Pizzadeeg ... en pesto!

Mijn vader is de man van de opbouwende kritiek wanneer het op eten aankomt. Maar toen ik hem vorige week een zelfgemaakte pizza voorschotelde, bleef het verdacht stil. Hij vroeg me een paar dagen later naar het recept van mijn pizzadeeg, want dat vond hij blijkbaar wel heel lekker. Missie geslaagd dus!

In plaats van het recept voor hem op een briefje te kribbelen, deel ik het meteen hier. Hebben jullie er misschien ook nog wat aan. Here goes!

Ingrediënten voor 4-6 personen
15 g verse gist
250 ml lauw water
een snufje suiker
1 el olijfolie
400 g tipo 00-meel (maar je kunt desnoods ook wit broodmeel gebruiken)
1/2 el zout

Bereiding

Verkruimel de gist in een maatbeker, voeg het lauwe water, de suiker en de olijfolie toe. Roer om de gist op te lossen en laat 10 minuten staan, tot er schuim op het mengsel staat.

Vermeng het meel en het zout in een mengkom en kneed er beetje bij beetje het gistmengsel onder. Ik gebruik hiervoor mijn KitchenAid, maar met een beetje spierkracht zal het ook wel lukken. Kneed tot je een mooie bal hebt. Normaal moet dat met deze hoeveelheden perfect lukken. Is je deeg toch nog te nat, doe er dan nog een beetje meel bij (of vice versa). Dek de mengkom af met huishoudfolie en laat minstens 1 uur op een warme, tochtvrije plaats (naast een radiator, in de zon, ...) staan. Deze stap is waarschijnlijk de belangrijkste. De bal zou in volume moeten verdubbelen.

En nu mag je het deeg gaan uitrollen. Bestrooi je werkvlak met wat meel en gebruik voor het rollen een deegroller of fles. Bij mij wordt dat allesbehalve een mooie cirkel. Ik rol het deeg eigenlijk uit tot mijn hele bakplaat is gevuld. Dat levert dan zo'n onregelmatig gevormde maar o zo indrukwekkende en ambachtelijk uitziende pizza op.

En dan beleggen maar! Ik begin met een laagje tomatensaus. Elvea verkoopt van die kleine doosjes speciaal voor pizza. Daarop strooi ik geraspte mozzarella. Dat is de basis. Afhankelijk van het seizoen gebruik ik vervolgens wilde paddenstoelen of zomerse groenten zoals (vooraf gegrilde) aubergines of paprika's, maar ook altijd dikke plakken buffelmozzarella. De kinderen eten hun pizza graag met ham en ananas.

Ondertussen heb je de oven op de allerhoogste stand voorverwarmd. Die van mij gaat tot 260 °C. Eenmaal hij is opgewarmd, schuif je er de pizza heel kort in. In mijn geval is dat precies 6 minuten. Maar dit zal afhangen van oven tot oven.

Maar dan komt het. Ik ben een fanatieke pestofan. En dan bedoel ik niet "pesto" uit een potje, want dat spul verkopen zou strafbaar moeten zijn. Het heeft niets, maar dan ook niets met echte pesto te maken. Ik dacht vroeger dat pesto vies was, omdat ik alleen de potjesversie kende, tot ik eens zelfgemaakte pesto proefde. Man, een wereld dat er voor mij openging! Ik ben nu zo'n grote fan dat ik eens naar mijn bakker trok met een proefpotje zelfgemaakte pesto nadat ik had ontdekt dat ze het spul uit de potjes op hun belegde broodjes smeerden. Wanneer ik op pensioen ga, word ik pesto-missionaris en trek ik met dat potje de wereld rond. Want er vallen nog veel zieltjes te bekeren, hoor!

Foto: italianaddiction.com

Ik gebruik pesto sinds die openbaring op risotto, op vis, op pasta, ... en al zeker op pizza (maar wel nadien, het gaat niet mee de oven in). Dat moet je echt eens proberen. Het is heerlijk! Het verbaast me altijd dat zo weinig pizzeria's dat doen. En bovendien is pesto in 1-2-3 gemaakt! Het gaat zo:

Ingrediënten
Vers basilicum (dat staat hier standaard in mijn keuken)
Verse Parmezaanse kaas (geen zakje zagemeel!!)
Goede olijfolie
Pijnboompitten
Peper & zout

Bereiding

Heel simpel. Doe een handvol basilicumblaadjes in een maatbeker, voeg een handjevol geraspte Parmezaanse kaas toe, giet er flink wat olijfolie bij en mix alles. Ik weeg mijn ingrediënten niet af en doe dit puur op gevoel. Dus varieer die hoeveelheden naar smaak. Voeg olijfolie toe tot je een beweeglijke saus hebt. Kruid met peper en zout. Je kunt er eventueel wat knoflook bij doen, maar ik vind rauwe knoflook te pikant, dus ik doe dat niet. Volgens het traditionele recept moet je de pijnboompitten ook onder de bereiding mixen, maar ik rooster ze liever kort in een hete pan (zonder vetstof) om ze daarna over mijn pestogerecht te strooien. Mijn kinderen zijn dol op die 'nootjes' en er wordt tijdens de maaltijd flink jacht op gemaakt.

Probeer het dus zeker eens zelf, zo'n pizza. Je zal ervan versteld staan hoe gemakkelijk het eigenlijk is! Ken jij nog originele ingrediënten om op een pizza te doen? Ik hoor het graag!

Follow my blog with Bloglovin

Het Witte-Benen-Manifest

Al mijn stofjes, fournituren en patronen zitten al in verhuisdozen, dus naaien doe ik de laatste tijd niet meer. Het was een bewuste keuze om die als eerste in te pakken, omdat ik me zo helemaal op de verhuizing kan concentreren, zonder naaikriebels die me uit mijn focus halen. Pas achteraf hoorde ik dat mijn nieuwe naaikamer als laatste wordt bezet en geschilderd. Ik kan er met mijn hoofd niet bij dat die naaikamer geen prioriteit is bij die werkmannen.

Deze rok - de Pippa van La Maison Victor - maakte ik bijna twee maanden geleden al. En toen paste hij nog perfect. Nu zit hij te los op de heupen. Conclusie: ik ben goed bezig met dat verhuizen!

Het stofje is van Mis-en-Plis en kocht ik vorige lente bij MonDepot. Er zit een heel subtiele glans op en ik heb er maanden mijn schaar niet in durven zetten, zo mooi is het.

En dan nog iets. Ik heb besloten dat ook witte benen vanaf nu superhot en trendy zijn. Ik roep helemaal op mijn eentje een nieuwe rage in het leven. Ik heb altijd zelfbruiners gebruikt om me mooier te voelen en ergerlijke opmerkingen in de kiem te smoren ("Allez, gij zijt al zo wit en dan gaat ge in de schaduw zitten!"), maar vanaf deze lente/zomer ben ik trots op mijn melkflessen! En ik blijf mijn huid beschermen met een hoge beschermingsfactor. De zon is heerlijk en we worden er allemaal gelukkig van, maar ik vraag me af wanneer mensen eindelijk gaan beseffen wat een schade die zon in onze huid aanricht. Ze verschieten vaak wanneer ze mijn leeftijd horen (over 2 maanden word ik 39 + 1) en vragen dan wat mijn geheim is. Als ik dan antwoord dat ik me goed bescherm tegen de zon krijg ik vaak de vreemdste blikken. De media staan er vol van, en toch dringt het bij zoveel mensen niet door hoe gevaarlijk de zon is en hoe oud ze onze huid maakt. En het zijn die mensen die me dan de domste opmerkingen geven over mijn wit velleke. En dat moet nu maar eens gedaan zijn. Dus voilà: ik onderteken mijn eigen Witte-Benen-Manifest. Wie tekent mee? 

Follow my blog with Bloglovin

Onze queeste naar vintage meubeltjes

Terwijl ons nieuwe huis stevig onder handen wordt genomen, dromen wij al over de inrichting ervan. De afgelopen maanden speurden we het internet af op zoek naar een sideboard of lowboard, zoals dat dan heet, en een meubel voor borden, glazen en bestek om in de nieuwe leefkeuken te plaatsen, oftewel een double sideboard. Ja, die dingen hebben allemaal een naam!

Want we zijn - en we zullen vast niet alleen zijn - nogal fan van Scandinavisch meubilair van rond de jaren 50, in een stijl die mid-century modern wordt genoemd. Maar wat dan helemaal niet de bedoeling is, is dat we ons huis volledig in die stijl inrichten. We combineren graag verschillende invloeden en stijlen, in de hoop dat ons interieur zo veel langer meegaat en boeiend blijft. Dat betekent dus ook dat die nieuwe meubels zo tijdloos mogelijk moeten zijn. Of we in die missie zijn geslaagd, moet je me over dertig jaar nog maar eens vragen.

Gisteren en vandaag trokken we er in real life op uit om een paar stukken van dichtbij te besnuffelen. In Modest Furniture in Antwerpen vonden we juweeltjes zoals de kast hieronder. De deuren bestaan uit heel fijne latjes die als een rolluik links en rechts in de kast schuiven. Binnenin zitten besteklaatjes, net zoals die van een bestekkoffertje. Maar met deze kast zaten we helaas boven het budget dat we eraan wilden besteden dus zochten we verder.

Op onze weg naar buiten kwamen we ook dit pareltje tegen. Maar daar waren we niet naar op zoek, dus ging het wijselijk verder richting uitgang.

We zetten onze weg verder naar Mobelfabrik, een winkel die nog maar een dag open was en waar de champagne al koud stond voor ons.

Er stond een prachtige double sideboard, maar ook daar hing een stevig prijskaartje aan. Bovendien vertelde de eigenaar ons dat er in zijn andere winkel in Beveren nog meubels stonden, waaronder nog een andere double sideboard die de helft goedkoper was dan deze.

Aan de overkant stond deze sideboard, en het was grote liefde. De vorm deed ons wat denken aan een oude tv, en vooral van de hoeken was ik compleet weg.

Maar eerst zouden we naar de andere winkel in Beveren gaan, waar niet alleen die goedkopere double sideboard maar ook een andere sideboard stond, beide meegebracht uit Denemarken.

Dus trokken we vandaag naar Beveren en werden we verliefd op deze kast (al ziet die er in het echt veel mooier en minder gelig uit) ... In het onderste stuk passen al mijn borden, in de laatjes kan ik het bestek kwijt en in het bovenste deel vinden alle glazen een plaatsje. In die kleine laatjes kan ik nog een hoop prulletjes kwijt. Perfect dus!

We vonden er uiteindelijk ook deze sideboard (al ziet die er in het echt weer minder rood uit) ... We sloegen twee vliegen in één klap en krijgen de levering gratis, ondanks het plasje dat ons hondje Lola in de toonzaal achterliet.

We kunnen niet wachten tot dat bestelwagentje met onze nieuwe meubels in mei voor onze deur parkeert!

Ondertussen in dat huis

Zaterdag tijdens Blogameetup 2 (die trouwens heel gezellig was en waar ik veel leuke dames leerde kennen) kreeg ik verschillende keren de vraag hoe het mogelijk is dat wij zo snel al gaan verhuizen. Schiet het dan zo goed op? Want de laatste foto's die jullie zagen, leken zo uit een oorlogsgebied te komen. Het huis lag nog niet zo lang geleden bijna in puin. We hebben namelijk volledig van tabula rasa gedaan.

Wel-hewel-ja, we zien het nog altijd zitten, die verhuizing begin mei. We steken flink de handjes uit de mouwen om het wat sneller vooruit te doen gaan (en de kosten toch een beetje te drukken), maar je ziet het zo stilaan wel in orde komen.

De foto's van mijn vorige blogpost hierover zijn toch al wat witter en gladder geworden.

Hierboven zie je een kamer die op het punt staat een badkamer te worden. Bad, douche, kranen enzovoort staan klaar om geïnstalleerd te worden. De plinten liggen ook al klaar.

Hierboven een van de kinderkamers, met al één laag verf op de vloer en muren die al bijna helemaal droog zijn, dankzij een combinatie van (een beetje) verwarming en verluchting. De plinten worden deze week nog geplaatst.

Toen we de verf kochten, schrok de verkoopster van ons plan om vloeren en muren wit te schilderen. "Oei, zo steriel", zei ze. Dus lieve verfmevrouw, ik hoop dat je mijn blog volgt zodat ik je ervan kan overtuigen dat wit echt niet steriel hoeft te zijn. Andere opmerkingen die ik hierover hoor zijn: "Amai, jullie zijn dapper." Maar nu het resultaat van ons dappere plan steeds concreter begint te worden, ben ik er zo blij mee!

De kraters in de gang werden nu ook opgevuld met een mooi chappeke. De vloerder staat te trappelen van ongeduld om te beginnen tegelen, maar omdat hier constant mensen rondlopen, is dat nog niet gelukt. Je ziet de gang trouwens ook volstaan met ramen en deuren, want vandaag is ook Belisol komen aankloppen.

Hierboven wordt een oud raam net uitgebroken.

En een paar uur later ziet dat er al zo uit ...

Ze hebben trouwens een origineel uitzicht meegebracht ook, want wie goed kijkt ziet een circuslama door het raam. Net toen ik deze foto had genomen, zag ik mijn hondjes gezellig over de stoep rennen met z'n tweetjes. Een van de werkmannen had het poortje naar de tuin laten openstaan en weg waren de dames. Gelukkig moest ik gewoon keihard gillen "De honden, de hooooonden, de hooooohonden" om te maken dat de hondjes op het eind van de straat meteen rechtsomkeer maakten om het hysterische baasje te gaan redden. Maar nu kan ik wel niet meer onder die Belisol-mannen komen zonder dat die beginnen grinniken.

En zo ziet het huis er aan de buitenkant uit, met alvast twee blinkend nieuwe ramen (1e verdieping) en één gapend gat waar mijn naaikamer zal komen.

En terwijl die mannen zich daar in het zweet werken, probeer ik de inhoud van een heel huis in kartonnen dozen te proppen en zie ik die hele verhuizing hoe langer hoe minder zitten. Man, wat verzamelt een mens toch veel spullen!

As we speak #1

Ik heb de grootste bewondering voor blogsters die in hun ziel laten kijken. Die dat durven. Ik ben zo niet. Ik zou wel willen, maar ik heb dan schrik voor commentaar die me uit het lood slaat. Onterecht waarschijnlijk, maar toch. Daarom dacht ik zachtjes aan te beginnen, met een rubriekje dat ik van andere blogs stal (wie is er eigenlijk mee begonnen?). De rubriek heet 'As we speak' en gaat - zoals de naam al verraadt - over wat er op dit moment in mijn leven gebeurt. De grote en vooral kleine dingen.

Daar gaan we dan.

Organisatie: een tijdje geleden schreef ik - naar aanleiding van Activia's #boostyourpositivity en de vele lifehacks die daaruit voortvloeiden - dat de kinderen voortaan een warme maaltijd op school zouden eten, dat mijn man en ik 's middags "vies eten" zouden maken en daar twee dagen van zouden eten, en dat de kinderen tot 17 uur in de naschoolse opvang naast de deur zouden blijven.

We zijn nu zo'n 3 weken verder en ik kan ondertussen zeggen dat dit de beste beslissing ooit was! We staan veel minder in de keuken, de kinderen zijn elke keer enthousiast over het eten op school ("mama, die spaghetti is veeeeel lekkerder dan de jouwe!") en ik werd al meermaals terug naar huis gestuurd als ik het waagde de kinderen een halfuurtje vroeger uit de naschoolse opvang te halen. Wanneer de kinderen dan toch thuis zijn, is het huiswerk gemaakt, moeten wij niet meer in de keuken staan en is er amper afruim-en-afwas. Win-win-win over de hele lijn!

Lezen: ik lees elke dag, hoewel ik veel te snel in slaap val met mijn boek op schoot. Een grote frustratie! Maar soit, ik ben nu bezig in De Boekendief van Markus Zusak. Leest supervlot en het is moeilijk weg te leggen. Dus ik doe dat gewoon niet (ik val gewoon in slaap). De ideale vakantieliteratuur, als je nog op zoek was!

Blij met: mijn froufrou'tje, dat ik gisteren zelf knipte met behulp van deze poepsimpele techniek, maar ook zo content met mijn nieuwe softboxen die gisteren werden geleverd. Voor dat broodnodige licht wanneer we foto's maken. Licht dat ik duidelijk nog niet had toen ik de foto's van deze blogpost maakte!

Eten: zoals ik al schreef, eten wij sinds een paar weken veel meer "vieze dingen". Ik citeer nu mijn kinderen, want ik heb het vooral over Indische of Midden-Oosterse gerechten. Veel Ottolenghi en Meera Sodha is dat dan. Heerlijk.

We hebben ook een nieuwe traditie in het leven geroepen voor de weekends, wanneer we met z'n allen samen aan tafel zitten en we vooral geen gejammer willen: pizza! En die wordt niet aan huis geleverd, maar zelf klaargemaakt, deeg en al! Dat schrikt misschien af als je het nog nooit hebt gedaan, maar met een beetje oefening (en toegegeven: een fantastische KitchenAid) ben je er zo mee weg. Benieuwd hoe ik mijn pizza maak? Laat het gerust weten, dan wijd ik er eens een blogberichtje aan.

De kinderen krijgen een pizza met ananas en ham, en die van ons wordt goed volgepakt met Parijse en bospaddenstoelen, dikke plakken buffelmozzarella, geroosterde pijnboompitten enz. Zodra de pizza uit de oven komt, druppel ik er flink wat zelfgemaakte pesto over en duiken we erin. Superlekker!

Uitkijken naar: de verhuizing begin mei, naar een huis dat momenteel volledig wit wordt geschilderd, muren én vloeren. Ik heb zooooooooo hard nood aan licht. Aan ruimte en zuurstof. Ik ben dan ook als een halvegare spullen aan het weggooien en -geven. Opruimgoeroes als Marie Kondo en Zamarra Kok helpen daar een handje bij.

Maar ik kijk ook uit naar zaterdag, naar de Blogameetup! Binnenstappen op een plaats waar ik niemand ken is al een uitdaging, maar wat me echt tegenhield, was helemaal alleen naar Antwerpen (en vooral terug) rijden. Maar oproepjes op Facebook wierpen vruchten af, en ondertussen zit mijn auto helemaal vol met bloggende madammen. Dat wordt gezellig!

Iemand van jullie die ik zaterdag zie, trouwens? Ik kijk ernaar uit jullie in 't echt te mogen begroeten!

Broekie monster

Mijn zoon en zijn broeken ... Hij verslijt ze bij de vleet. Vaak koop ik dan goedkope broeken voor hem, zodat mijn hart minder bloedt als ik ze na een paar maanden weer weg mag gooien. Maar die goedkope broeken sieren zijn smal lijfje helemaal niet.

Tegen beter weten in heb ik dus weer een paar broekjes voor hem gemaakt. Voorlopig draagt hij ze enkel in het weekend, zodat ik toch nog wat controle heb over die knietjes en wat hij er allemaal mee uitsteekt.

Vroeger maakte ik veel Jacobjes. Maar nu het aanbod broekpatronen voor jongens fors is uitgebreid, probeer ik graag eens wat nieuws uit.

Neem nu Cisse, van Zonen 09. Hij lijkt wat op de Jacob, maar heeft smalle pijpen en wat meer opties om er iets unieks van te maken. Een extra voordeel is dat je kunt kiezen tussen een 'small' en een 'standaard' pasvorm. Voor mijn Elliot werd dat een small.

Kijk eens wat een strak poepke!

Het stofje is een wat dikkere tricot van bij MonDepot (helaas al lang uitverkocht).

De tweede broek die ik maakte, is de Joe uit het laatste nummer van La Maison Victor. Dit is niet zo'n strak broekje als de Cisse, maar het is dan ook een joggingbroek. Van dit comfortabele acrobatenbroekje zullen er nog veel exemplaren volgen. Het is trouwens heel snel klaar.

Deze maakte ik met een joggingstof van Mis-en-plis, ook gekocht bij MonDepot.

Binnenkort maak ik ook deze Rollercoaster nog eens, want dat vind ik misschien nog de leukste broek van allemaal.

Maar oh weeeeeeeeeeeeee als het Broekie Monster weer toeslaat en zijn knieën door die broeken komen piepen!!

PS: hoe je een naam op een T-shirt flockt, verklap ik hier.

Dat huis

Hoe zit het eigenlijk nog met dat huis dat we aan het renoveren waren? Ik hoor het jullie wel denken, hoor. Ik geef met al dat naaiwerk niet echt de indruk hier keihard aan het renoveren zijn, maar dat is gewoon omdat dit de meest relaxte verbouwing OOIT is. Wij zitten lekker warm en comfortabel in ons oude huis om de hoek, onze aannemers komen mooi hun afspraken na, we zitten min of meer op schema en er zijn nog geen lijken uit de kast komen vallen (op wat asbest na) ... En kijk, nu heb ik het waarschijnlijk gejinxt.

Hier dus een stand van zaken. Het huis werd de afgelopen maanden volledig gestript. En nu wordt alles stillekes aan weer opgebouwd. Spannend zijn de foto's hieronder nog niet. Voor het leuke werk zul je moeten wachten tot na de verhuizing. Want man, zit ik even vol met toffe ideeën!

De donkere zolderkamers kregen een reusachtig dakvenster. Laat de zon maar binnen! De buitenmuren kregen ook een dikke isolatielaag. Laat die kou maar buiten!

De muren van bovenstaande kamer werden ondertussen al gepleisterd. Ik loop al achter met mijn foto's.

Sinds deze week hangen er zelfs radiatoren!

Knauf verdient pakken geld aan ons, want alle muren worden opnieuw gepleisterd. Je ziet hierboven dat we ook al nieuwe "ellentriek" hebben.

Zie dat eens blinken, dat nieuw materiaal!

De gang ziet er ondertussen zo uit, maar binnenkort komen daar tegels te liggen, en wel deze (voorlopig even uitgestald in onze huidige gang):

We hebben ook al concrete afspraken gemaakt voor een veranda, een haardvuur en een nieuwe voordeur. De nieuwe ramen komen er binnenkort ook aan en daarna wordt de gevel eens flink opgepoetst.

Ondertussen denk ik hier keihard na over de inrichting van het huis. Ik had je al verteld dat we de klassieke indeling van eet/zitkamer-met-tv en keuken compleet overhoop gaan gooien, maar we hebben ook besloten alle houten vloeren (dat is zowat 85% van het huis) wit te schilderen, net als de muren. Daar moesten we toch wel even over nadenken, want we hebben 2 honden en 3 poezen en haar zul je dus beter zien liggen. Maar stofzuigen doe ik toch elke dag, dus is het misschien handiger als ik weet waar ik zijn moet, niet waar?