Giecheljurk

En we haalden nog maar eens een patroon uit mijn toch wel favoriete naaiboek boven: Homemade Mini Couture! Het werd de Giggle, met extra motivatie want het is eens een jurkje zonder rits, en dat kan ik wel eens appreciëren. Op knoopsgaten maken en knopen aannaaien heb ik het eigenlijk nog minder begrepen (wie wel??), maar daar heb je dan gelukkig weer die heerlijke kamsnaps voor!

Ik gebruikte een stofje dat ik bewaarde voor "iets speciaals", en dit jurkje mocht de eer opstrijken. Eigenlijk ook omdat je het met zoveel kleurtjes van truitjes en kousen kunt combineren, en dat is in de winter wel heel handig.

Je ziet aan dat snoetje ook dat ik ben gezegend met een dochter die niet in het minst in de naaisels van haar moeder is geïnteresseerd. Als ik - tataaaaaaaaaaaam - weer eens een jurkje of rokje uit mijn naaimachine tover en dat glimmend van trots voor haar neus houd, mag ik telkens weer rekenen op een pruillip omdat ze weet dat ze weer moet passen en poseren. Het arme kind ook ... Heb het maar eens voor, een moeder die je kleerkast vol hangt!

Het wordt dan toch nog een witte kerst

Wat doe je zo tussen de kerstinkopen, het bakken en koken, het goochelen met werk en kinderen door? Inderdaad, je geeft de woonkamer een nieuw kleurtje!

Het mokka waar we ooit zo naar hadden gezocht en dat pas na de derde nuance juist zat (nee, iets te groenig, nee, iets te rozig), waren we ondertussen moe. Ons huis staat vol met oude meubels en spulletjes van rommelmarkten en de Kringwinkel, en die kwamen tegen dat mokka veel te oubollig over. Kijk maar naar de foto's op de pagina 'Het huizeke' en je weet wat ik bedoel.

Fris wit was dus de boodschap. En zo geschiedde ...

De meubels werden op een hoopje in het midden geveegd.

En een dag later zag 'Het huizeke' er zo uit:



Het hoekje met het bureautje, de stoel en de kadertjes komt trouwens uit Kringwinkels en kostte alles bij elkaar zo'n 15 euro.

Het enige probleem met zo'n witte woonkamer is dat de poezen nu gewoon nog maar wat zwarte vlekken zijn ...

Kerstgevoel

Kwijt was het, dat kerstgevoel. Al jaren.  Sinds de jaren '90 eigenlijk ... Ik zette 18 jaar geleden mijn eerste, eigen kerstboom op en ... poef! Weg kerstgevoel van mijn jeugd. Weg met de magie ...

Ik kocht een plastic boom, hing er mooi bij elkaar passende ballen en veel lichtjes in, maar noppes ... Het kerstgevoel kwam nooit meer terug.

Vorig jaar kocht ik dan een echte kerstboom. Het heeft zo lang geduurd omdat ik het daar wat moeilijk mee heb, met die echte dennenbomen. Die arme stakkers worden gekapt om een paar weekjes weg te kwijnen en uiteindelijk afgedankt aan de straat te worden gezet. En die plastic boom had ik nu toch al zo lang, dus deed ik daar maar mee verder ... Tot vorig jaar dus, toen er een echte kwam. Ik dacht dat het kerstgevoel nu wel zou terugkomen, maar ook nu was het oorverdovend afwezig.

Tot zondag. Ik liep over de antiekmarkt van Tongeren, waar van die heerlijk ouderwetse kerstballen lagen. Met glitters, 1001 kleurtjes en vormen ... En helaas een prijskaartje om van achterover te vallen. De kleinste kostten 5 euro per stuk, en de prijs liep op naarmate de ballen groter en mooier werden. Ik zag er ook houten poppetjes, en ik waande me even weer dat kleine meisje dat die poppetjes in de kerstboom mocht hangen. Maar ook voor die poppetjes had ik diep in de buidel mogen tasten ...

De volgende dag trok ik dus vol hoop naar de Kringwinkel. Het is kerst, en er zullen toch vast wel mensen zijn die hun oude kerstballen wegbrengen om ze te vervangen door gloednieuwe Flamant-ballen? En jawel, hoor! Er lagen kerstballen in alle soorten en vormen. En de meest kitcherige kostten naar Kringloop-normen nog een hoop geld ook! Maar goed ... In vergelijking met de antiekmarkt was dit een koopje. Ik laadde mijn kar vol en hing ze samen met twee dolenthousiaste kinderen in de boom.

De boom in zijn volle glorie. Eén en al kitch, maar genieten dat ik ervan doe! De lichtjes laten het hier afweten, dus die moet je er ook even bij denken.

Eén van de dozen zoals ik ze in de Kringwinkel vond.

Een kerst-haan, een kerst-eskimo, een kerst-eekhoorn en nog een kerst ... ding.

En die überschattige houten poppetjes!

Glitter ende glans

How how how! Laat kerst nu maar komen. Ik ben er klaar voor!

June & Louisa

Wa e schoe kleeke is me da? De Louisa-jurk van Compagnie M is de perfecte opvolger van de stoere meisjesjurk, een patroon dat Leven met Liv voor Van Katoen maakte, en dat ik verschillende keren voor mijn dochter maakte. Deze jurk is net zo speels (met dezelfde zakken voor geheime schatten), maar is met de mouwtjes toch net iets eleganter en minder stoer.

Voor dit exemplaar gebruikte ik - alweer - Petit Pan, met voor de afwerking blauwe paspel en gele knopen van Veritas.

De (nogal korte) lengte staat haar heel leuk, maar ik hoop dat ze niet ineens een groeischeut zal krijgen!



Suzanne

Ik maakte mijn eerste stuk uit Zelfgemaakte kleertjes 2. Het werd model 1 van jurkje Suzanne. Hiervoor gebruikte ik een van de geweldige Petit Pan-stofjes, en voor de afwerking en voering een katoentje met fijne blauwe lijntjes. Geen rits voor dit jurkje, maar wel knoopjes. Ook voor dit projectje gebruikte ik Kam Snaps, verslingerd als ik ben aan die dingetjes.

Als het boek zijn zin had gekregen, zaten er ook plooitjes in het rokdeel achteraan. Maar op mijn magere spriet ziet dat er altijd wat flauwtjes uit, dus heb ik de achterkant gefronst. Haar ranke taille werd aangesnoerd met een lint waar ik een strik in legde.

Het kapsel is niet van mijn hand. Dat was volledig haar eigen, creatieve inbreng.

Vind je die Ketnet-tattoo trouwens niet ongelooflijk goed bij dit jurkje passen?





Ik zeg je geen vaarwel, mijn vriend ...

... maar ik neem toch even een lange pauze van je, beste Jacob. We zijn nu al bijna twee jaar de beste vrienden. Je vergezelde mijn kinderen overal, maakte hun mooiste momenten mee, soms ook een ongelukje, stond op menig familie- of vakantiefoto en groeide geduldig met ze mee. Je kwam er niet altijd zonder kleerscheuren door, maar geen knielap die het leed niet verzachten kon.

Maar nu zullen onze wegen zich even scheiden. Het is tijd voor nieuwe vriendjes die nieuwe uitdagingen meebrengen, die de sleur even doorbreken. Al weet ik nu al dat ze nooit aan je zullen tippen ...

Met deze twintigste (of zo) Jacob neem ik nu dus even afscheid van je ...

Je kreeg er een waardige metgezel bij: de (ook al) zoveelste kaptrui uit Stof voor durf-het-zelvers. Het voorpand is van Lillestoff, een stofje dat net in een grote doos de winkel in werd gesleurd toen ik in de Stoffenkamer stond af te rekenen. Het was liefde op het eerste gezicht. Ook de donkerblauwe en turkooizen nickyvelours en de petrolkleurige boordstof komen van de Stoffenkamer.

Doudoutrui

Ik zit hier met een hoop restjes. Te groot om weg te gooien, maar te klein om nog iets fatsoenlijks uit te krijgen. En zoiets vraagt om een ... kaptrui! Ik maakte onderstaand exemplaar naar het patroon van Stof voor durf-het-zelvers. Voor de mouwen, de rug en de kap gebruikte ik restjes gele nickyvelours. De kap voerde ik met bruine nicky. Het voorpand is een restje aapjestricot van Pauli.

Ik ben een grote fan van dit patroon! Je hebt het in een wip in elkaar gestoken (wel met een hoop gevloek op de krullende randen van de nickyvelours) en kinderen dragen het heel graag. Mijn zoon noemt het zijn doudoutrui, omdat nickyvelours op de stof van zijn doudou lijkt. Dat die trui een slaapverwekkend effect op hem heeft, is mooi meegenomen!