La Maison Victor

Ik ben een grote fan van het magazine La Maison Victor. De ontwerpen zijn modern, worden stuk voor stuk goed uitgelegd en er is wat voor elk niveau. Bovendien vind je er zowel patronen voor vrouwen als kinderen én mannen! Niet dat ik nog iets maak voor die man van mij, sinds hij na het laatste, perfect op maat gemaakte hemd (waarvan hij het stofje zelf uitkoos!!!) opmerkte: "Bwa, ik weet het toch niet zo, dat stofje ..." en het sindsdien netjes in de kast liet hangen.

Uit het eerste nummer van dit jaar en het recente lentenummer maakte ik deze twee stuks voor dochter June. Het eerste is de Candy jurk. Juist, alweer Candy!

Het was zo snel klaar! De randen blijven onafgewerkt, want sweaterstof rafelt toch niet.

Candy jurk - La Maison Victor

Meteen erna maakte ik ook jumpsuit Ally voor haar, in een stofje van Petit Pan. Ook dit stuk was snel klaar. Binnenkort maak ik jumpsuit Avenue voor mezelf, uit hetzelfde nummer. Het model is precies hetzelfde, op een paar neepjes na. Het stofje zal er daarentegen heel anders uitzien!

Ally jumpsuit - La Maison Victor



Geen knutselmama

Mijn kinderen zijn dol op knutselen. En dat houden ze zeker 5 minuten vol. Daarna mag ik minstens een halfuur opruimen, plasticine van vloer en kleding schrapen, en lijm uit hun haar prutsen. Tenzij ik zelf mee knutsel. Dan houden ze het best wel lang vol. Maar ik haaaaaat knutselen. Ik ben geen knutselmama. En ik ben er ook mee opgehouden me daar schuldig over te voelen.

Dus vonden we een compromis: knuffeltjes maken! De kinderen kiezen het patroon en duiken de koffer met stoffenrestjes in (en dat levert bijvoorbeeld een rood met blauwe kangoeroe op). Elliot begint de kneepjes van het vak zelfs goed te kennen.

We beginnen er altijd heel enthousiast aan, en het is dan een drukte van jewelste in mijn piepklein naaikamertje. Maar een halfuur later zit ik daar toch weer zielsalleen aan hun knuffeltjes te werken. Maar ach, ik heb toch maar weer mijn moederplicht gedaan ...

De afgelopen jaren naaide ik dit zootje ongeregeld bij elkaar.

De meeste knuffels komen uit Wil je mijn vriendje zijn?. De poppen komen uit De poppen van Tante Hilde.

Het nijlpaard is wel een beetje mislukt. Met zijn zware kop is hij zomaar door zijn voorste pootjes gezakt, de sukkelaar ... Dat had ik kunnen oplossen door de pootjes steviger te vullen, maar dan scheurden de naadjes van zijn veel te dunne stof. Kies voor je knuffeltjes dus degelijke stof uit, want door de vulling staan de naden soms flink onder druk.

De poppen zijn trouwens leuk om cadeau te doen. Zo maakte ik er voor mijn nichtjes van 6 en 8.

De poppen van Tante Hilde

Ze werden voorzien van leuke details, zoals een litteken voor deze pop ... 

... en een stoere tatoeage voor de andere.

Candy Candy

Oh, wat brengt die titel ineens herinneringen naar boven. Want wat was ik fan van Candy Candy met haar grote, tranerige ogen!

Maar dat terzijde, want dit gaat om andere candy ...

Het mag ondertussen wel duidelijk zijn dat ik een grote fan ben van Homemade Mini Couture. Deze keer maakte ik de poepsimpele Candy Cane.

Dit jurkje hangt in een uurtje in de kast (of aan je dochter). Als je je er tenminste snel van af wilt maken ... Wat ik niet deed, want ik voorzag de zoom van een schulprand. Net zoals in het boek trouwens.

Schulprand

De stof heet heel toepasselijk Candy Shop en is van Michael Miller.

Jackie June

Net voor mijn Brothertjes voor een onderhoud binnengingen, perste ik er nog een jasje uit. Het werd de Jackie van Ienemiene. Ook de stof bestelde ik bij haar. Ik koos zachte, oudroze gabardine, maar had al snel spijt van mijn keuze. Mijn dochter is nogal een tomboy en het jasje zal niet lang roze zijn, vrees ik ... Maar ze staat er prachtig mee, dus dat maakt weer veel goed.

Ik werkte tussennaden, kraagje, rugstuk en mouwtjes af met goudkleurige paspel, die ik zelf maakte met goudkleurige biais van Veritas.

Het is niet meteen het gemakkelijkste projectje, maar alles wordt heel duidelijk uitgelegd aan de hand van veel foto's. De details en de sierlijke afwerkingsmogelijkheden leveren een heel leuk resultaat op:

Ienemiene bedacht dit leuke detail: strikken aan de mouwen. Ik werkte ook die af met goudkleurige paspel.

De knoopjes komen van Veritas. Ik naaide ze vast met goudkleurige stikzijde.

Een Carpenter voor mijn Painter

Elliot gaat op woensdagnamiddag naar de tekenschool. Netjes. En komt onder de verf weer thuis. Hij heeft een schortje, daar niet van. Maar zo'n schortje aantrekken kost moeite, en daar houdt de zoon niet zo van. Bovendien ligt de zoon niet wakker van een vlekje meer of minder.

Dus stak mama de handen maar weer eens uit de mouwen. Missie: de Carpenter van - u raadt het al - Homemade Mini Couture. Want ik vind dat boek echt niet tof, dat had u al door.

Ik timmerde dus deze overall in elkaar.

Mijn kleine kunstenaar draagt hem met stijl, compleet met penseel "achter" de oren. De broek liet ik wat langer, want deze overall mag best een paar jaartjes meegaan (ik kan soms zo heerlijk naïef zijn).

Voor deze overall gebruikte ik jeans, een restje stof uit de Veritas, oranje en blauwe paspel en een oranje rits, ook allemaal uit de Veritas.

En raad eens? Er zat geen spatje "vieze geit" op toen hij die woensdag van de tekenles kwam!

Luna en de flamingo's

Neen, dit is niet de titel van een nieuw, spannend boek, maar een omschrijving van mijn nieuwste naaisel. Ik gebruikte dit stofje van Timeless Treasures om de Luna-jurk van Zelfgemaakte Kleertjes te maken.

Een foto zonder model in, want ze is het nog altijd een beetje beu.

De jurk werd afgewerkt met roze voeringstof, roze zigzagband van Veritas en roze kam snaps.

Dit is de eerste jurk uit een geplande reeks zomerjurkjes, maar ik durf er niet goed mee verder te gaan ... Aan het begin van de winter ben ik ook glek zot beginnen breien aan een hele collectie sjaals en mutsen, en zie wat dat ons heeft opgeleverd: geen winter. Wat als ik nu een hele reeks zomerjurkjes maak??

Boodschap

Boodschap aan Griet op de Beeck: schrijf alsjeblieft snel weer een boek. Of honderd.