woensdag 31 augustus 2016

We hebben het weer overleefd

Die grote vakantie, het is iets waar ik elk jaar halsreikend naar uitkijk. Omdat de wekker voor 2 maanden mag zwijgen, omdat we (meestal) buiten leven en werken, gewoon eten wanneer we honger hebben en de kinderen niet op een vast uur in bed moeten. Maar voor thuiswerkende freelancers als mijn man en ik zijn die 2 maanden ook een hele uitdaging. We zijn wel thuis, maar we hebben ook heel wat deadlines te halen. En kinderen die zich snel vervelen en verschrikkelijk veel ruzie maken, is wel het laatste wat je dan nodig hebt. Ik ben er dan ook altijd als de kippen bij om ze in te schrijven voor kampjes en speelpleinwerking, met ook hier en daar een korte vakantie bij de grootouders.



Ik zorgde ervoor dat ze tussen die activiteiten buitenshuis ook regelmatig één of meerdere dagjes gewoon thuis konden zijn, vaak met een vriendje. Ik denk dat we daar deze zomer een mooi evenwicht in hebben gevonden.


1 september staat weer voor de deur. En net als elk jaar ben ik opgelucht dat het leven dan weer volgens een vast ritme zal verlopen. Maar langs de andere kant zie ik ook weer op tegen de race tegen de klok, om de kinderen op tijd op school, ballet, tekenschool enzovoort te krijgen. Ik broed ook op nieuwe beloningsstrategieën, zakgeld koppelen aan taakjes, schermpjestijd koppelen aan nagekomen afspraken ... Kortom, manieren om dat huishouden wat vlotter te doen draaien dan vorig schooljaar. Want ik maak mijn goede voornemens niet op 1 januari maar op 1 september. Ik weet nu al dat ik vanavond laat in bed zal liggen, omdat ik het nieuwe schooljaar met een opgeruimd huis in wil gaan. Vaak overleven die goede voornemens maar een paar dagen, maar ik blijf het jaar na jaar proberen. Enne ... ik durf er geld op in te zetten dat ik niet de enige ben! ;-)

 

dinsdag 23 augustus 2016

14 tips voor de bouwer en verbouwer

Ik durf mezelf na 1 nieuwbouw en 3 complete verbouwingen wel voorzichtig een ervaringsdeskundige te noemen. Wij kochten en kozen vooral met ons hart (en ook onze portemonnee, uiteraard). Zo kwamen we 10 jaar geleden helemaal per ongeluk in een verloren gat in Wallonië terecht, gewoon omdat daar een huis te koop stond dat een prachtige vloer had liggen in de gang. We kwamen binnen en riepen "Vendu!" en toen zaten we daar in het hol van Pluto. Zo'n mensen zijn wij dus. Het verklaart ook meteen waarom wij aan ons derde huis samen toe zijn.

Maar ik heb er wel een hoop uit geleerd, uit dat bouwen en verbouwen. En toch. Ze zeggen altijd dat je twee keer moet bouwen, om de eerste keer uit je fouten te leren, maar ik kan je verzekeren dat je zelfs na vier keer nog verkeerde keuzes maakt. Mijn do's-and-don'ts dus.



1. Steek je hand in het toilet Ik val meteen met de deur binnen ... in het kleinste kamertje. Wij dachten te besparen op een toiletpot, want een pot is een pot. Toch? Fout! Wij kochten twee verschillende potten, één voor boven en één voor beneden, en die gaatjes waar het spoelwater uitkomt, die zitten in één pot in een diepe gleuf. Kaka en pipi (ik ga er geen doekjes om winden) kruipen dus gezellig in die gleuf. Met een wc-borstel geraak je er niet tussen. Alleen een (afgedankte!) tandenborstel kan dan nog voorkomen dat je je op een festival-wc waant. Wij gaan dat toilet dus moeten vervangen. Steek je hand dus in de pot als je er een uitkiest!

2. Choqueer eens een ramenverkoper  Zowel in dit als ons vorige huis kozen wij voor de pvc-ramen twee verschillende kleuren: crèmewit (RAL 9001) aan de buitenkant en zuiver wit (RAL 9010) aan de binnenkant. Let op: zuiver wit is niet hetzelfde als koel signaalwit (RAL 9003)! Waarom? Wel, dat crèmewit oogt aan de buitenkant een beetje "duurder" (vonden wij althans) en warmer dan zuiver wit, maar komt aan de binnenkant, onder invloed van zwak of kunstlicht, vaak beige of rozig over. Bovendien hebben wij alle muren, vloeren en houtwerk consequent in zuiver wit (9010) geverfd. Dus vonden wij het niet meer dan logisch dat onze ramen zouden volgen. Nu, dat leek logisch voor ons, maar voor verschillende ramenmakers was dat bijzonder revolutionair. "Oei, we gaan toch eens naar de fabrikant moeten bellen om te zien of dat wel gaat", en dan een paar dagen later "Neeje, het gaat niet". Onze uiteindelijke verkoper deed het wel, maar gaf toe dat het toch wel wat speciaal is, wat wij daar durfden vragen. Misschien een tip voor mensen die maar niet kunnen kiezen en braaf het advies van de ramenverkoper volgen: crème en wit combineren is slim en kan wel!

3. Plinten  Een grote ontdekking voor ons was het merk Orac, voor onder meer sierlijsten, plinten en gordijnprofielen. Ze zijn gemaakt van vederlichte kunststof, maar zien eruit alsof ze van gips zijn. Je hebt er zelfs flexibele, op een rol, die mooi je ronde muren volgen. Je geeft een nieuw huis er meteen herenhuisallures mee! Orac heeft al veel geld aan ons verdiend, want we zijn zwaar fan.

4.  Altijd een hippe voordeur  Ik heb een paar verbouwingen geleden eens een hele discussie gehad met mijn man, want ik wou pvc-ramen en hij wou hout. Pvc hoorde volgens hem thuis in een woonwagenpark. Er kwam dus hout en wij konden gaan schilderen en onderhouden. Toen het volgende huis aan de beurt was, duwde ik hem dan toch eens met zijn neus op een pvc-raam met houtnerfstructuur. Er ging een hele nieuwe wereld voor hem open! Ons huidige huis kreeg dan ook pvc-ramen, want met die houtnerfstructuur zie je amper het verschil. Maar onze voordeur, die is wel van hout! En wel omdat je die dan om de zoveel jaar eens in een heel nieuw kleurtje kunt steken en je huis zo altijd mee is met de nieuwste mode! Ha!

5.  Plant snel een boom  De meeste mensen wachten een paar jaar na hun bouw/aankoop voor ze de tuin onder handen nemen. Logisch ook. Je leefruimten zijn prioritair. Maar als ik één tip mag geven: plant meteen een boom (of twee) in je tuin, zodat die alvast kan groeien, en dan bouw je de rest van de tuin er later omheen.

6.  Koop degelijke vloerverf  We verfden al onze houten vloeren wit en trapten voor de laatste kamers (het geld was bijna op) in de reclameval van het merk V33: voor hun houtverf had je helemaal geen primer nodig! Gewoon deze verf op je naakte planken en je bent klaar. NIET DUS! We gebruikten deze rotzooi in keuken en kantoor, de meest gebruikte ruimten, en de vloer lijkt op een koe (lees: wit met bruine vlekken). Zelfs de nagels van onze immer trippelende hondjes staan erin. Blijf dus een primer gebruiken!

7. Hoed je voor porcellenato  Wij wilden in onze gang een tegelvloer in zwart-wit dambordpatroon. In de tegelwinkel raadden ze ons een vloer van Villeroy & Boch aan, in porcellenato. Werd veel gebruikt in renovaties van herenhuizen, zei de tegelmevrouw. Meer moesten wij niet horen om overstag te gaan. En nu ligt hij er en krijg ik hem enkel schoon op mijn knieën, met een wonderspons. Voor advies moet je op V&B niet meer rekenen. Denk dus twee keer na voor je zo'n vloer legt! Trek desnoods met al je kinderen, buurkinderen en huisdieren met moddervoeten en -poten naar de winkel om het onderhoudsgemak van de uitgestalde tegels te testen.

8. Verf kiezen  Met vloeren, ramen, muren en ander houtwerk in RAL 9010 hadden we dit probleem niet echt, maar in het verleden gebeurde het wel eens dat we een kamer drie keer moesten schilderen voor de kleur juist zat. Zo moesten we eens "mokka" hebben (ja, shoot me) en was het de eerste keer te groenig, de tweede keer te rozig en pas de derde keer zat het juist. Een gekend en behoorlijk prijzig probleem. Wel, ik heb daar een trucje voor gevonden. Ga naar een verfwinkel met veel staalborden (of neem desnoods kleine staaltjes mee naar huis), zet verschillende tinten van één kleur op een rijtje en stap een paar meter achteruit. Je zult meteen zien welk mokka meer roze of groen uitslaat dan een andere tint van die kleur.

9. Gietijzer is mijn vriend  In ons huis stonden bij aankoop veel gietijzeren radiatoren. Wat een ontdekking! Met een plafondhoogte van 4 meter op het gelijkvloers had ik de grootste schrik dat we de keuken (toch een grote ruimte, veranda inbegrepen) niet warm zouden krijgen. Awel, we hingen er 2 nieuwe radiatoren bij, maar die ene gietijzeren slaagt erin de hele ruimte aangenaam te verwarmen. Zet zo'n ding in je badkamer en je kinderen gaan nooit meer kunnen beweren dat het te koud is om zich te wassen! Bestaande radiatoren kun je trouwens relatief goedkoop laten overspuiten. Je kunt ook nog altijd oude gietijzeren radiatoren op de kop tikken of van die kunstige, nieuwe radiatoren kopen. Goedkoop zijn die helaas niet, maar je zult je de aankoop niet beklagen! Voorbeelden vind je hier.

10.  Denk tijdloos  Tenzij je met mijn nomadische man bent getrouwd, zou je heel wat jaartjes in je huis moeten doorbrengen. Denk dus goed na over je keuzes, en dan vooral wat vaste elementen betreft. Wat nu modern en trendy is, is dat over dertig jaar niet meer. Gekleurde ramen in pvc/aluminium of "fermettekes" zijn daar maar een paar voorbeelden van. Hou het zo neutraal en vooral natuurlijk mogelijk. Want de natuur is ook al eeuwen in de mode, moet je maar denken.

11.  Geef je leiendak een make-over  Als je het geluk hebt een eerlijke dakwerker tegen te komen, dan kan die je aanbevelen je leiendak gewoon eens op te frissen door het te ontmossen en een beschermende laklaag te geven. Je dak kan er weer een paar jaar tegen, het ziet er weer als nieuw uit en je kunt die grote kost van een vervanging nog even uitstellen. 

12.  Oude bouwmaterialen  Ik ken mensen die ooit een heel oude, brede deur kochten en er hun huis rondom lieten bouwen. Als ik zou bouwen, zou ik eens fijn gaan shoppen bij een verkoper van oude bouwmaterialen om er prachtige schoorsteenmantels, trappen en deuren uit te kiezen en de architect daar zijn plan mee te laten trekken. Een nieuwbouw met originele elementen, het kan!

13.  Een veranda  Het is misschien een grote hap uit je budget, maar een veranda is een heel fijne manier om een ruimte groter en lichter te maken. Donkere winters worden met zo'n ding een pak aangenamer. Als ze me kwijt zijn, moeten ze me hier meestal in de veranda zoeken.

14.  Denk aan je kookboeken  Als je net als ons een boekenmuur laat inbouwen en verslaafd bent aan kookboeken, denk er dan aan minstens één plankruimte te voorzien waar je kookboeken in passen. Ik dacht daar niet aan en beklaag me dat nog steeds. Deze tip geldt trouwens ook voor andere grote boeken, zoals prentenboeken.


Inspiratie nodig voor een keuken die wat buiten de lijntjes kleurt? Kijk hier!



woensdag 10 augustus 2016

Het zonnetje in huis

Het is komkommertijd. Op mijn blog, maar nog meer in mijn naaikamer. Ik steek dat nog altijd op mijn Kobo en op de fantastische boeken die ik de laatste tijd las (zie Goodreads, kadertje hiernaast!).

Maar toen ik bij Stitch & Co in Mechelen dit zonnige soldeke deed, blies ik toch maar eens de spinnenwebben van mijn naaimachine. Het Millapakje uit La Maison Victor stond immers nog op mijn verlanglijstje, en 't is al augustus, dus ik mocht mij haasten.

Dit pakje is mijn tomboy June op het lijf geschreven, want onder het superkorte rokje zit heel slim een broekje in dezelfde stof. Kilometers te groot voor mijn magere spriet, maar ze groeit er nog wel in. Is het volgende zomer niet, dan wel die daarna.




Je vindt het patroon voor dit jurkje in La Maison Victor, editie 4 (juli-augustus) van 2016.
 

vrijdag 29 juli 2016

5:2 of het vastendieet: hoe ik het volhoud

Dag lieve lezertjes. Vandaag heb ik het over het vastendieet, ook wel het 5:2 dieet genoemd. Want ook ik ben ondertussen op de trendy vastenkar gesprongen. En voor je met je ogen rolt omdat ik nou niet bepaald 50 kilo kwijt moet: de kilo's die ik sinds de geboorte van mijn kinderen erbij heb gekregen, gaan helaas allemaal gezellig op mijn buik en dijen zitten. Dus heb ik twee opties: ofwel blijf ik zoals de laatste tijd shoppen naar patattenzakjurken, ofwel probeer ik die kilo's eraf te werken.


Maar goed, dat gewichtsverlies is eigenlijk maar bijkomstig. Want wie deze bbc-reportage bekeek, weet dat er veel meer voordelen te winnen dan kilo's te verliezen vallen. De gezondheidsvoordelen lijken immens te zijn. Je bent een straffe als je deze reportage bekijkt en niet overstag gaat! Kort samengevat komt het erop neer dat je 2 van de 7 dagen (bij veel mensen is dat op maandag en donderdag) maar 500 (vrouwen) of 600 (mannen) calorieën eet. Dat is gemiddeld 25% van je normale calorie-inname op één dag. De andere 5 dagen eet je normaal en hoef je niets te laten. Zo verlies je niet alleen gewicht, maar zou het risico op hart- en vaatziekten, diabetes, je cholesterol en het risico op bepaalde kankers ook fors dalen.

Ik heb nooit aan diëten meegedaan. Omdat het tot nu toe nooit echt nodig was, maar vooral omdat ik er absoluut het karakter niet voor heb. Maar dit dieet is heel goed vol te houden. Het is immers maar voor één dagje, en de dag erna eet je weer normaal en toast je met een glaasje wijn weer op elkaars gezondheid. 

Maar je moet het wel juist aanpakken. Mijn eerste vastendag was verschrikkelijk zwaar omdat ik maar een gokje deed naar de calorieën die ik die dag at. Ik at niets tot 17 uur en dronk toen een groentesoepje. Tien minuten later had ik alweer honger. Maar ik dacht dat die soep vast wel 500 calorieën moest bevatten. Het uitrekenen was onbegonnen werk, want de soep kwam uit de diepvriezer en er zaten te veel verschillende ingrediënten in. Dus zag ik verder af en ging ik chagrijnig slapen om 21 uur.

De dag erna kocht ik dit boek. Helemaal achterin staan menu's met telkens een ontbijt/lunch en een avondmaal, goed voor in totaal respectievelijk 500 en 600 calorieën. Een openbaring! Niet alleen hoef ik zo niet meer te gaan rekenen en gokken, de gerechten zijn ook lekker en modern.

Gisteren bracht de postbode ook het receptenboek van dit dieet, voor nog meer inspiratie en variatie.

Vandaag vast ik. Benieuwd wat ik eet uit dit boek?

Lunch/ontbijt (166 calorieën)
1 hardgekookt eitje en 50 g gerookte zalm.

Avondmaal (322 calorieën)
Thais slaatje: 50 g rijstnoedels, 2 eetlepels Thaise vissaus, het sap van 1 limoen, 1 theelepel suiker, 2 fijngesneden lente-uitjes, 1 kleine, fijngesneden chilipeper, 10 kleine gekookte garnalen en 2 grote geraspte wortels.

Nagerecht (20 calorieën)
5 grote aardbeien

Dat is al wat anders dan dat kommetje groentesoep, he!

Sinds ik me op de menu's baseer vind ik het vasten gemakkelijk. Ik had gedacht dat ik chagrijnig zou worden van de honger, dat ik krampen zou krijgen en daarvan krom zou gaan lopen, dat ik mijn kinderen en man zou gaan mishandelen. Maar dat is niet zo. De honger is er bijna altijd, maar op de achtergrond. En vaak vergeet ik die lege maag compleet. Afleiding doet wonderen. Tijdens mijn vastendag vorige vrijdag kreeg ik onverwacht bezoek van vrienden die in het buitenland wonen en die ik al 15 jaar niet meer had gezien, net op een moment dat ik last begon te krijgen van de honger. Die mensen zijn een uur gebleven en pas toen ze weg waren, dacht ik eraan dat ik eigenlijk honger had voor ze kwamen. Ik was het compleet vergeten! Ik vind vasten op een dag met veel bezigheden en afleiding dus gemakkelijker dan vasten op een dag dat ik de hele dag achter de computer zit. Ik ben daarnet zelfs naar Delhaize geweest en heb zeker een uur lekkers staan uitkiezen. Geen moment heb ik aan de honger gedacht!

Wat voor mij persoonlijk ook helpt, is het moment van de eerste maaltijd zo lang mogelijk uitstellen. Omdat ik het beter volhoud als ik het ontbijt oversla. Ik eet mijn eitje met zalm pas tegen 15-16 uur. De tijd tot het avondmaal is dan veel korter en ik heb dan telkens het gevoel dat het "ergste" alweer achter me ligt. Hoewel ik het eigenlijk, op deze manier, op geen enkel moment echt moeilijk heb.

Nog iets waar ik schrik voor had: dat ik me met een knorrende maag niet ging kunnen concentreren op mijn vertaalwerk. En wat blijkt? Mijn maag knort helemaal niet en ik kan me net heel goed concentreren. Hoe dat komt, ontdek je ook in de bbc-reportage.

Ik begon er met een klein, bang hartje aan, maar ik begin stilaan zelfs uit te kijken naar die vastendagen en het gevoel waarmee je gaat slapen: dat je het toch maar weer mooi hebt gedaan, dat er morgen weer wat minder op de weegschaal staat en dat je de volgende dagen weer lekker mag eten wat je wil!

---------------------------------------

Update: we zijn nu een week verder en ik kan het al met gemak uithouden tot het avondeten. En dan eet ik al mijn 500 cal in één keer en ga ik niet met honger slapen. Win-win! Ik heb trouwens ook ondervonden dat het zo (voor mij!) gemakkelijker vol te houden is omdat ik mijn lichaam niet "wakker" maak. Als ik iets kleins eet, start ik mijn lichaam precies op en wil het meer. Ik laat het dus rustig slapen :-) Rond 15-16 uur, wanneer het moeilijk begint te worden, zoek ik afleiding buitenshuis en voor ik het weet is het weer avond!

zondag 24 juli 2016

Vakantie op ons terras

We vieren deze zomer vakantie in eigen land. We legden niet zo lang geleden een nieuw terras, dus we genieten daar zo hard van dat het idee van een vakantie in het buitenland zelfs niet een klein beetje kriebelt. Toch niet met dit mooie weer.

Hier zag je al hoe de werken verliepen en dat het nieuwe terras moest aanvoelen als een living in de tuin. En in die opzet lijken we geslaagd, want de voorbije week verhuisden we gewoon naar buiten.

Als je uit de veranda stapt, kom je op een verhoogd terras waar loungezetels staan. De set (kussens en al) komt uit Ikea, maar is ondertussen al uitverkocht. En dat verwondert me niet, want het is niet gemakkelijk om een betaalbare loungeset te vinden die voor de verandering niet van plastic riet is gemaakt. 

Op dit terras legden we een keramisch parket. Het ziet eruit als hout, maar je hebt het onderhoudsgemak van een tegel.




Via twee trapjes ga je dan naar het lager gelegen terras, waar de tafel staat. Op dit terras legden we blauwe steen. Wie me op Instagram volgt en me een paar weken geleden gras zag transplanteren, ziet dat het slimmere plan om grasmatten te leggen ondertussen is geslaagd. In combinatie met het decoratieve schors in de borders maakt dit dat we nu eindelijk gespaard blijven van vuile modderpootjes. Je hebt geen idee wat een opluchting dat is na een jaar ploeteren!






Zonnige groetjes uit Vilvoorde!





vrijdag 15 juli 2016

Live and let live ...


Deze blogpost was al een pagina lang, maar ik begin opnieuw. Ik heb zoveel te vertellen sinds die zoveelste verschrikkelijk aanslag, maar heb ook geen zin in gepreek en discussies. Dus ik kom maar meteen ter zake.

Ik ben boos. Boos op alle haters in de wereld. Op iedereen die zich beter waant dan een ander, ingegeven door een superioriteitsgevoel dat wordt geschraagd door afkomst, huidskleur, geaardheid of godsdienst. Op iedereen die andere mensen in hokjes stopt en niet verder kijkt dan dat. Een labeltje opplakt. Homo, moslim, ongelovige, zwarte ... Ik weiger om enkel dat te zien. Ik wil alleen maar mensen zien. Mensen die allemaal een eigen verhaal hebben. Soms extreem, helaas, maar vaak ook erg genuanceerd. Maar om die schakeringen te zien moet je wel uit je zwart-witte wereldje durven stappen.

Ik woon in Vilvoorde. Dat betekent dat mijn bleke, asblonde kinderen een grote minderheid zijn op school. Dat betekent ook dat ik heel veel nationaliteiten ken. Soms klikt het, soms niet. En soms maak je vrienden. Mijn wereld is zoveel groter geworden sinds ik Limburg achter me liet en in Brussel en later ook Vilvoorde ging wonen. Ik heb heel fijne mensen leren kennen, mensen die over bepaalde dingen heel anders denken dan ik, maar ook gewoon een heel groot hart hebben en dat hart op dezelfde manier laten spreken. En dat heeft ook mijn hart wat groter gemaakt en me een pak "levenswijzer" gemaakt.

Eenentwintig jaar geleden leerde ik mijn beste vriendin kennen. Ik had mijn Veilige Limburg verlaten om aan de VUB te gaan studeren, helemaal in het Grote, Enge Brussel. En in mijn jaar zat een gesluierd Turks meisje. Het klinkt nu belachelijk, maar ik was nog nooit in contact gekomen met een gesluierde persoon. Ik voelde me wat onwennig in haar buurt, wist niet goed wat ik moest zeggen. Zou ze me wel begrijpen? En dat gevoel leefde ook bij mijn medestudenten. Mijn eerste gesprek met haar was voorzichtig, en ik lette op dat ik goed articuleerde zodat ze me zeker zou verstaan.



Dat eerste jaar aan de universiteit ligt ondertussen ver achter me. En mijn beste vriendin woont nu om de hoek. Want we blijven in elkaars buurt hangen. Haar sluier draagt ze nu niet meer, en haar Nederlands is nog steeds perfect, wat het trouwens altijd al was. In die 21 jaar leerde ik haar cultuur beter kennen. Ik maakte kennis met haar mama, die de tafel vol lekkere hapjes zette en me pas weer naar huis liet gaan als ze me de deur uit kon rollen. Ik heb daar dingen gegeten die ik toen niet lustte (druivenbladeren, say what?) maar weigeren was geen optie. De gastvrijheid van die mensen is bijna beangstigend!

Mijn vriendin en ik zaten allebei op kot. In ons laatste jaar huurden we samen zelfs een appartement. Als zij moest bidden, hield ik me in stilte bezig. Waren er anderen bij, dan wisten die van onwennigheid niet waar kruipen. Voor mij werd het de normaalste zaak van de wereld.

Discussiëren over onze overtuigingen hebben we nooit gedaan. Ik kom uit een vrijzinnig nest. Ik ben zelfs niet gedoopt, en mijn kinderen zijn dat evenmin. Onze meningen op dat vlak lopen dus mijlenver uiteen. Maar daar hebben wij nooit een probleem van gemaakt. We geloven elk het onze, en dat is prima. Waarom zouden we daarover ook discussiëren? In ons hart zijn we hetzelfde. We huilen samen over het leed van de wereld, over mensen die het slecht hebben, kinderen die afzien. We proberen allebei ons steentje bij te dragen om de wereld een klein beetje leefbaarder te maken. We geloven in naastenliefde, in lief zijn voor elkaar, en dat is een geloof waar we allebei keihard achter staan. We zijn zo verschillend in afkomst, en toch zo gelijk in ons menszijn.

We zijn ondertussen al zo lang vriendinnen door dik en dun. Er werden 5 kinderen geboren, 5 huizen gerenoveerd, we waren tegelijk zwanger en gingen al vaak samen op reis. We vonden rond dezelfde periode de liefde, en die liefdes zijn nu ook de beste maatjes.




Het klinkt wat melig allemaal, maar zo voel ik me nu. Dat is wat die terreurdaden, dat extremisme, die onverdraagzaamheid met me doen. Ik hoorde vandaag een verschrikkelijk verhaal, over een Marokkaanse, gesluierde poetsvrouw die twee klanten verloor omdat ze de ene pijnlijke opmerking na de andere te slikken kreeg. Of ze een bommengordel droeg, terwijl ze gewoon wat was verdikt. Dat is iemand die je soms stiekem uit de weg wilt gaan, omdat ze je platdrukt als je ze op straat kruist. Iemand die overloopt van liefde. Iemand die net zo goed kapot is van wat er allemaal in de wereld gebeurt.


Laten we alsjeblieft wat liever zijn voor elkaar. Mensen met verschillende achtergronden kunnen echt perfect samenleven, dat heb ik de voorbije 21 jaar getest. Het is zelfs een groot succes gebleken. Meer dan een beetje respect en begrip voor elkaar is daar niet voor nodig. Het is echt niet moeilijk.


zondag 19 juni 2016

Vuile kleurtjes

Dat ik van witte vloeren en muren hou, mag ondertussen wel duidelijk zijn. Met zo'n wit canvas kun je al eens uitbundig doen met kleuren zonder dat je interieur gaat schreeuwen, terwijl het meteen een pak gezelliger en interessanter wordt zo.

Veel kleurrijke accessoires dus: check. Maar wat met de deuren? Wel, daar amuseer ik me eigenlijk ook nogal mee. We gaven de meeste deuren in ons nieuwe huis een oud, "vuil" kleurtje. Mijn favoriete verfmerk is Farrow & Ball, dat prachtige oude kleurtjes in zijn collectie heeft. En daarmee leef ik me dan uit op één zijde van onze deuren.




Op de deur hierboven, die van de keuken, gebruikten we Doves Tail. Je kunt het roze noemen, maar soms is het bruin, soms paars, dan weer grijs ... maar meestal alle vier tegelijk.



Voor het salongedeelte van onze keuken doopten we de verfborstel in een pot Light Blue. Een opvallend ondubbelzinnige naam tussen de anders nogal tot de verbeelding sprekende namen van F&B. En toch verandert ook deze kleur naargelang het licht in de kamer, schommelend tussen blauw en grijs.


In de keuken zijn dit "blauw" en "roze" samen zichtbaar, wat tijdens het verven eventjes spannend was, maar wij vinden het alvast een mooi huwelijk.




Ook de voordeur kreeg een kleur van F&B. Deze heet Oval Room Blue. In de gang lijkt de kleur grijsblauw, aan de buitenkant ronduit blauw.




Aan de trap wordt nog gewerkt, maar ook die krijgt met Hardwick White een likje F&B. Op de staalkaart ziet dat er echt donkergrijs uit, maar op de trap is het grijs heel licht en zacht. Dat geldt trouwens voor alle kleuren van dit en waarschijnlijk ook andere merken: wees niet bang van kleuren die op de staalkaart donker overkomen. In je huis zullen ze een pak lichter lijken. Kies dus liever te donker dan te licht, al is dat best wel eng. 



Het restje uit de pot Light Blue ging naar de deur van de kelder in de gang. Andere restjes gebruikten we voor een stoel of een ander accent, zoals een vogelkastje. 




Ook boven kregen de deuren een ander kleurtje. Hierboven zie je Theresa's Green




Sluit je de deur en ga je in de gang staan, dan ziet dat er zo uit. Voor de deur ernaast (op de foto links) gebruikten we Vert De Terre. Groen en groen dus, al zie ik groen en blauw en beweert mijn man dat het blauw en groen is. Echt, begin niet te discussiëren over de naam van deze kleuren, want dat is een straatje zonder eind.
 


De deur van de badkamer kreeg (aan beide kanten deze keer) nog een andere kleur uit de collectie, namelijk Elephant's Breath. Ook op deze kleur kun je onmogelijk een naam plakken. En dat vond blijkbaar ook F&B! Ik weet ook nog steeds niet welke kleur een olifant uitademt ... 
 


Ook in ons vorige huis gebruikten we dit merk overal, en daar ook op de muren.