zaterdag 25 oktober 2014

Binnenkijken: een uniek interieur voor weinig geld

Kleertjes naaien is niet mijn enige passie. Ik omring me graag met mooie, unieke dingen. En mijn huis vormt daarop zeker geen uitzondering.

Ik ben namelijk veel thuis. Heel veel, maar dan zonder huisvrouw te zijn. Mijn man en ik werken thuis omdat we daar ons eigen vertaalbureautje hebben. We kijken dus niet alleen de hele dag op elkaars snoet, maar ook op onze meubels en ons interieur.

Je begrijpt dus dat we wel wat extra moeite doen om het gezellig te maken. We doen dan ook niets liever dan rommelmarkten en brocantes afschuimen. Wat natuurlijk niet wil zeggen dat we zo nu en dan geen gloednieuwe spullen kopen. Maar wat de meubels betreft, hebben de meeste wel al minstens één leven achter de rug. Als ze ons hun verhaal konden vertellen, zou het hier een geroezemoes van jewelste zijn!

Mensen die bij ons op bezoek komen, kijken vaak vol verbazing rond naar die mix van spulletjes waar altijd wel een verhaal bij hoort. Ze komen dingen tegen die ze al een eeuwigheid niet meer hadden gezien, die ze bijvoorbeeld enkel nog kennen uit hun jeugd. Ze vragen zich af hoe we op dit of dat idee zijn gekomen. We krijgen complimentjes over ons interieur, precies omdat het niet doorsnee is, omdat het onze eigen stijl, onze persoonlijkheid weerspiegelt. A room should feel collected, not decorated. Dat gevoel.

En toch is dit een heel haalbaar interieur. Een goedkoop interieur zelfs. Op enkele stukken na, zoals de zetel en de wandklok, waren onze meubels en decoratiespulletjes vaak heel goedkoop. We zoeken op eBay, in Kringwinkels en op rommelmarkten. Wat dit interieur wél heeft gekost, is tijd. Je kunt op zaterdagochtend naar Ikea vertrekken en met een compleet interieur thuiskomen. Hier was dat niet het geval. Wij zijn niet op zoek gegaan naar deze spullen. Zij hebben ons gevonden. En daar deden ze soms heel lang over.


Onze stijl is nogal eclectisch. Je kunt het thrifty chic noemen, of bohemian chic. Want gewoon chic, dat is het zeker niet. Gelukkig maar. Het is een bonte mix van spullen die we gewoon heel erg mooi vinden, op zich, en die gecombineerd heel toevallig toch een boeiend geheel vormen, met nu eens Scandinavische invloeden en dan weer Marokkaanse accenten. Hier een delicaat roosje, daar robuust bakeliet. Als we op een marktje of in een winkel een leuk stuk tegenkomen, dan gaan we ons niet afvragen of het ook in ons interieur past. We vertrouwen er gewoon op dat het zijn weg wel zal vinden thuis.

In de woonkamer staat een zetel in chesterfield-stijl. De kadertjes aan de muren komen van rommelmarkten, het tapijt was ooit van grootmoeder en de poefjes en het tafeltje komen uit Marokko. Chesterfield, roosjes en Marokko, het is zo'n gekke combinatie nog niet!
 

De zonvormige spiegel vonden we in een leuk winkeltje in het Zuid-Franse Grasse. Misschien was het wel in deze spiegel dat Jean-Baptiste Grenouille voor het eerst zijn weerzinwekkende gezicht zag. We hingen dit vakantiesouvenir gewoon tussen de rozen van Redouté, met een resultaat waar ik nog altijd heel tevreden over ben.


Deze theaterstoeltjes komen uit het Woontheater in Blaasveld. Je kunt daar prachtige schatten vinden! Eigenaars Marie en Pascal kopen soms de hele inboedel van oude fabrieken, bakkerijen of in dit geval theaters op en verkopen die meubels dan als unieke stukken. We vonden er onlangs meubels voor onze nieuwe keuken, uit een fabriek nog wel, maar daarover binnenkort meer.


Mijn man heeft een origineel Viewmaster-fototoestel waar hij zelf foto's mee maakt. Die steekt hij dan in de schijfjes die je vast nog wel kent uit je jeugd. Dat zijn dan onze fotoalbums. Overal in huis kun je Viewmasters, schijfjes, snijmachines en toestellen van Viewmaster terugvinden.

De spetter op het fotootje in de spiegel is mijn vader. Mag wel eens eervol vermeld worden. Het bronzen vrouwtje eronder is een belletje. Vroeger, tijdens kerstavonden met de hele familie, gebruikten we zo'n belletje om de cadeautjes aan te kondigen. Als ik het nu hoor, begin ik nog steeds spontaan te kwispelen.


In de woonkamer staat ook een klein bureautje uit een Gentse Kringwinkel. Ook de stoel komt van daar. Het groene lampje is een vondst uit Blender Vintageshop in Zemst. Het hertenkopje bovenaan komt uit een Deens winkeltje in Santa Monica. We brachten het mee van een reis naar LA, net als het vosje en de kat in het boekenrek. Ze heten Abbot en Kinney, naar de hippe straat waar we ze kochten. De kadertjes komen uit de Kringwinkel. Hier, niet in LA.





Deze klok komt van een rommelmarkt. Hij werkt helaas niet meer, maar het is wel een stuk om te koesteren. Het boekenrek lieten we helemaal rond de grote opening in de woonkamer bouwen. Boeken stralen enorm veel gezelligheid uit, dus die krijgen in ons interieur (en onze handen) een prominente plaats.


Ook dit kastje komt uit de Kringwinkel. Achttien euro, daar kun je toch niet voor sukkelen. De prijs was zo laag omdat er een dikke barst in zit, opzij. En net die barst vonden wij zo mooi.
Her en der in huis hangen ook oude, originele filmposters die we hebben ingekaderd.


Deze poster van Magritte komt uit een winkeltje in Brussel. De lijst is deels verguld en deels beplakt met fragmenten van hetzelfde schilderij. Het oogt klassiek en speels tegelijk. Een effect dat wij zowat overal nastreven.


Deze klok van Nomon is zowat het enige moderne en toch tijdloze stuk in huis. De klok met wijzers van notelaar werd met de hand gemaakt in Spanje. Een design dat net zo verfijnd als eenvoudig is dat we er als een blok voor vielen. We verfden de muur van de tv donkergrijs, zodat dat lelijke ding niet meer zo opvalt en de klok een blikvanger wordt. En dat werkt, want mijn kinderen schoten in paniek toen ze de tv ineens niet meer zagen. Als het aan mij lag, vloog het ding gewoon de woonkamer (of zelfs het huis) uit. Maar de rest van het gezin is daar nog niet klaar voor.




 In de gang liggen Portugese cementtegels. Daar zijn we nog altijd stapelverliefd op.




Het huis ligt ook bezaaid met luie dieren. Want ook dat vinden we gezellig. En soms liggen daar luie kinderen bij.


Ga volgende zaterdag dus een keertje niet naar Ikea. Ga eens naar de Brusselse Marollen, of naar de Kloosterstraat in Antwerpen. Of ga naar de vele rommelmarkten of Kringwinkels die ons land rijk is. Je zult verschieten welke schatten je er tegenkomt. Toegegeven, het is niet altijd gemakkelijk om een voorwerp los te koppelen van zijn omgeving en context. Een schilderijtje van een kind met een pruillipje en een dikke traan op zijn wang kan tegen het verbleekte behang in een naar kervelsoep ruikende veranda van een bommaatje heel kitcherig en oubollig lijken; in jouw frisse en unieke interieur wordt het een originele eyecatcher. Het baart wat oefening, maar het loont dubbel en dik de moeite.

Dit was de woonkamer en een stukje gang (met een stukje hond). Volgende keer neem ik je mee naar de keuken. Maar verwacht zeker geen keuken.


dinsdag 30 september 2014

Theo

Elliot is 8, dus ik moet er snel van profiteren om nog iets van Zonen 09 te maken, want de maatjes gaan maar tot 128.

Het werd deze Theo. Het was de bedoeling om er eentje met lange mouwen te maken, maar ik kwam net een ietsiepietsie stukje stof te kort. Dus werd het een versie met korte mouwtjes.

Ik ben niet zo tevreden over de combinatie van de stofjes. Het had wat meer pit mogen hebben, vind ik. De driehoekjes zijn ook groter dan de bedoeling was, maar dat op zich stoort me minder.




Het patroon zit heel goed in elkaar en laat veel ruimte voor leuke details.

Toch vind ik het redelijk veel werk, zeker als je regelmatig een hemdje wil maken. Ik denk dus dat Gingerbread hier net iets sneller boven zal worden gehaald.

woensdag 24 september 2014

Ottolenghi

Als ik niet al getrouwd was, dan trouwde ik met Yotam Ottolenghi. Ik ben niet gelovig, maar dit is mijn God. Met een hele grote G. Sinds ik uit zijn boeken kook, sla ik geen enkel ander kookboek meer open.

Mijn favoriet van zijn ondertussen vier succesvolle boeken is Plenty, vol met vegetarische gerechten. Want als het echt niet moet, heb ik liever geen dood beest op mijn bord. En dit boek maakt het heel gemakkelijk om lekker eten zonder vlees op tafel te toveren. Sinds vorige week ligt ook Plenty More in de boekenwinkel, voor nog meer vegetarisch kookplezier.

De combinaties waaraan deze man zich waagt, zijn onvoorstelbaar. En toch ligt er elke keer pure magie op je bord.

Neem nu dit gerecht: krielaardappeltjes met pesto, munt, erwten en kwarteleitjes. Daar krijg je echt geen genoeg van. Zie dat eens blinken!

  


Een andere topper is de bloemkoolbeignet. In combinatie met het yoghurtsausje uit hetzelfde recept is dit genieten tot de laatste hap! Je bakt ze als hamburgers en steekt ze gewoon tussen een pitabroodje. Weet wel dat kinderen dat snel door hebben, dat je groenten tussen hun lekker broodje hebt gemoffeld.


Pittabroodje met bloemkoolbeignets en een fris yoghurt-limoensausje



Ricottabeignets met salieboter. En waarom heb ik steeds het 
gevoel dat deze foto op zijn kop staat?














De bewuste bloemkoolbeignets met een slaatje van asperges, Manouri, gegrilde courgette, gekonfijte kerstomaatjes en rucola. Waarop iedereen zegt: "Eikes, bloemkool!" en dan toch stomverbaasd zijn buikje rond eet.

De overvolle groentetaart


Work in progress: de Overvolle Groentetaart, overvol met gegrilde paprika, aubergine, courgette, feta, ricotta en verse tijm. Overvol en overlekker. Een gerecht dat hier regelmatig op tafel wordt gezet.




Zandkoekjes met kardemom en een pistachekorst.


Wijn - om tijdens het eten iets te lezen te hebben



Soep van spinazie en waterkers, met kruidige ovengroenten in.

Ordinaire spaghetti voor moeilijke kinderen





Een origineel nagerecht: watermeloen, feta, rode ui, basilicum, olijfolie en lekker veel peper.





En het straffe is dat die gerechten altijd lukken. Nooit stellen ze teleur.

Ik at in juni in zijn restaurant in Londen, en binnenkort krijg ik die eer nog eens. Goedkoop is het niet, maar wel meer dan de moeite waard.

Ottolenghi for president!

maandag 1 september 2014

Vive la rentrée!

... gelijk de Fransen dat zo mooi zeggen.

En een feest dat dat was! Na 2 maanden lang evenveel kinderen in mijn kielzog te hebben gesleept, was ik maar wat blij ze vanmorgen aan de juf te kunnen overhandigen. Om dan zodra ik thuiskwam te beginnen aftellen naar die laatste schoolbel. Moeders, ze zitten toch raar in mekaar!

Voor hun schooluitzet had ik deze vakantie weer grootse plannen. Maar uiteindelijk is de slotsom één turnzak en twee snel in elkaar gestoken pennenzakjes. Volgend jaar beter.


De pennenzakjes maakte ik volgens de handleiding van Oon, met toile cirée van Petit Pan.


De turnzak maakte ik uit de katoenen versie met hetzelfde motief, gecombineerd met een sterrenstofje van het Stoffenspektakel, en ik flockte er 's zoons naam op. Ik schat de kans dat hij voor één keer eens met zijn eigen turnzak naar huis komt hiermee iets groter in. Maar garanties kan hij niet geven.

De dochter krijgt er ook nog zo eentje, zij het na de deadline van 1 september.

Ik ging uit dezelfde toile cirée ook nog zwemzakjes maken, maar dat was buiten de Shoe Discount gerekend. Ik trok er met mijn kinders naartoe om turnpantoffeltjes te kopen, en toen viel het oog van de zoon op deze zwemzak.


Ja lap, 't is begonnen. Ik heb niets meer in de pap te brokken. Want kinderen willen op een bepaald moment gewoon cool zijn. En met zo'n zwemzak uit toile cirée van Petit Pan scoor je hoogstens bij de juffen. Dus ging moeder door de knieën.


En daar stond ze dan, mijn 6-jarige ... Kleutertje af. Zo klein op zo'n grote speelplaats.

Gelukkig was er haar grote broer om zo af en toe haar handje vast te houden en haar te beschermen tegen al dat grote-kindergeweld.

Na school zakte ze uitgeput neer voor de televisie. Dat mocht nu wel, want ze had 'ik' en 'rik' geleerd en dat is toch niet niks.


Ze worden zo snel groot, meneer ...

zondag 3 augustus 2014

Het Rosanne-topje en een hond

Als June poseert, dan is het onder HAAR voorwaarden. Dus kreeg ze haar zin. En deze foto's vallen nog mee, want bij de meeste poses moest ik steeds "Ik zie je onderbroek!" roepen.

Ze trekt hier gekke bekken in het Rosanne-topje uit de zomereditie van (u raadt het al) La Maison Victor.


Ik haakte het met Catania Grande.



Hierboven poseert ze met gloednieuw hondje Babette. Ik profiteer er meteen even van om reclame te maken voor Galgo Aid Europe, een organisatie die sukkelaartjes (vooral afgedankte windhonden) overvliegt uit Spanje om ze een welverdiend nieuw leven te geven. Babette (nu 5 maanden oud) werd uit een vuilnisbak gevist in een zigeunerbuurt. Je kunt dus wel zeggen dat ze na haar adoptie met haar puppygat in de boter is gevallen.

Het puppygat


Het stofje van het rokje komt van MonDepot en is van Anne Kurris (helaas uitverkocht). Ik maakte een heel eenvoudig, patroonloos rimpelrokje uit de hele breedte. Want ik ben nog steeds heel erg lui.

maandag 28 juli 2014

Uit de oude doos

Sinds ik in 2002 met naaien begon, heb ik al mijn naaisels op Flickr gegooid. Maar toen had ik nog geen blog. Dus nu zou ik het mij willen permitteren om die toch nog op de blog te zetten. Om hem compleet te maken, en omdat ik er toch wel een beetje trots op ben. Trouwens, 't is komkommertijd. En als de televisie dan oude dingen uit de doos mag halen, dan mag ik dat ook.

Het begon allemaal met de Jacob van Mamasha. 't Is toen dat het bobijntje aan het rollen ging en ik niet meer te stuiten was. Ik maakte er ook een heleboel tricootjes bij. Mijn kleuters begonnen op te vallen op de speelplaats.

Er zouden nog een hoop Jacobjes (en T-shirtjes) volgen. Hieronder een kleine greep uit de collectie.

Stretchgabardine

June: gele gabardine - Elliot: een retrostofje van In den Beer

Een canvasachtig stofje van Echino
'Gewoon' jeans
Van alle Jacobjes die ondertussen te klein zijn, maakte ik shortjes. Dubbel profijt.

Ik maakte ook de Charlie van Mamasha, een patroon dat ik had gewonnen dankzij mijn Jacob-ijver. Ik maakte onderstaand exemplaar met een stofje van 3 euro/meter van het Stoffenspektakel.


Ik was ondertussen toe aan nieuwe uitdagingen. Bovendien werkten de opeenvolgende kniegaten in de Jacobjes niet echt bevorderend. Ik zette de knietjes dus buitenspel en maakte deze jurkjes.


Het model hierboven is de stoere kleuterjurk, een patroon dat Leven met Liv voor Van Katoen maakte. Ik gebruikte het stofje Retro Rocket Rascals van Michael Miller, een van mijn grote favorieten. De zoon kreeg trouwens een hemdje in dezelfde stof. Het kleine restje dat daarvan overschiet, koester ik nog steeds.

En toen ontdekte ik Homemade Mini Couture en maakte ik deze Mambo, met een goedkoop blauw stofje van Ikea en fluoroze paspel uit de Veritas.


Voor June maakte ik ook deze Burda 9551, met de roze Wasabi van Petit Pan en een restje fluoroze paspel.


Kijk eens wat een lange manen mijn June toen had ...


Met Stof voor durf-het-zelvers bij de hand maakte ik ook deze jurkjes.

Een A-lijnjurkje uit Park Landscape van Michael Miller ...



Een stofje dat ik trouwens zo geweldig vond dat ik er wat van bijbestelde om er een rok voor mezelf uit te maken.


... en hetzelfde bovenstuk, maar met een gerimpelde, patroonloze rok:



Toen poseerde mijn dochter trouwens nog graag.

Hieronder heeft ze er flink de pest in. Ze doet dat in deze Tinny van StraightGrain, ook nog 'per ongeluk' uit hetzelfde stofje gemaakt.




Ziezo, nu staan al mijn kinders op de blog. Voortaan kijk ik alleen nog maar vooruit, het einde van mijn komkommertijd tegemoet!

zondag 27 juli 2014

Gig-jurk van La Maison Victor

Deze jurkjes maakte ik een tijdje geleden al, maar de 'fotoshoot' liet wat op zich wachten. Lui zijn en van die dinges, u weet nog wel.

Dit is de Gig van La Maison Victor. De eerste maakte ik een paar maanden geleden uit katoen. Niet zo'n slimme keuze was dat. Katoen is veel te stijf voor dit model. Ik draag het jurkje wel af en toe, in de hoop dat het wat soepeler wordt, maar mijn favoriet is het zeker niet.



Een paar weken geleden probeerde ik het nog eens, maar deze keer met de juiste stof. Deze crêpe van Fragile vond ik bij MonDepot. Hij valt precies zoals hij moet vallen voor dit model, maar het productieproces verliep met dit dunne stofje veel moeizamer dan met het katoentje.

Deze keer maakte ik ook het riempje. Bij het katoentje was dat niet gelukt omdat ik te weinig stof overhad.

Gig - La Maison Victor - Photo credits: mijn zoon