lodge is dat hij op een immens terrein met eigen wild is gelegen. In Zuid-Afrika kunnen eigenaars van een lodge immers hun eigen wild kopen. Luipaarden koopt echter niemand, want zo'n kat klimt gewoon over de omheining. Duh. Phelwana Game Lodge heeft zebra's, giraffen, buffels, wildebeesten, wrattenzwijnen, nijlpaarden, apen, impala's en nog zoveel meer. Ons gezin was het er unaniem over eens: de poort van deze lodge binnenrijden en daar begroet worden door zebra's en giraffen was het mooiste moment van onze reis! Je hoort onze oooo's en aaaaa's op het filmpje op Instagram.

Er zijn luxetenten aan het water, maar ook huisjes in de bush. Die liggen ver genoeg van elkaar verwijderd dat je het gevoel hebt daar helemaal alleen te zitten. De wandeling naar de main lodge, waar we aten, duurde maar tien minuten, maar omdat we daar altijd wel wilde dieren tegenkwamen en de kinderen niet altijd op hun gemak waren, gingen we met de auto. We bleven de hele volgende dag op het terrein zelf, waar we deelnamen aan een safari met cocktail bij zonsondergang, aan het water, in het gezelschap van een nieuwsgierig nijlpaard.

Dag 3: Hazyview en het Krugerpark

Het Krugerpark bezoeken was voor ons een must. We hadden een ochtendsafari geboekt en moesten om 4.30 uur opstaan, dus voor die nacht kozen we een eenvoudige lodge met een familiekamer vlak bij een van de toegangspoorten van het Krugerpark: Kruger Adventure Park. De safari werd ook door hen georganiseerd. We zouden vanuit Hoedspruit naar Hazyview rijden via de bekende Panoramaroute, maar die bleek helemaal geblokkeerd met dikke keien en boze mensen. Waarom? 'Strike for electricity!' Veel tijd verloren die dag en helaas geen Panoramaroute gezien. Maar Kruger maakte dat gelukkig weer goed de volgende dag!

Volgens onze ranger was het rustig die dag in het park, al zagen we meteen bij het binnenrijden al een koppel hyena's dat treurde om zijn twee dode jongen die langs de weg lagen. De enige van de big five die we niet zagen, was het jachtluipaard, maar die is ook het moeilijkst te spotten...

Meteen na onze safari, die tegen 12 uur 's middags was afgelopen, vertrokken we naar Swaziland. Hier lapten onze gps'en (ja, meervoud) ons een heel gemene streek en namen ze ons mee door de bergen, over unpaved road! Zeventig kilometer lang hobbelden we over zand en keien, met de grootste schrik voor onze banden en ons leven, terwijl we enkel koeien en geiten op de weg zagen. Eén keer kwamen we een oud vrouwtje met een kudde geiten tegen, die ons hoofdschuddend nakeek. Het bangste moment van onze reis, maar achteraf bekeken ook de mooiste route! Net voor donker kwamen we aan op onze volgende bestemming.

Dag 4: Mlilwane Wildlife Sanctuary in Swaziland

Als je door Swaziland reist, is Mlilwane Wildlife Sanctuary een verplichte stop. Dit is zo'n prachtige oase van rust en natuurschoon! We sliepen er in traditionele bee hives, wat een heel bijzondere ervaring is. Bij het vuur van de boma liggen altijd wrattenzwijntjes die er zich komen warmen. Ook hier lopen nijlpaarden en zelfs gigantische krokodillen rond! Verder weer de usual suspects: gnoes, zebra's, apen, impala's...

Dag 4: Zululand

Voor de eerste keer reden we bijna rechtstreeks naar onze bestemming. Bijna. Zululand Lodge was mijn favoriet wat logies betreft! Je zit hier midden in de bush, ver van alles, in een lodge waar ik buiten die van onze auto niet één raam heb gezien. Hier slaap je in goed verspreide tenten waarin je alles rondom je hoort! De wanden zijn van mesh, maar je kunt ze sluiten met flappen. Ik deed dat bewust niet, om echt het gevoel te hebben in de natuur te slapen, maar daardoor deed ik eigenlijk geen oog dicht, want dit was best eng! Je hoort hier beesten vlak achter je briesen en galopperen. Er lopen 's nachts ook wel eens luipaarden en nijlpaarden rond. De tent beschikt wel over alle luxe en comfort, met een heerlijk bed en een kleine badkamer. Niet voor bangeriken, maar echt een geweldige ervaring! Eten deden we in een soort van open hut op lange palen, met een ongelooflijk uitzicht. We maakten er ook een bush walk, maar hoewel we overal verse sporen van wilde dieren zagen, kwamen we er hier helaas geen tegen. Mijn man zag 's morgens wel een kudde zebra's vanuit het 'raampje' van zijn tent toen hij naar 't toilet ging. Beste toiletbezoek ooit!

Dag 5: Salt Rock/Ballito

Onze eerste kustbestemming en ineens een heel andere, meer toeristische sfeer. We waren plots ook niet meer de enige blanken op straat. Elliot werd hier onweerstaanbaar aangetrokken door de gigantische golven van de warme Indische Oceaan en als het aan hem lag, woonde hij nu in de zee. We sliepen er in Petit Provence en het contrast met onze vorige overnachtingsplaats kon echt niet groter zijn! 

Dag 6: vlucht van Durban naar Port Elisabeth

Op deze zesde dag namen we in Durban (20 minuutjes rijden van ons hotel) het vliegtuig naar Port Elisabeth. Deze vlucht wordt tijdens rondreizen door Zuid-Afrika vaak genomen om een heel lange autorit over te slaan. Anderhalf uur later konden we aan deel twee van onze reis beginnen... Maar dat is voor een volgende blogpost!

Wat na de diagnose van autisme?

Ik zei het al eerder en ik zeg het opnieuw: autisme is niet het nieuwe thema van mijn blog. Maar ik krijg via mail of Instagram vaak zoveel vragen dat mijn blog dan een handig medium wordt om daarop te antwoorden. Binnenkort kun je hier echter foto's van onze safari in Zuid-Afrika bewonderen, dus blijf zeker terugkomen!

Een paar weken geleden deelde ik op Instagram mijn tevredenheid over Junes nieuwe auticoach en daarover kreeg ik heel veel vragen. Ik krijg ook berichtjes van moeders die niet weten waar ze hulp moeten gaan zoeken. Daarom besloot ik hier een overzichtje te scheppen. Want een diagnose is als de geboorte van een baby: je hebt misschien een lange, soms pijnlijke weg afgelegd voor je ze kreeg en als ze er dan eindelijk is, voelt dat als een verlossing. Maar eigenlijk beginnen het avontuur en de zoektocht dan pas.

Welke hulp bestaat er? Hoe complementair zijn ze? En wat kost het je allemaal?

Het aanbod is immens groot, maar je moet natuurlijk weten waar je moet zoeken. Op deze website vind je veel nuttige informatie. Ik beperk me in deze blogpost heel bondig tot de hulp die wij nu krijgen, maar dit is slechts een kleine greep uit de mogelijkheden.

1. Het ondersteuningsnetwerk op school, wat vroeger GON-begeleiding werd genoemd. Hoe het precies in elkaar zit lees je hier. Voor June betekent het concreet dat er iedere maandag een externe begeleider naar haar school komt en een paar uur met haar bezig is. Soms maken ze wiskundeoefeningen waar ze het wat moeilijk mee heeft, soms zit hij gewoon naast haar in de klas, soms tekenen ze samen en kan June haar hart luchten. Aan het begin van het schooljaar werkte June samen met haar begeleider ook aan een presentatie over autisme, voor de klas, want de klasgenootjes zaten natuurlijk met veel vragen. Heel belangrijk ook is dat die begeleider als een soort van tolk tussen ouders en de school kan optreden. Hij kan leerkrachten tips geven en is aanwezig bij overlegmomenten. Heel, heel waardevol. Je CLB moet de aanvraag indienen en kan je dus meer info geven. Voor zo'n begeleider betaal je niets.

2. De auticoach. Wij gingen een dik half jaar met June naar een psycholoog maar misten concrete handvatten om haar te helpen. We stapten onlangs dan ook over op auticoaching. Wij vonden er eentje bij HouvASSt, maar er zijn nog meer organisaties die deze ondersteuning bieden. De frequentie kies je zelf, maar in ons geval gaat June één keer per week naar haar auticoach. Die coach helpt met het zoeken naar concrete oplossingen voor problemen, biedt houvast en zeer praktische begeleiding. Met behulp van speciale technieken (bijv. tekenen) krijgt Junes auticoach informatie los die voor ons vaak verborgen blijft. De laatste tien minuten van de sessie krijgen wij een heel nuttige briefing. Maar een auticoach kan ook aan familie, vrienden of onderwijzers komen uitleggen wat autisme precies is. Een auticoach werkt in een eigen praktijk, maar kan in veel gevallen ook aan huis komen. Meer info, ook over de prijzen, vind je hier.

3. Thuisbegeleiding. Wij vonden deze begeleiding bij Het Raster, maar dit is uiteraard niet de enige organisatie voor thuisbegeleiding. In ons geval komt de thuisbegeleider aan huis op momenten dat June zelf op school zit, om ons als ouders te ondersteunen. Ze geeft tips, zoekt mee naar concrete oplossingen en schept meer inzicht in het denken en handelen van je kind met autisme. Onze begeleider werkt dus met ons, niet met June. Maar ik hoor dat er ook thuisbegeleiders zijn die zelf met het kind aan de slag gaan, dus informeer je! Wij krijgen een jaar thuisbegeleiding voor 5 euro per uur (aan 2 uur per maand in ons geval). Als we de ondersteuning daarna willen verlengen, dan kan dat, maar dan betalen we meer.

4. Psychotherapeutische begeleiding van het gezin. Deze vonden we bij het CGG, na een vol jaar op de wachtlijst. De therapie is niet specifiek op June gericht, maar op het hele gezin. Dat betekent dat ook grote broer er zijn hart eens kan komen luchten als hij daar nood aan heeft. Vaak komen wij als ouders alleen en kunnen wij onze angsten en bezorgdheden bespreken. Deze therapeute gaat nu trouwens alle partijen die June ondersteunen samenbrengen, zodat de violen gelijk gestemd kunnen worden.

Deze ondersteunende cocktail werkt momenteel prima voor ons, maar ik kan niet genoeg herhalen dat iedere situatie anders is. June wordt ook nog eens opgevolgd door de kinderpsychiater en misschien heeft zij later ook weer nood aan sessies bij een psycholoog. Of een gespecialiseerde voedingsdeskundige, relaxatieoefeningen ... Er is zelfs zoiets als asinotherapie (met ezeltjes), gericht op onder meer kinderen met autisme. Het goede nieuws is dat er heel veel hulp bestaat. Het slechte nieuws is dat je door de bomen soms het bos niet meer ziet en dat de wachtlijsten soms lang zijn. Maar als je bijvoorbeeld al start met thuisbegeleiding of auticoaching komen de tips en adressen vanzelf.

Ook enorm waardevol zijn contacten met andere ouders in een vergelijkbare situatie. Zij begrijpen als geen ander voor welke uitdagingen je staat en kunnen hun eigen tips delen. Ik vond veel 'lotgenoten' via deze blog en Instagram, maar er bestaan ook genoeg organisaties die ouders of zelfs broers en zussen samenbrengen.

Hoe gaat het hier nog?

Het is hier heel erg stil, maar het is ook op Instagram wat stil. Dat kan gebeuren. Ik heb niet altijd evenveel te vertellen, of evenveel energie om ermee bezig te zijn.

Maar ik krijg ook veel vragen van mensen die vooral vragen naar June, naar hoe het met haar is, of die laten weten dat ze haar gekke foto's missen. Dus na lang wikken en wegen besloot ik hier toch even toe te lichten waarom je meer katten, honden en kippen op Instagram ziet dan June.

Naast het feit dat ze ondertussen 11 is en ik haar tienerleven niet zomaar te grabbel wil gooien, gaat het ook niet zo goed met haar. Ook nu weer heb ik het gevoel te ver te gaan door dat hier zomaar te delen, maar als ik het voorbije jaar iets heb geleerd, is het wel hoeveel het autisme van June bij mijn volgers en lezers heeft losgemaakt. Er was veel herkenbaarheid, maar er waren ook heel veel vragen. Reacties van onderwijzers of opvoeders, die bepaalde kinderen ineens in een heel ander licht gingen zien, of moeders die de moed vonden om met hun kind en de vele rode vlaggetjes verder te gaan, om misschien tot een diagnose te komen. Ik wil Junes privacy angstvallig beschermen, maar ik wil ook blijven sensibiliseren en informeren over autisme.

June is niet meer het vrolijke, gekke meisje dat ze pakweg twee jaar geleden was. Het autisme weegt enorm op haar en ze is erg somber en ongelukkig geworden. Het gaat ook niet meer op school. De minste prikkel is er een te veel, en ook thuis lopen we op de toppen van onze tenen. Daar waar kinderen gisteren door het dolle heen waren omdat het sneeuwde, kwam zij overstuur thuis, omdat de schoolkinderen door die sneeuw zo enthousiast waren en dus allemaal gilden van plezier. Nog meer lawaai op de speelplaats dan anders dus. En dat maakt mij dan weer erg verdrietig, want ooit werd ook June blij van sneeuw.

Er is ook de frustratie die wordt opgewekt door mijn nabije of verre omgeving. Over mensen die vertellen over een ander kind met autisme en daaraan toevoegen: "Maar die heeft wel een zware vorm van autisme", gewoon omdat mijn dochter zo verdomd hard haar best doet om normaal over te komen. Want er is niet zoiets als zwaar of licht autisme, er is wel zoiets als zwaar of licht acteerwerk. Of er zijn de mensen die zien hoe ik haar oorkap uit mijn tas haal wanneer mijn antennes voelen dat overprikkeling om de hoek loert, en dan opmerken dat ik er zoveel eieren niet onder moet leggen. Dat June net door die overprikkeling steevast crasht zodra we weer alleen zijn, ziet niemand. Ook als we bezoek krijgen probeert ze zich 'normaal' te houden, maar zodra dat bezoek de deur uit is, stort ze volledig in. Maar de laatste tijd lukt het haar zelfs niet meer om de schijn van normaliteit hoog te houden. Het kost haar te veel energie. Ze is volledig op.

Maar er zijn ook de mensen die denken: "Tiens, vroeger had June daar toch allemaal geen last van. En nu heeft ze een diagnose en is het ineens wél een probleem?" June wordt ouder, denkt meer na, de druk op haar van buitenaf wordt groter en kinderen op school beginnen haar met andere ogen te bekijken. Ze is niet meer het onbezorgde, wat excentrieke meisje dat lekker haar zin deed, op de speelplaats een dino was wanneer zij daar zin in had, of met een duikbril en snorkel over straat liep. Ze is zich heel erg bewust geworden van haar autisme, van het feit dat ze anders is. Buitenshuis niet opvallen is haar grootste zorg geworden. Ze kan nu ook veel gevoelens plaatsen, terwijl ze dat vroeger niet kon. Zo kan ze nu zeggen dat ze een bepaald gerecht niet vertrouwt omdat ze het gewoon niet kent. Dat ze tijdens haar eerste pianoles haar jas wil aanhouden omdat die haar een veilig gevoel geeft tijdens een best wel eng, nieuw moment. Dat ze niet weet hoe ze nieuwe vriendjes moet maken. Vroeger zwierf ze wel eens alleen rond op de speelplaats, al dan niet als een kikker of leeuw, en dat was oké. Nu wil ze krampachtig ergens bij horen, om niet op te vallen. En al die stress stapelt zich op en heeft geleid tot de situatie waarin ze nu zit: eentje van totale uitputting.

Zowel Junes school als wij hier thuis zijn onvermoeibaar op zoek naar oplossingen om haar leven wat draaglijker te maken. We plaatsten een tentje in de woonkamer waar ze zich kan terugtrekken wanneer ze daar nood aan heeft, er hangen ondertussen al twee oorkappen in huis, om haar wanneer nodig aan te reiken. Haar maaltijden worden telkens aangepast, want alles wat nieuw of onbekend is, is onveilig. Ik kocht een grote, dikke sjaal, want die geeft haar een veilig gevoel. We startten ook met auticoaching en er is nu ook een pony die ze mee mag helpen verzorgen. We kochten een piano, omdat ze daar zichtbaar van opleeft. Praten met lotgenoten lucht enorm op en levert altijd weer tips op. Het zijn ook de enige mensen die écht begrijpen wat we doormaken en die ons ook telkens waarschuwen goed voor onszelf te blijven zorgen. Want Junes leven stressvrij houden, is op dit moment een fulltime job. Ik heb mijn leven on hold gezet voor haar. En hoop zo hard dat ze snel weer uit deze put klimt.

En dan is er ook nog haar broer, die aan zijn puberteit is begonnen, met alle ups en downs die daarbij horen, die ook wel eens kuren heeft en aandacht van zijn ouders vraagt. Hem de plaats geven die hij verdient in een huis dat soms volledig door zijn zus wordt gevuld, is nog zo'n kopzorg en iets waar we voortdurend over moeten waken.

Dus ik wou me hier niet komen verantwoorden voor de stilte, ik wil gewoon blijven sensibiliseren. Er is wat autisme betreft al enorm veel in beweging gezet. Ik hoef meestal al niet meer uit te leggen wat het is, al blijft de echte impact ervan een heel abstract gegeven voor de meesten. We hadden maandag een dringend overleg op school, omdat June het daar even niet meer volhoudt, en dat was zo'n opbouwend, warm gesprek, waarin we samen naar oplossingen zochten. Ik voel me goed omringd door al die professionals. Het is fijn te weten dat ze er zijn, dat ze weten wat je doormaakt en je bijstaan met advies en een luisterend oor. En dat wens ik iedere ouder in deze situatie toe. En daarom zal ik ook - zo af en toe - blijven bloggen over autisme.

Het scrumbord voor kinderen

Dit najaar zit ik voor het Nieuwsblad in een panel van moeders die tips delen waarmee het leven met kinderen net ietsje vlotter zou moeten verlopen. In de eerste aflevering leerde ik zelf meer over het scrumbord, een takenbord dat mensen die in een team werken een overzicht geeft van de taken die nog moeten gebeuren en de taken die al zijn afgehandeld. Maar wat zo goed werkt op de werkvloer, is ook perfect toe te passen in je gezin!

Kinderen staan op en hebben in vaak een korte tijd een hoop taakjes af te handelen. Ze moeten zich aankleden, hun brooddoos maken, hun drinkbus vullen, soms ook een tablet of gsm meenemen... En na school begint het gewoon opnieuw: jassen en schoenen moeten worden opgeruimd, de brooddoos en de koekendoos moeten in de vaatwasser, het huiswerk moet worden gemaakt... Al wat oudere kinderen moeten daarnaast soms ook klusjes doen, zoals de vaatwasser leegmaken of de tafel dekken. En nog later op de avond gaat het weer richting badkamer om zich te wassen en tanden te poetsen. Het zijn routinetaakjes die ondertussen al vanzelf zouden moeten gaan, maar zonder herinneringen (en veel geroep op de drukke momenten) van onze kant blijven kinderen vaak gewoon ter plaatse trappelen. Of hangen, in veel gevallen.

Het principe van zo'n scrumbord is eenvoudig: je noteert of tekent de taakjes op een kaartje of eenvoudige post-it en hangt die op een bord in een vak 'te doen'. Is het taakje uitgevoerd, dan mag het kaartje naar het vak 'gedaan'. Dit schept niet alleen een duidelijk overzicht van wat er nog moet gebeuren, het geeft het kind ook controle, wat ze altijd fijn vinden. En ook belangrijk: het voorkomt dat er belangrijke dingen vergeten worden, zoals medicatie, een zwemzak of een huissleutel. 's Avonds voor het slapengaan of vlak voor de kinderen thuiskomen van school doorloop jij (de scrum master) gewoon alle kaartjes in je voorraad en kies je er de juiste uit. Zo wordt hier nog maar zelden iets vergeten, en het neemt dus ook bij mij een hoop druk weg omdat ik niet meer aan alles moet denken. Zo heeft de oudste hier een kaartje waarop staat dat hij zijn tablet moet opladen, zodat hij er 's morgens met een opgeladen batterij mee naar school kan. Hetzelfde met wassen: als ook het haar moet worden gewassen, dan zal dat duidelijk zijn aangegeven op het scrumbord. Ik moet er dus veel minder woorden aan vuilmaken. Of dat is op termijn toch de bedoeling!

Ik vond pictogrammen op deze website (scholen gebruiken die ook), zette er een korte tekst onder, drukte ze af, lamineerde ze met een laminator (dat kost echt niet veel en je gebruikt het voor van alles en nog wat) en maakte er kaartjes van. Zolang je papier niet te dik is, kun je die gelamineerde vellen perfect knippen. Op de achterkant kleefde ik magneettape van Hema, zodat ze op de koelkast blijven hangen. Op de koelkast maakte ik met washitape 2 vakken per kind: eentje voor de nog niet uitgevoerde taakjes en eentje voor de afgewerkte taakjes.

Ik deel de kaartjes die ik voor mijn kinderen maakte onder deze blogpost. Uiteraard gebruik je enkel wat je nodig hebt en maak je gewoon nieuwe met eventueel de pictogrammen op de website van Sclera, of je tekent ze gewoon zelf. Om die pictogrammen in de vakjes te kleven, gebruikte ik trouwens het Knipprogramma van Microsoft (staat standaard op veel computers).

Je zult ook zien dat ik beloningskaartjes voorzag, wat altijd handig kan zijn als je ze extra wilt motiveren of er een beloning aan wilt koppelen. Een halfuurtje 'schermpje' als je scrumbord om 20 uur leeg is, bijvoorbeeld. Of een halfuur voor een vlotte ochtend en een halfuur voor een vlotte avond, voor de al wat oudere kinderen.

Werkt het systeem hier vlekkeloos? Neen. Ik moet de kinderen regelmatig doorverwijzen naar hun scrumbord, omdat ze niet de reflex hebben om er zelf naar te kijken (lees: ze zijn niet op zoek naar taakjes). Maar sinds het bord gebeurt het nog maar zelden dat de kinderen iets belangrijks vergeten meenemen naar school. En vragen ze of ze op hun schermpje mogen, dan vraag ik "Is je scrumbord leeg?" en dan weten ze meestal genoeg!

Scrum by Judith De Meester on Scribd