zaterdag 18 juli 2015

Pairi Daiza

Tot ieders vreugde hier ten huize Dietemiet kreeg ik van Pairi Daiza een uitnodiging voor een dagje dierentuin, met op de koop toe een lunch met enkele andere blogsters. We keken ernaar uit, want de laatste keer dat we het park bezochten heette het nog Paradisio en groeide er een dochter in mijn buik.

Het park draagt ondertussen een nieuwe naam (June denkt dat het Harry Daiza is) en eigenlijk herkende ik het nauwelijks. Hier ligt de klemtoon net zo veel op 'dier' als op 'tuin'. Het is een enorm park waar je de mooiste bomen, landschapjes, waterpartijen en planten aantreft. De dieren hebben heel veel ruimte. Het contrast met de dierentuinen uit mijn jeugd kan niet groter zijn.

Aan de ingang werd ons ingefluisterd dat de panda's vooral 's ochtends actief zijn, dus zetten we meteen koers naar Hao Hao en Xing Hui. Helaas zaten ze binnen actief te wezen en kon ik geen leuke foto nemen.

We pikten terloops ook een roofdierenshow mee. Nu moest het toch wel lukken dat Elliot en ik in die tribune net op de vliegroute van die indrukwekkende beesten bleken te zitten. Ze scheerden telkens vlak boven ons hoofd. Ik gilde alsof ik op een achtbaan zat.



We schudden de donsveertjes uit ons haar en wandelden verder.

De kinderen hadden een diepgaand gesprek over eendjes ...



... en Elliot haalde er Moeder de Gans bij ...


's Middags trokken we naar het Oosters buffetrestaurant Temple des délices, waar we de andere blogsters en hun gezin zouden ontmoeten: Heidi (Laloe), Lobke (Leuke Wereld), Anne (Mama van vijf), Kelly (Tales from the Crib) en Kathleen (Verbeelding).

 
Na veel vieren en vijven, loempia's en noedels zetten we ons avontuur in het park voort.

We zagen dat niet alleen onze huiskatten de hele zomer op hun luie derrière doorbrengen ...



 ... waren met deze hitte behoorlijk jaloers op deze dikhuiden in hun zwembad ...


... gingen visjes kijken ...



... bewonderden kwallen in alle soorten en vormen ...


... roddelden achter de rug van deze olifant en vroegen ons af of hij geen smal staartje met een kwastje eraan hoort te hebben ...



 ... keken naar een wel heel bijzondere boom ...


... zagen in een andere boom drie gevaarlijke aapjes zitten ...


... hadden een tête-à-tête met iemand die wel erg uit de hoogte deed ...



... keken toe hoe de olifanten een verfrissend modderbadje kregen ...



... en kwamen tot het besluit dat het toch wel een heel romantisch park is ...



De kinderen kregen in de giftshop aan de uitgang nog een goodiebag die meteen een einde maakte aan hun gezaag over een knuffelpanda.





We hebben er allemaal van genoten! Het was leuk je nog eens terug te zien, Pairi Daiza!

maandag 13 juli 2015

Zomerhuis met zwembad

Elke zomer huren we een huisje in Frankrijk of Italië. Zo'n huisje zoeken duurt een eeuwigheid, want mijn man en ik weten precies wat we willen. Of wat we niet willen. Zo knappen we meteen af op een zielloos interieur, op de foute beddensprei of plastic tuinstoelen. Je mag dat zielig vinden, maar voor ons moet het plaatje kloppen.

Wat we ook belangrijk vinden, is dat je het zwembad vanuit het huisje kunt zien. Anders moet er altijd iemand met de kinderen mee als die willen gaan plonzen. Toch zeker als ze nog niet kunnen zwemmen ... Het moet ook heel rustig en idyllisch zijn gelegen, dus niet aan een drukke baan of de parking van een supermarkt. Iets waar je meestal pas ter plaatse achterkomt ...

Foto van http://bandbprovence.com/ - Mijn eigen lens bleek helaas besmeurd met zonnecrème ...

Drie jaar geleden vonden we dat perfecte huisje, in het Zuid-Franse departement Var, vlak bij het charmante stadje Mons (een 'village perché'). Het werd toen uitgebaat door een Amerikaans koppel, Bob en Lynette, die er de hele zomer verbleven. Op het terrein staan 3 huisje en één zwembad. Wij huurden het huisje Les deux chevaux, dat vlak aan het zwembad ligt. Vanop het terras konden we de kinderen daar in de gaten houden. Omdat de gasten uit de andere 2 huisjes er elke dag op uittrokken, hadden we het zwembad bijna altijd voor ons alleen.

Links: de tafel gedekt voor het welcome dinner van Lynette

Het huisje is bovendien heel smaakvol ingericht en het zalige bed werd speciaal overgebracht uit Amerika. Bij aankomst vergastte Lynette ons op een welcome dinner met groenten uit de moestuin. Ook de gasten mochten naar believen van die moestuin smullen, net als van de vele vijgenbomen. En dan was er nog een vaste gast: een reusachtige hond die er de naam Tramp droeg en in de zomer op het terrein verbleef. In de winter, wanneer de Amerikanen weer naar huis gingen, zwierf Tramp verder. Op de foto hieronder zie je hoeveel kleiner Tramp in die 3 jaar is geworden ;-)

June met Tramp in 2012 en in 2015

Voor deze zomer besloten we dit huisje nog eens te huren. De Mas du bois doré was intussen echter overgenomen door een Fins koppel dat niet ter plaatse bleek te verblijven. Gelukkig hadden ze niets aan de gîtes of het terrein veranderd. Enkel de moestuin is verdwenen. Tramp, die er nog steeds welkom is, heet nu wel plots Patou, al zijn wij hem koppig Tramp blijven noemen.


We sliepen in hetzelfde heerlijke bed, hadden het zwembad alweer voor ons alleen en gingen naar dezelfde fantastische bakker en het fantastische restaurantje (Chez Barbaroux) in het nabijgelegen stadje Mons.



Maar het grote voordeel van dit huisje (de rustige ligging hoog in de heuvels) is meteen ook het grootste nadeel. Je legt hier wel wat kilometertjes af als je veel stadjes wil bezoeken. Maar dat heeft ons niet belet om onder meer naar de Gorges du Verdon te rijden, waar je in een adembenemend landschap met een bootje kunt gaan varen. In de buurt van Mons liggen ook veel andere villages perchés, en op een dik uur sta je ook in St. Tropez, Nice, Cannes of Antibes.



Kortom, een fantastisch vakantiehuisje als je van rust, privacy, groen en schoonheid in het algemeen houdt!

dinsdag 30 juni 2015

As we speak #2

Vanmiddag is de grote vakantie begonnen. Maar niet alleen op school. Ook onze werkmannen kuisen deze week hun schup af en leggen de laatste hand aan de voorlopig laatste klussen. Niet dat alles nu helemaal in orde is, al zijn we er wel bijna, maar we hebben allemaal een pauze nodig.

Want de voorbije zes maanden zijn keihard gegaan. Op een halfjaar tijd hebben wij (of liever zij) een heel huis gerenoveerd, vanbinnen en vanbuiten, van boven tot onder. Enkel de trap en de muren van de gang wachten nog op een opknapbeurt. En in de herfst/winter komt er dan nog een veranda. En dan zijn we gewoon klaar. Ik kan het zelf amper geloven.

Maar die zomerpauze hebben we nu wel heel hard nodig. Een pauze van de drukte, van het stof en de vuile voeten doorheen het hele huis, van het gebrek aan privacy ... Van het materiaal dat hier al die tijd heeft gestaan, binnen en buiten. Tot gisteren stond dit hoekje in onze voortuin nog bomvol met bouwafval. Er stond zelfs een bad. En dat werd gisteren allemaal weggebracht.


De voortuin moet nu herstellen van de brute behandeling die het de voorbije maanden kreeg, van de voeten die genadeloos door de planten trapten. Want het moest vooruitgaan. Echte mannen lopen niet over een paadje.


Dit is een van mijn favoriete plekjes. De voordeur die openstaat terwijl ik wat in de voortuin werk, met plantjes op de trap en altijd een huisdier om me gezelschap te houden.


In diezelfde voortuin staan nu ook de hortensia's in bloei. Van al die jaren dat ik voorbij dit huis wandelde, herinner ik me vooral de prachtige hortensia's. En dat ook de Vilvoordenaars ze mooi vinden hebben we helaas al ondervonden. We hebben al verschillende hortensiadieven betrapt. Een moeder die haar kinderen erop uitstuurde om te zien of we thuis waren om vervolgens met haar snoeischaartje onze planten te komen verminken, om maar één voorbeeld te noemen. En als we ze betrappen niet begrijpen waar we toch zo moeilijk over doen. Of aan het kruispunt op de hoek staan, achter een moeder met een kind dat duidelijk hortensia's uit onze tuin in zijn handjes houdt. Zodra iets mooi is, moet het weg ... of dood.


In de achtertuin zijn we er al in geslaagd de helft van de onderdelen voor het speeltuig tot een speelhuisje te timmeren. En voor alle duidelijkheid: het is de bedoeling dat het schots en scheef lijkt. Nu moeten we dat ding nog op een platform hijsen en er schommels, een klimrek en glijbaan bij knutselen.


Ook binnen begint het er 'af' uit te zien. De meeste kamers zijn zelfs al bijna helemaal in orde. Hierboven zie je de kamer waar we de meeste tijd in doorbrengen: ons kantoortje.


We zullen hier wel dringend moeten investeren in gordijnen, want de temperatuur begint hier stilaan ondraaglijk te worden.


En dat zie je ook aan de kat.


Het plan om in het salonnetje van de keuken een vuur te laten plaatsen ging in rook op, omdat de schoorsteenschacht niet geschikt bleek. Daar kwamen ze helaas pas achter nadat de hele schoorsteen werd opengebroken. Ondertussen is hij weer netjes dichtgemaakt. Geen gezellig vuurtje dus. Maar er zijn ergere dingen, niewaar?


We verhuisden ondertussen ook van de logeerkamer naar de 'master bedroom', die als laatste werd gerenoveerd. We hadden hier graag een oude, originele kleerkast geplaatst maar kozen uiteindelijk toch voor de luxe van een Ikea Pax-kast. En daar hebben we geen spijt van. Nu is het enkel nog wachten op onze boxspring, want onze matras heeft zijn tijd gehad, en de logeerkamer heeft een bed nodig.

woensdag 24 juni 2015

10 boeken voor op reis

Op reis gaan, dat staat voor mij synoniem aan weken vooraf al nadenken over welke boeken ik ga meenemen. Mijn vakantie is pas geslaagd als ik veel heb kunnen lezen. Want hoe meer ik heb gelezen, hoe minder de kinderen aan mijn oren hebben gezaagd.

Maar ik lees ook gewoon enorm graag. En dat gaat nergens beter dan op vakantie, waar ik vanuit mijn ooghoeken niet zie hoe de margrieten staan te verkommeren, daarop meteen recht veer om het gietertje te pakken zodat ik daarna onbekommerd verder kan lezen, om daarna vanuit mijn andere, overactieve ooghoek een volle mand strijk te zien staan ... Nu ja, je snapt het plaatje wel.

Het voorbije jaar ging er menig boek over de oorlog door mijn handen. Dat was vooraf nooit de bedoeling, maar op de een of andere manier was die oorlog daar altijd ineens. Zo ben ik nu bezig in Post voor mevrouw Bromley (van de onvolprezen Stefan Brijs). Prachtig boek, maar oorlog op vakantie? Naaa, toch maar niet. Kortom, op zoek naar nieuw vakantie-leesvoer!

Daarom stel ik het volgende voor: ik geef jullie mijn top 10 van gelezen en goedgekeurde boeken die niet misstaan naast een zwembad en een cocktail. En jullie geven mij de titel van jullie ideale vakantieboek.

Wat maakt een vakantieboek tot een vakantieboek, in mijn ogen? Het leest als een trein, je legt het met tegenzin weg en je moet niet al te diep nadenken. Want daar doe ik op vakantie niet aan mee, aan diep nadenken. Oh, en het moet in de categorie 'degelijke literatuur' thuishoren. Ik ben niet zo'n chick-lit-chick.

Dus daar gaan we, met mijn top 10, in willekeurige volgorde:












Over to you, Roger!

zaterdag 20 juni 2015

Allemaal beestjes

De tuin van ons nieuwe huis is zo'n vier keer groter dan ons vorige stadstuintje. Dat is voor een huis in de stad al best een mooi lapje. Ik groeide op in een heel grote tuin. Mijn broer en ik moesten al een goed excuus hebben om bij mooi weer binnen te mogen. Ik heb het dan ook altijd jammer gevonden dat mijn kinderen nooit echt in de tuin konden spelen.


Nu dat wel kan, hebben we dan ook besloten de tuin een beetje wild te houden. Gecontroleerd wild, want we leveren een verwoed gevecht tegen klimop en braamstruiken. Dat wilde karakter behouden we zolang de kinderen en hondjes nog lekker jong en onstuimig zijn. Zo moet moeder niet om de vijf minuten schreeuwen omdat er weer een voet of poot in haar bloemenperkjes staat.

En ondertussen bevorderen we ook de diversiteit en moeten we het gras niet maaien. Win-win!
Het plan is om ondertussen een opleiding bij Velt te volgen en er daarna een ecologische tuin van te maken.


De opmerkzame plantenkenner zal wel al hebben gezien dat deze foto's een tijdje geleden werden genomen. Het jurkje dat June hier draagt maakte ik nog in mijn vorige naaikamer, maar het raakte maar niet op de blog. Het patroon komt uit Stof voor durf-het-zelvers 2.


Het insectenhotel moet nog worden opgehangen (op minstens 1 meter hoogte, anders krijg je geen hotelgasten), maar het is alvast een mooi begin van onze toekomstige ecologische tuin.


We hebben ook twee grote dennen. Dat vind ik nu niet bepaald de mooiste bomen, maar ze maken wel dat de tuin hier 's avonds heerlijk naar vakantie ruikt.

Wat we hier dankzij twee dennen ook in overvloed hebben, zijn dennenappels. De hondjes koesteren die als kostbare schatten, ook al liggen er driehonderd.








We bestelden ook een leuk speeltuig bij Wickey, voor die periode dat kind en dier hier nog heer en meester zijn. Ze gaan er al snel te oud voor zijn (op de schommels na), maar we waren hier allemaal verliefd op het scheve huisje met het scheve schoorsteentje dat erop komt te staan. Minder schattig vind ik wel dat het speeltuig in zo'n 200 stukjes werd geleverd. Iemand die van bouwpakketten houdt en tijd te veel heeft? Eén adres!

dinsdag 16 juni 2015

Onze nieuwbouw

Weet je nog, dat rode slijk dat enkele blogberichten geleden onder mijn voordeur stroomde?

Ons huis is een maand lang goed ingepakt geweest. Vanop een stelling werden de gevels, de kroonlijsten en het dak grondig gereinigd en behandeld. De ramen werden eerder al vervangen. En vorige week kwam dan die verlossende vrachtwagen om die ellendige stelling en haar deprimerende zeilen weg te halen. Helaas hoorde ik pas toen van die firma die roze stellingen plaatst.


 

Datzelfde huis zag er niet zo erg lang geleden nog zo uit:


Het dak werd bovendien ontmost en behandeld en blinkt als nieuw, en ook van de tralies namen we met veel plezier afscheid. In het najaar krijgen we ook een nieuwe voordeur (letterlijk, na de figuurlijke van vorige week).



De voortuin kreeg het helaas hard te verduren. Want die gevelreinigers en andere werkmannen nemen geen paadjes, die nemen de kortste weg, door mijn planten! Al zie je daar aan de straatkant gelukkig niet veel van ...





Binnenkort neem ik je mee naar de achtertuin, want daar zijn we een beetje een pretpark aan het bouwen.

zondag 14 juni 2015

Snel zomerslaatje

Wie heeft er zin om lang in de keuken te staan wanneer de tuin van zomertje speelt? Ik alleszins niet!

Bij warme temperaturen ga ik dan ook altijd op zoek naar snelle en verfrissende slaatjes. Het recept dat ik hier voorstel is misschien niet spectaculair genoeg voor een blogbericht, maar het is zo eenvoudig en vooral heel erg lekker dat ik het toch graag met jullie deel.


Wat heb je nodig?
  • Kleine pasta
  • Kip (of niet, zonder is dit ook lekker) - ik gebruik biologische boutfilet
  • Buffelmozzarella
  • Kerstomaatjes
  • Pijnboompitten
  • Pesto (zie hiervoor dit recept)
Gebruik voor de pesto olijfolie van goede kwaliteit. Dat scheelt enorm in de smaak.

Bereiding:

- Kook de pasta, giet af, overgiet met koud water en laat afkoelen.
- Rooster de pijnboompitten zonder vetstof in een pannetje
- Snij de kip in kleine stukjes en bak die krokant in wat olijfolie
- Snij de mozzarella in stukjes
- Halveer de kerstomaatjes
- Roer alles onder elkaar

Smakelijk!