As we speak #1

Ik heb de grootste bewondering voor blogsters die in hun ziel laten kijken. Die dat durven. Ik ben zo niet. Ik zou wel willen, maar ik heb dan schrik voor commentaar die me uit het lood slaat. Onterecht waarschijnlijk, maar toch. Daarom dacht ik zachtjes aan te beginnen, met een rubriekje dat ik van andere blogs stal (wie is er eigenlijk mee begonnen?). De rubriek heet 'As we speak' en gaat - zoals de naam al verraadt - over wat er op dit moment in mijn leven gebeurt. De grote en vooral kleine dingen.

Daar gaan we dan.

Organisatie: een tijdje geleden schreef ik - naar aanleiding van Activia's #boostyourpositivity en de vele lifehacks die daaruit voortvloeiden - dat de kinderen voortaan een warme maaltijd op school zouden eten, dat mijn man en ik 's middags "vies eten" zouden maken en daar twee dagen van zouden eten, en dat de kinderen tot 17 uur in de naschoolse opvang naast de deur zouden blijven.

We zijn nu zo'n 3 weken verder en ik kan ondertussen zeggen dat dit de beste beslissing ooit was! We staan veel minder in de keuken, de kinderen zijn elke keer enthousiast over het eten op school ("mama, die spaghetti is veeeeel lekkerder dan de jouwe!") en ik werd al meermaals terug naar huis gestuurd als ik het waagde de kinderen een halfuurtje vroeger uit de naschoolse opvang te halen. Wanneer de kinderen dan toch thuis zijn, is het huiswerk gemaakt, moeten wij niet meer in de keuken staan en is er amper afruim-en-afwas. Win-win-win over de hele lijn!

Lezen: ik lees elke dag, hoewel ik veel te snel in slaap val met mijn boek op schoot. Een grote frustratie! Maar soit, ik ben nu bezig in De Boekendief van Markus Zusak. Leest supervlot en het is moeilijk weg te leggen. Dus ik doe dat gewoon niet (ik val gewoon in slaap). De ideale vakantieliteratuur, als je nog op zoek was!

Blij met: mijn froufrou'tje, dat ik gisteren zelf knipte met behulp van deze poepsimpele techniek, maar ook zo content met mijn nieuwe softboxen die gisteren werden geleverd. Voor dat broodnodige licht wanneer we foto's maken. Licht dat ik duidelijk nog niet had toen ik de foto's van deze blogpost maakte!

Eten: zoals ik al schreef, eten wij sinds een paar weken veel meer "vieze dingen". Ik citeer nu mijn kinderen, want ik heb het vooral over Indische of Midden-Oosterse gerechten. Veel Ottolenghi en Meera Sodha is dat dan. Heerlijk.

We hebben ook een nieuwe traditie in het leven geroepen voor de weekends, wanneer we met z'n allen samen aan tafel zitten en we vooral geen gejammer willen: pizza! En die wordt niet aan huis geleverd, maar zelf klaargemaakt, deeg en al! Dat schrikt misschien af als je het nog nooit hebt gedaan, maar met een beetje oefening (en toegegeven: een fantastische KitchenAid) ben je er zo mee weg. Benieuwd hoe ik mijn pizza maak? Laat het gerust weten, dan wijd ik er eens een blogberichtje aan.

De kinderen krijgen een pizza met ananas en ham, en die van ons wordt goed volgepakt met Parijse en bospaddenstoelen, dikke plakken buffelmozzarella, geroosterde pijnboompitten enz. Zodra de pizza uit de oven komt, druppel ik er flink wat zelfgemaakte pesto over en duiken we erin. Superlekker!

Uitkijken naar: de verhuizing begin mei, naar een huis dat momenteel volledig wit wordt geschilderd, muren én vloeren. Ik heb zooooooooo hard nood aan licht. Aan ruimte en zuurstof. Ik ben dan ook als een halvegare spullen aan het weggooien en -geven. Opruimgoeroes als Marie Kondo en Zamarra Kok helpen daar een handje bij.

Maar ik kijk ook uit naar zaterdag, naar de Blogameetup! Binnenstappen op een plaats waar ik niemand ken is al een uitdaging, maar wat me echt tegenhield, was helemaal alleen naar Antwerpen (en vooral terug) rijden. Maar oproepjes op Facebook wierpen vruchten af, en ondertussen zit mijn auto helemaal vol met bloggende madammen. Dat wordt gezellig!

Iemand van jullie die ik zaterdag zie, trouwens? Ik kijk ernaar uit jullie in 't echt te mogen begroeten!

Broekie monster

Mijn zoon en zijn broeken ... Hij verslijt ze bij de vleet. Vaak koop ik dan goedkope broeken voor hem, zodat mijn hart minder bloedt als ik ze na een paar maanden weer weg mag gooien. Maar die goedkope broeken sieren zijn smal lijfje helemaal niet.

Tegen beter weten in heb ik dus weer een paar broekjes voor hem gemaakt. Voorlopig draagt hij ze enkel in het weekend, zodat ik toch nog wat controle heb over die knietjes en wat hij er allemaal mee uitsteekt.

Vroeger maakte ik veel Jacobjes. Maar nu het aanbod broekpatronen voor jongens fors is uitgebreid, probeer ik graag eens wat nieuws uit.

Neem nu Cisse, van Zonen 09. Hij lijkt wat op de Jacob, maar heeft smalle pijpen en wat meer opties om er iets unieks van te maken. Een extra voordeel is dat je kunt kiezen tussen een 'small' en een 'standaard' pasvorm. Voor mijn Elliot werd dat een small.

Kijk eens wat een strak poepke!

Het stofje is een wat dikkere tricot van bij MonDepot (helaas al lang uitverkocht).

De tweede broek die ik maakte, is de Joe uit het laatste nummer van La Maison Victor. Dit is niet zo'n strak broekje als de Cisse, maar het is dan ook een joggingbroek. Van dit comfortabele acrobatenbroekje zullen er nog veel exemplaren volgen. Het is trouwens heel snel klaar.

Deze maakte ik met een joggingstof van Mis-en-plis, ook gekocht bij MonDepot.

Binnenkort maak ik ook deze Rollercoaster nog eens, want dat vind ik misschien nog de leukste broek van allemaal.

Maar oh weeeeeeeeeeeeee als het Broekie Monster weer toeslaat en zijn knieën door die broeken komen piepen!!

PS: hoe je een naam op een T-shirt flockt, verklap ik hier.

Dat huis

Hoe zit het eigenlijk nog met dat huis dat we aan het renoveren waren? Ik hoor het jullie wel denken, hoor. Ik geef met al dat naaiwerk niet echt de indruk hier keihard aan het renoveren zijn, maar dat is gewoon omdat dit de meest relaxte verbouwing OOIT is. Wij zitten lekker warm en comfortabel in ons oude huis om de hoek, onze aannemers komen mooi hun afspraken na, we zitten min of meer op schema en er zijn nog geen lijken uit de kast komen vallen (op wat asbest na) ... En kijk, nu heb ik het waarschijnlijk gejinxt.

Hier dus een stand van zaken. Het huis werd de afgelopen maanden volledig gestript. En nu wordt alles stillekes aan weer opgebouwd. Spannend zijn de foto's hieronder nog niet. Voor het leuke werk zul je moeten wachten tot na de verhuizing. Want man, zit ik even vol met toffe ideeën!

De donkere zolderkamers kregen een reusachtig dakvenster. Laat de zon maar binnen! De buitenmuren kregen ook een dikke isolatielaag. Laat die kou maar buiten!

De muren van bovenstaande kamer werden ondertussen al gepleisterd. Ik loop al achter met mijn foto's.

Sinds deze week hangen er zelfs radiatoren!

Knauf verdient pakken geld aan ons, want alle muren worden opnieuw gepleisterd. Je ziet hierboven dat we ook al nieuwe "ellentriek" hebben.

Zie dat eens blinken, dat nieuw materiaal!

De gang ziet er ondertussen zo uit, maar binnenkort komen daar tegels te liggen, en wel deze (voorlopig even uitgestald in onze huidige gang):

We hebben ook al concrete afspraken gemaakt voor een veranda, een haardvuur en een nieuwe voordeur. De nieuwe ramen komen er binnenkort ook aan en daarna wordt de gevel eens flink opgepoetst.

Ondertussen denk ik hier keihard na over de inrichting van het huis. Ik had je al verteld dat we de klassieke indeling van eet/zitkamer-met-tv en keuken compleet overhoop gaan gooien, maar we hebben ook besloten alle houten vloeren (dat is zowat 85% van het huis) wit te schilderen, net als de muren. Daar moesten we toch wel even over nadenken, want we hebben 2 honden en 3 poezen en haar zul je dus beter zien liggen. Maar stofzuigen doe ik toch elke dag, dus is het misschien handiger als ik weet waar ik zijn moet, niet waar?

Nog eens iets anders

Ik sloeg nog eens iets anders open dan LMV. Want Stof voor durf-het-zelvers is toch ook wel een fantastisch boekje, he!

Met twee prachtige stofjes van Soft Cactus en een lapje donkerblauw katoen maakte ik deze Anna-Jamie-Lee uit SVDHZ 2. In mensentaal is dat dus een bovenstuk zonder mouwtjes, een knoopjessluiting op de rug en een gerende rok.

Ik knipte het bovenstuk in drie en gebruikte voor elk stuk een ander stofje.

De rok werd onderaan afgewerkt met een donkerblauwe boord ...

... die ook terugkomt op de rug, waar de knoopjes zitten.

Euhm ... heeft iemand trouwens Wally gezien?

Mijn shortcuts #boostyourpositivity

Heerlijk vind ik het om te lezen hoe andere moeders hun ballen in de lucht (proberen te) houden. Hoe ze een evenwicht (proberen te) vinden tussen hun rol van moeder, huishoudmanager, echtgenote, carrièrevrouw en vooral gewoon ... vrouw. En nog fijner is het als zij je inspireren om sommige dingen anders en beter aan te pakken.

Sinds ik kinderen heb is het bij mij een constante zoektocht naar die shortcuts, naar de wonderolie die mijn huishouden op rolletjes laat lopen. En soms krijg ik van die eureka-momenten, kom ik op een schitterend idee of doe ik een fantastische ontdekking die mijn dagelijkse leven weer een stukje leefbaarder maakt.

Ik ga dus de uitdaging van Kelly en Activia's #boostyourproductivity aan en verklap hier mijn trucjes om de boel min of meer overeind te houden. Zo kunnen we elkaar misschien weer een stukje verder helpen.

Dit zijn mijn belangrijkste shortcuts:

Een vast ochtendritueel: mijn man maakt het ontbijt en de lunch van de kinderen en ik zoek de kleertjes bij elkaar en zorg ervoor dat de kinderen in die kleertjes terechtkomen. Om ze vervolgens naar school te brengen, hanteren we een beurtsysteem. Terwijl de ene naar school sjokt, ruimt de andere de rommel van die ochtend op en gooit alle ramen open. Vaak raas ik dan ook nog eens met de stofzuiger door de woonkamer. Tegen de tijd dat de andere weer thuis is, ligt het huis er weer netjes bij en kunnen we beginnen werken (we zijn freelance-vertalers en werken thuis).

Mijn rommelmand: ik heb een grote mand waar ik alle kleine en grote rommel in steek om die vervolgens in de juiste kamers te gaan afleveren. Wanneer ik eraan denk die mand overal waar ik ga met me mee te dragen, dan is het huis in geen tijd perfect opgeruimd.

Patattenrefter: de avondmaaltijden zijn een grote bron van stress hier. We koken altijd vers en steken daar best wel veel tijd en liefde in. En als je dan eindelijk aan tafel zit, dan gaan de kinderen zagen over dingen die volgens hen niet in het eten horen te zitten (kinderkost of niet!) of beginnen ze ruzie te maken ("Elliot kijkt naar mij!!!!"). In plaats van van die lekkere maaltijd en elkaar te genieten, zitten we binnen de kortste tijd op elkaar te roepen en is mijn honger over. Daarom gaan de kinderen vanaf 2 maart naar de "patattenrefter" op school en krijgen ze eindelijk hun zin, want ze vinden het toch zo oneerlijk dat andere kinderen daar wel naartoe mogen. Het plan is dan dat mijn man en ik op maandag en donderdag 's middags een warme maaltijd met lekker veel vieze dingen klaarmaken en daar de volgende dag ook van eten. Dan is iedereen happy: wij moeten geen kinderkost meer maken en de kinderen krijgen alleen nog maar kinderkost. Op woensdag kiezen de kinderen het gerecht en eten we dat gezellig samen op. Ik doop woensdag alvast tot "macaronidag".

Resultaat: we koken minder, we eten allemaal wat we lekker vinden, en omdat wij (ouders) meer "vieze" slaatjes kunnen klaarmaken en 's middags geen belegd broodje meer gaan eten, gaan we automatisch gezonder eten en geven we op de koop toe ook minder geld uit (ondanks de prijs van de warme maaltijden op school). En 's avonds zitten we toch nog gezellig samen aan tafel, maar dan met een boterhammetje waar niemand over zaagt.

Naschoolse opvang: pijnpunt nummer 2 hier is huiswerk maken. Elke keer is dat weer ruzie. Pijnpunt 3 is dat mijn man en ik moeten stoppen met werken om 15 u. om de kinderen van school te halen en ons onder meer met dat huiswerk bezig te houden. Het vertaalwerk moet dan vaak 's avonds worden ingehaald, en leuk is anders. En omdat de kinderen het ook weer oneerlijk vinden dat andere kinderen WEL naar de naschoolse opvang mogen, en zij niet, hebben we besloten ze vanaf dinsdag (nog 3 keer slapen!) twee keer per week naar de studie (waar ze huiswerk maken) en de naschoolse opvang te laten gaan. Bijkomend voordeel: die opvang ligt hier een paar huizen verder. De kinderen komen dan thuis, het huiswerk is gemaakt, papa en mama hebben kunnen doorwerken, we moeten niet meer koken en afwassen en we hebben gewoon meer quality time voor elkaar. Alweer: iedereen happy!

Boodschappen: boodschappen doen we één keer per week. Sinds ik Paprika gebruik, is dat zoveel gemakkelijker geworden. Ik moet geen boodschappenlijst meer maken en stel gewoon in de auto een weekmenu en boodschappenlijst op. Met mijn app. Eenmaal daar lopen we elk apart door de winkel met onze smartphone in de hand. We vinken af en synchroniseren regelmatig, en die winkelkar is in geen tijd gevuld. Een shortcut om u tegen te zeggen!

Nog een shortcut die ik niet meer zou kunnen missen, is mijn poetsvrouw. Ze komt op vrijdag, en hoewel ze niet het hele huis kan poetsen in 4 uur tijd, scheelt het toch een flinke slok op de borrel.

Het enige waar ik nog geen wonderoplossing voor heb gevonden, is de strijk. Ik las bij veel deelneemsters aan #boostyourpositivity dat ze hun was niet strijken. Ik heb het geprobeerd, maar het lukt me niet. Ik ben te perfectionistisch, te verlekkerd op propere stapeltjes in mijn kasten. Erger nog: als een T-shirt niet perfect symmetrisch is opgevouwen, vouw ik het opnieuw. Ik doe het mezelf aan, ik weet het, maar het is wat het is. En de strijk wegbrengen, dat is zo'n gesleep ... En je zult zien dat je altijd net dat jurkje wil dragen dat bij de strijkster ligt!

En jullie? Hebben jullie nog gouden tips om het leven te vereenvoudigen? Ik lees ze graag!

Blingbling ende schitterschitter

Daar ben ik weer, met een creatie uit LMV ... Het begint misschien een beetje eentonig te worden, maar het is dan ook zo'n geweldig boekske. Maar ik kocht pas Love at First Stitch, dus er komt afwisseling aan, even geduld nog!

Ik ging deze keer voor een snel-klaar-lekker-luiprojectje met de Rianne uit de jongste editie. Ik kopieer niet graag, maar ik vond de stof met gouden lurexdraad in zo mooi dat ik ze bestelde bij Madeline de Stoffenmadam. Ik keek in het verkeerde tabelletje en bestelde stof te veel, maar dat bleek zo erg nog niet. Ik kreeg er net (maar echt net) een Candy voor June uit.

Dus nu schitteren wij alle twee! Je ziet het op deze foto's misschien niet, maar je moet er maar eens mee in de zon gaan staan!

LMV-fans met een scherp oog zullen al wel hebben gezien dat ik het Rianne-patroon niet helemaal heb gevolgd. Ik naaide er een tunnelband met koordje op, maar vond dat er veel te joggingachtig uitzien en tornde het hele ding er weer af. Ook de hals zoomde ik om. Die onafgewerkte, sporty look was toch niet zo mijn ding.

Ik ga dat nog doen, zo per ongeluk te veel stof bestellen.

Carnaval-noodgeval

Twee dagen geleden kwam June thuis van school met een briefje dat de kinderen vrijdag verkleedkleren mogen meebrengen. Omdat we geen passende verkleedkleren meer hebben, had ik twee mogelijkheden: geld uitgeven aan een pak dat waarschijnlijk maar één keer wordt gedragen en waar de halve school in rondloopt (met het weinige dat er nog overschiet in de winkel) of iets improviseren. June is nogal gek op Dolfje Weerwolfje, dus verknipte ik 2 langharige sierkussens om er een wolvenlijfje en een wolvenmuts van te maken. Maar ik spiegelde één patroondeel niet en zag mijn plannen in rook en veel gevloek opgaan.

Dus trokken we vandaag na school toch maar naar Dreamland. Tussen al dat prinsessengeglitter vonden we één artikel dat door Junes keuring raakte: een dinohoed. En ja hoor, de creatieve sappen begonnen te vloeien! Thuis dook ik meteen mijn koffer met stoffenrestjes in. Met een daimachtig stofje maakte ik een vestje (met als basis de Indiana van LMV) en een staart. Ik knipte de rug van het jasje door en naaide driehoekjes in groen vilt tussen de naad. De staart kreeg dezelfde behandeling en werd daarna opgevuld zodat hij mooi recht blijft staan. Ik naaide er een elastiek aan vast en het dinopak was klaar. En om de ondertussen bekende opmerkingen in de trant van "Amai, jij hebt tijd te veel, zeker?" de kop in te drukken: ik was hier welgeteld drie kwartier zoet mee.