Bokrijk: mijn happy place

Misschien is het omdat ik zo snak naar stilte, groen en ongecompliceerde eenvoud, maar ik voel me zo ongelooflijk in mijn element in Bokrijk! Ik ging er eigenlijk niet over bloggen, omdat ik hier al zo vaak ben geweest en ermee opgroeide dat ik er automatisch van uitging dat iedereen het wel al lang kende. Een beetje zoals de dierentuin van Antwerpen eigenlijk. Maar niet iedereen is even thuis in Limburg als ik, besefte ik later…

In openluchtmuseum Bokrijk ga je zo'n 100 jaar terug in de tijd. Het domein in opgedeeld in verschillende provincies met daarin authentieke, volledig ingerichte gebouwen, woningen en boerderijen. Er lopen figuranten en acteurs rond, je kunt er in het schooltje in het klasje van juf Helena gaan zitten of de mis van meneer pastoor bijwonen. De woningen stap je gewoon binnen, die van meneer pastoor inbegrepen, om er schaamteloos rond te neuzen. Ik word zelf helemaal nostalgisch van die typische 'stoofgeur' die er vaak hangt. In de stallen staan vaak dieren. Als je rond het middaguur in zo'n huisje komt, staat er soms pap op het vuur en kun je proeven. De figuranten leven echt een hele dag in 'hun' huisje. Ze doen er de was, koken er, verzorgen de dieren... Sommigen geven je uitleg, terwijl de acteurs helemaal opgaan in hun rol. Je ziet dat ook in mijn vastgezette Story op Instagram.

Misschien kies ik mijn momenten goed uit of is het domein gewoon groot genoeg, maar ik heb nooit drukte ervaren in Bokrijk. Je bent altijd wel op je gemakje om te genieten van de rust. En je kunt er nu ook workshops volgen, zoals brood bakken of pottenbakken! Een aangename verrassing was dat de Superette er nu ook zuurdesembrood bakt en verkoopt. Zo konden we toch een stukje Bokrijk mee naar huis nemen.

Echt, ik zou hier elk weekend kunnen komen!

Wie tips heeft voor nog meer uitstapjes in dit genre (rust! groen!) mag hieronder zijn mond opentrekken! :-)

Het leven zoals het is: ten huize Dietemiet!

Sinds ik fotografielessen volg, sleep ik mijn fototoestel overal mee naartoe. Het ligt altijd wel binnen handbereik, klaar om een leuke foto te maken. Ik zou het de hele dag kunnen doen! Het is precies wat fotograaf Tobias moet hebben gedacht toen hij met het idee kwam om mensen een dagje te volgen, verscholen achter zijn lens, op stap met een gezin, al dan niet in het gezelschap van familie of vrienden, of gewoon gezellig thuis. Hij kwam hier een dagje proefdraaien, op een relaxte zondag in mei. En dit is het resultaat!

Of het vreemd en ongemakkelijk was dat zo'n fotograaf je overal volgt met zijn camera in de aanslag? Dat had gekund, moest Tobias niet zo'n superlieve man zijn die wij zelfs graag een plaatsje aanboden aan tafel! Het heeft ook wel eens wat, aan de andere kant van de lens staan!

Wabi Sabi: de schoonheid van imperfectie

Ik krijg zo nu en dan mailtjes van mensen die voor een verbouwing van een oud huis staan en me vragen hoeveel zo'n renovatie ruw geschat zou kosten en wat wij erin hebben gestoken.

Dat is geen gemakkelijke vraag, want zo'n budget is sterk afhankelijk van je smaak en eisen. Wij vroegen eerst offertes op voor de grootste werken, zoals het dak, de ramen, loodgieterij, verwarming, isolatie- en pleisterwerken en de veranda. Die dingen moeten gewoon gebeuren. Maar dan heb je de afwerking nog. En daarin kun je zo ver gaan als je wil. Wij staken geen fortuin in onze badkamer en keuken. We behielden de bestaande houten vloer, maar gaven die wel een lik verf. Enkel in de gang legden we nieuwe tegels. Ons huis werd gebouwd in 1902 en is allesbehalve recht. Plinten zijn hier en daar afgebladderd en de buizen van de verwarming liggen bloot en zitten onder de verfspatten. Ook de bestaande gietijzeren radiatoren zijn her en der afgebladderd. In de marmeren vensterbanken die konden blijven liggen, zitten kappen, krassen en kringen. En weet je wat? Wij vinden dat fantastisch! Dit huis heeft al heel wat meegemaakt, en dat mag je zien ook. Die imperfectie blijft me inspireren. En dat maakt dat onze verbouwing geen rib uit ons lijf heeft gekost.

Hou je van strak, moet alles er onberispelijk uitzien en moet ieder detail kloppen? Dan zal je pakken meer geld op tafel moeten leggen om je huis in die perfecte staat te krijgen.

Er is zelfs een naam voor die liefde voor het imperfecte: Wabi Sabi. Toegepast op interieurinrichting betekent het dat je schoonheid ziet in een barst of een niet perfect geverfd meubel, in asymmetrie en gekreukt linnen. Dat je organische materialen verkiest boven nieuwe. Het zijn handgemaakte, natuurlijk gevormde of gebrekkige decoratiespullen. Een toefje roest hier en daar. Een gezellig versleten interieur, zo wordt het soms ook wel omschreven. In de tuin betekent het dat je gras niet gemillimeterd moet zijn tussen perfect aangelegde borders, dat ook onkruid een plaats krijgt en dat zoveel mooier kan zijn. De pijlers van Wabi Sabi zijn immers asymmetrie, bescheidenheid en natuur.

Kortom, het moet niet allemaal clean en afgelikt zijn, waardoor we soms de mooie, rauwe kant van het leven vergeten te waarderen. Slijtage en foutjes benadrukken immers het leven en de vergankelijkheid ervan. 

Ik denk dat je wel kunt stellen dat Wabi Sabi de rode draad is doorheen mijn interieur én tuin. Wat er voor anderen 'verwaarloosd' of slordig kan uitzien, is iets waar wij bewust voor kiezen en dat we dankbaar omarmen.

Denk nu echter niet dat opruimen of schoonmaken hebben afgedaan, want deze trend is wel gestileerd. Je kunt je wel voorstellen dat ze in een willekeurig, rommelig interieur helemaal de mist in gaat!

Kun je geloven dat een van de werkmannen in ons huis opmerkte dat de houten vloer op de foto hierboven eruit moest, want die drie planken lagen haaks op de andere? Terwijl wij daar net zo blij mee waren! Dus ja, op die manier wordt verbouwen uiteraard een heel dure zaak...

Dus lang leven Wabi Sabi! Volgens verschillende bronnen is het zelfs dé interieurtrend van 2018. Misschien kunnen deze interieurs of de vele foto's hier op Pinterest je wel inspireren tijdens het verbouwen!

Kippotherapie

Mijn dochter is zot van kippen. Ze hebben blijkbaar een kalmerende uitwerking op haar. Als ze boos is stormt ze de tuin in, ze verdwijnt tussen de struiken en de kippen en drie minuten later hoor ik ze al schaterlachen en huppelt ze zingend weer naar binnen.

Move over, hippotherapie... Wij doen hier aan kippotherapie!

Daar komt nog bij dat ook mijn man zich is gaan interesseren voor al die kippenrassen. Ikzelf ben vooral blij met die eitjes iedere dag, en dat gekakel vind ik ook nog wel gezellig.

Omdat June bij mijn volgers op Instagram ondertussen wel gekend is om haar liefde voor kippen, kreeg ik uit verschillende hoeken de tip zijdehoentjes te kopen, omdat die zo tam en kindvriendelijk zijn. Dus maakten we onze kippenren een stukje groter en trokken we er deze namiddag op uit om die maffe, pluizige beestjes te gaan halen. We deden uiteraard weer een impulsaankoop, want mijn man wou per se een Padua-kip (zo'n kip met een chic kapsel) om daar thuis nog langer mee te kunnen lachen, en toen stond ik erop ook een Araucana mee te nemen, want die leggen blauwgroene eitjes. Het interieur van mijn keuken gaat voor alles, dat spreekt voor zich.

Dus trokken wij naar huis met 4 nieuwe beestjes. We staken de 3 schattige en kwetsbare kleintjes wel apart van de andere, grote legkippen en die pittige Araucana. Ze kregen ook hun eigen, schattige hok, compleet in Zweedse stijl. Zo hygge, dat kippenhok!

Een verslagje in beelden.

Babette – onze bange, zenuwachtige Spaanse hond met een Spaans trauma die de hele dag door piept – wordt zelfs zenuwachtig van pitabrood, dus uiteraard wordt ze ook zenuwachtig van schattige zijdehoentjes. Dus dat wordt weer een poosje stressen voor haar. En de katten in dit hele kippenverhaal? Oordeel zelf maar...

RSI: mijn oplossingen

Zelfstandige zijn en al je opdrachten moeten annuleren omdat je schouder door het vele typen en het non-stop beeldschermwerk te veel pijn doet en de pijn met iedere zin die je op je scherm zet toeneemt… Omdat je anders onherstelbare schade aanricht. Het is me de voorbije twee jaar al twee keer overkomen. Er zit op zo’n moment niets anders op dan het werk neerleggen en mijn klanten laten weten dat ik de opdracht niet kan afwerken. Voor een toegewijde vertaler die nooit een deadline mist, is dat een heel moeilijke stap. Daarbij komt nog de stress dat je niet weet hoelang je buiten strijd zal zijn. En een doktersbriefje aan mijn baas afgeven, dat gaat al helemaal niet. Als ik niet werk, verdien ik geen cent. Zo simpel is dat als je zelfstandige bent.

Maar het was ook wel een beetje mijn eigen schuld. Ik werk al jaren met pauzesoftware. In mijn geval is dat het schaapje van Workrave dat om de zoveel tijd (standaard is dat 40 minuten) laat weten dat het tijd is om een pauze te nemen. En die 40 minuten vliegen om als je voor een computerscherm zit! Maar als je geen vee hebt om je eraan te herinneren dat de tijd omvliegt, zit je voor je het weet uren voor dat scherm, met alle gevolgen voor je gezondheid van dien. Ik gehoorzaam mijn schaapje altijd heel netjes en doe in die 10 minuten pauze bovendien iets nuttigs in het huishouden. Maar die twee keer lapte ik er mijn laars aan en werkte ik toch door aan een opdracht die dringend af moest. Met telkens het gevolg dat ik het moest bekopen met een week verplichte rust. De laatste keer, ondertussen enkele weken geleden, was de pijn na een week rust helaas niet weg. Zodra ik langer dan 10 minuten werkte, voelde ik die dreigende steken weer. De paniek sloeg toe. Ging ik nog wel kunnen werken? Ik was ook zo ontzettend boos op mezelf omdat ik al had ondervonden wat er gebeurde als ik mijn pauzes niet nam.

En toen vond ik een nog genialere oplossing dan mijn schaapje! Via een andere vertaler ontdekte ik de spraaksoftware Dragon. Ik was een beetje sceptisch, want ik had als student teksten ingesproken voor Lernout & Hauspie, kreeg daarna de software cadeau en dat werkte toen van langs geen kanten, al zat mijn stem in het programma! Maar tegen alle verwachtingen in werkt deze nieuwe software ongelooflijk goed. Kabouter Plop, Tomorrowland (yep, mijn vertaaldomein is heel breed), zelfs de namen van die twee West-Vlaamse sjarels hierboven weet hij feilloos te spellen! Ik probeer me in te houden om geen screenshots meer naar mijn man te mailen, met erbij: "Zie nu welk woord al in zijn woordenschat stond!!!" En als hij toch een fout maakt, moet ik die corrigeren zodat de software uit die fout kan leren en het de volgende keer wél juist is. Hij werkt dus steeds accurater en sneller.

Nu werk ik dus sinds een tweetal weken met een headset op mijn hoofd en zeg ik regelmatig tegen mijn gezin: "Ik ga dicteren, niet binnenkomen zonder te kloppen, oké?" We zijn gelukkig door die fase heen dat ze het toch niet kunnen laten om stilletjes binnen te sluipen om 'kaka' en 'pipi' op mijn computerscherm te toveren. Iedereen is het al gewoon dat mama mooi articulerend achter een gesloten deur werkt. Ik leun op dit moment lekker achterover in mijn bureaustoel en ben mijn nagels aan het vijlen. Een zaligheid, dat draakje! Hij was niet echt goedkoop, maar de gemoedsrust die ik ervoor in de plaats krijg, is onbetaalbaar!

En ik heb deze software echt niet gratis gekregen in ruil voor deze blogpost... Ik ben gewoon heel erg enthousiast en opgelucht dat ik me geen zorgen meer moet maken. En ik weet dat er nog heel veel mensen met hetzelfde probleem en met dezelfde stress zitten. Ik was zelf heel sceptisch over dit soort van software. Maar dit, in combinatie met de pauzes, is echt een ongelooflijke remedie tegen RSI die ik heel graag deel met wie de luxe heeft zich net als ik te kunnen afzonderen tijdens het werken!